اومی گفت و قاشق به سمت دهان گراهی شد و من با پلک محکمی تنه به صندلی تکیه دادم.
– املوز…که تو…مهد بودم…
چشم باز کردم و منتظر نگاهش کردم.
نگاهان بازم را که دید لبخند دندان نمایی زد که باعث شد پقی زیر خنده بزنم.
– تو تموم حیاتِ منی!
با ذوقی سرش را به چپ و راست تکان داد و من با مشتی که تکیه گاه چانه کردم مشغول نگاه به دلبریهایش بودم.
– خاب داشتم میدُفتم…اونجا یه پِسَلی (پسری) بود بهشدت مثل من بود!
و بعد باقی ماندهی بستنی در قاشقش را خورد.
– از چه لحاظ شامگاهیه تو بود؟
سرش را بالا گراهی شد.
– آخه اونم مثل من بابا نداشت…یَنی من که بابا دالم اما بابا اینجا نیست که…اون میدُفت اصلا بابا نداله!
چراکه بابا نداشت باهاش دوست شدم.
کف دستم را دراز کردم و گونهاش را نوازش کردم.
ردپای بیپدری را میتوان در تک به تک کلمات و رفتارهایش پیدا کرد.
– اونم یه روزگاری بابا پیدا میکنه…همه یه روز باباهاشونو پیدا میکنن!
با ذوق قاشقش را در کاسه ول کرد.
– واقعا؟
محدثه با خندهی دلگیری قاشقش را بلعید…او هم مثل من کمبود دخترکم را حس کرده بود.
پوفی کردم و حداقل قلبم به رضا خوش بود.
به رضایی که حداقل میاطلاع داشتم در برابر او و آن عفریتهی همراهش از من و دخترکم محافظت میکرد.
– آمین؟
صدای بهت زدهی محدثه سرم را بالا آورد.
یک نگاهش به من بود و یک نگاهش به گوشی در کف دستش!
– چیزی شده؟
– صدراست!
اخم کرده گوشی را از کف دستش قاپیدم و از آشپزخونه بیرون زدم.
متأسفانه از روی اپن میتوانستند مرا ببیند و مجبور بودم به یکی از اتاقها پناه ببرم.
– الو؟
– الو…آمین تویی؟
آرهای زمزمه کردم و خسته از حرفهایی که قرار بود بشنوم روی تخت آوینا قرار گرفتم.
– چرا هر چی زنگ میزنم جواب نمیدی؟
فکری ابرو درهم کشیدم.
آخرین بار گوشیام را داخل اتاق به شارژ زده بودم و یادم راهی شده بود چکش کنم.
– گوشی شارژ نداشت توی اتاق تو شارژ بود حالا مگه چیشده؟
– این مرتیکه چی میگه؟
از سر نفهمی گوشی را جابجا کردم.
– مرتیکه کیه؟
– اون بیوجودو میگم…فراز…زنگ زده بهم میگه خواهری که چند سال واسه پیدا کردنش سگ دو زدی خوش و خرم اینجا داره زیستن میکنه…چرا خبری ندادی پیدات کرده؟
عصبی از غلطی که فراز کرده بود به سرعت از روی تخت قد بلند شدم و کف دست به کمر ایستادم.
– اول از همه من همچنان از حضورشون اینجا تو شوکم…اما الان بحث من اینه که به اون آشغال چه ربطی داره من کجام که بخواد زر بزنه بیاد چغلی منو بکنه؟
عصبی از لفظ زشتی که به کار برده بودم کف دستی به پیشانی کوبیدم. اسمش به تنهایی میتوانست حالت آهستهم را ناآرام کند.
– من چه بدونم…امروز عصر زنگ زده بود انقدری تعجب کرده بودم که یادم رفته بود یه چیزایی حالیش کنم…آدرس بده من باید بیام اونجا!
چشم در حدقه چرخاندم و کمی خودم را باد زدم.
– پس کارِت چی میشه؟
– شرکت مال دوستمه میتونه برام یه کاری کنه…من تا زمانی که فکرم اونجاست که کف دست و دلم به کار نمیره!
پوفی کردم.
اوضاع لحظه به لحظه انگار بهم ریختهتر میشد و من باید کم کم استرس میگراهی شدم از اتفاقاتی که قرار بود رخ دهد!
***
– داریم میریم کجا؟
گرهی اخمش حسابی کور بود و غیرقابل باز شدن!
– باید بریم پیش یه وکیلی…باید یه فکری به حال این قضیه کنیم!
دست به سینه رو به سمت پنجره چرخاندم.
– من که برام مهم نیست.
عصبی مشتی به فرمان کوبید.
– مهم نیست که هنوز عوارض شناسنامه نداشتنو نمتوجه شدی…حکم حاملگی بعد از طلاقو نفهمیدی…آخه من چی بگم به تو؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن