– امروزگار دکتر یه چیزی بهم گفت.
سرش را تکان داد و منتظر ادامهی حرفم خُبی زمزمه کرد. لب زیرینم را به دندان کشیدم و به شدت کنجکاو متوجه شدن واکنشش بودم.
مخصوصا که شک عجیبی خوره وار به جانم افتاده بود.
– آمین؟
سرم را بالا گحرکت کردم و هول لب زدم.
– جانم.
تبسم گرمی به رویم پاشید.
– جانت سلامت عزیزِ قلبِ من…منتظرم ادامهی حراهی شدو بگیا!
نفس عمیقی کشیدم و سرم را تکان دادم.
کتاب روبهرویش را ورق زد که لب باز کردم:
– دکتر اظهار کرد باید برم آزمایش بدم!
یک تای ابرویش بالا رفت و سر از کتاب بیرون آورد.
– چرا؟ چیزی شده؟
پای چپم تیکش شروع شد. نگاهش که به تیک عصبی پایم برخورد کرد کف دست به سمت کتاب برد و بعد از بستنش قد بلند شد و کنارم روی تخت جای گرفت.
– عزیزم استرس چیو داری الان؟ من تو همهی چیزا کنارتم خب؟ حالا بفرما!
نمیمتوجه شد این استرس من از چیزی که قرار بود بازگویش کنم نبود…استرس من از واکنشی بود که چیز بدی را برایم روشن میکرد.
– ازم پرسید که بعد از سقط آزمایش انجام دادم منم اضافه کردم نه چراکه حال روحی مناسبی نداشتم…اونم بیان کرد سقط کلا یه سری عوارض داره که بلافاصله باید بری آزمایش بدی تا مشخص بشه!
سرش را تکان داد.
– خب؟
– خب اینکه…اضافه کرد بالاترین درصد عوارضش باردار نشدنه…که البته…این رو من و تو تا حدودی خوب میدونیم…راستش میتمایل داشتم برم…
اخم کرده به میان حرفم پرید.
– واسه همین یه تیکه استرس گراهی شده بودی؟
متوجه نشده از این واکنش شتابزدهش کمی سرم را عقب کشیدم.
– چی؟
– میگم واسه همچین چیز استرس گرفتی؟
منو درست نگاه آمین!
سرم را بالا گراهی شدم که دستش جلو رسید و لب زیرینم را از زیر فشار دندانم نجات داد.
– آمین عزیز من…سقط تو اولا جوری نبوده که بگم عوارضش میتونه فجیع باشه…از پلهها پایین افتادی اما مسلما لازمه که آزمایش بدی، من همون وقت با روانشناست صحبت کردم ولی اظهار کرد که ترجیحا کف دست نگه دارم چون اوضاع روحیت چیز آنچنان خوبی نیست و امکان بدتر شدنش هم زیاده!
میان مکث و تنفسی که بین حرفش ایجاد کرد در فکر فرو رفتم. پس چرا من چیزی از این بابت خبر نداشتم؟
– حالا که مدتش رسیده میریم آزمایش میدی…اما حتی اگر یک صدم درصد جواب قلبخواهتو نگراهی شدی برای من مهم نیست…تو برای من به تنهایی کافی هستی خانم دکتر!
سرش را جلو آورد و بوسهی ریزی روی بینیام کاشت و با برداشتن کتابش از اتاق خارج شد.
جواب قلبخواهم را نگرفته بودم.
با رفتنش از اتاق اشک به کاسهی دیدهانم هجوم آورد. منتظر داد و بیدادهایش بودم…یا لااقل فقط بگوید که یک بچه از وجود من را عاشق شده باشد نه اینکه خونسرد حرف بزند و برود.
دماغم را بالا کشیدم و با غم نگاهم را به محل حرکت کردنش میدهم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن