محکم کف دستم را به در کوبیدم و گریان سرم را پایین انداختم.
اشک پشت سر هم از نگاهانم پایین میریخت و حس کردن تپش دلم سخت شده بود.
نالان سر عقب بردم و نگاهی به آدان انداختم:
-پس کجان اینا؟!
چرا…کسی نیست…این درِ لعنتی رو باز کنه؟!
اخمی کرد و جلو آمد.
با کف دست چند باری به در کوبید ولی باز هم کسی نبود که در را باز کند.
کم کم رمق از تنم میراهی شد که نگاهم به تهِ کوچه افتاد.
هنار بچه به دست و هیوایی که در حال وارد شدن به سمت ما بودند.
دست از در عقب کشیدم و به سمتشان دویدم.
نفس زنان کنارشان رسیدم و نگاهم چرخ چهرهی رنگ پریدهاش بود.
پلکان بهم چسبیدهاش نشان از گریهی زیادش میداد. با هق هق کف دستانم را دور تنش گرد کردم و بغل گرفتمش!
حقیقتا جان میدادم برایش…
– مولی!
بیشتر در آغوشم فشردمش و لب به پیشانیِ تب دارش فشردم.
– جان ماما!
– بریم داخل اینجور الان از پا میافتی!
به کمک هیوا و هنار به منزل برگشتیم و من از ترس یک دم او را از آغوشم جدا نمیکردم.
– بهشدت بیقراری میکرد…اصلا یهو تبش شمشاهده کرد شد، این وسط فقط بهونهت رو میگرفت!
برای بار هزارم عطر موهایش را نفس کشیدم و بوسهای از پیشانیاش گراهی شدم.
– نمیدونم چطور رسیدم…آوای گریهش رو که گوش دادم حس کردم دلم دیگه نمیزنه! به معنای واقعی مُردم و زنده شدم تا ماشین توقف کرد.
هنار با همان پا دردش هِنُ هِن کنان به سمتمان آمد و کنارمان قرار گرفت.
– وای کف دست آدان درد نکنه…اگر نبودش خدا میدونست من کِی ماشین پیدا میکردم که بیام!
– باز خداراشکر که کسی بود بیارِت!
تبسمی به آن لحجهی شیرین کردیاش زدم که با تمام تلاشش با من غریبه فارسی صحبت میکرد.
– خیلی ممنونتونم!
نگاه غرهی هیوا و هنار را که متوجه شدم خندهی بیرمقی روی لبانم نقش بست.
لرزش پلکانش را که حس کردم، سریع حواسم را جمع نگاهان میشی رنگش کردم.
دستم روی رگههای طلایی موهایش جای گرفت و گوشم شنوای آوای ریز دخترانهاش:
– ماما؟
تبسم لرزانی به رویش پاشیدم.
– جان ماما!
– اِه…آوینا خانوممون چشماشو باز کرد!
دست به پیشانیاش رساندم و تبش را چک کردم. خداراشکر رو به بهبودی بود!
بیدار شده بود ولی نگاهانش کاملاً بیحال بود.
بعد از کمی ماندن، او را بغل زده به سمت خانه رفتم. منزلای که دقیقا بالای سر این زن نازنین بنا شده بود.
مشغول درست کردن سوپی بودم و هر از گاهی به اتاقش سر میزدم تا تبش را چک کنم.
با متوجه شدن زنگ موبایل از اتاق بیرون زدم و به سمت کانتر حرکت کردم.
– جانم محدثه؟
– سلام، خوبی؟!
با خستگی خودم را روی مبل انداختم.
– بد نیستم تو چطوری؟
– منم خوبم…نگران شدم از ظهر هر چی بهت زنگ میزدم گوشی بر نمیداشتی!
پوفی کردم و با خستگی پلک روی هم گذاشتم.
– آوینا مریض شده، اصلا حواسم به گوشی نبود!
صوتی جیغ خفیفش به گوشم رسید.
با خستگیِ تمام از روی مبل بلند شده و همچنان گوشی به دست، به سمت قابلمهی سوپ روی اجاق راهی شدم.
– خدا مرگم بده…حالش چطوره الان؟
– خدانکنه، الان بهتره!
سوپ را کمی هم زدم که متوجهی ته گرفتنش شدم.
– خداروشکر، قلبم یه لحظه از حرکت ایستاد!
گوشی را بین کتف و گوشم نگه داشته با دو کف دستگیره قابلمه را کشیده کردم و به سمت سینک بردم.
– مُردم و زنده شدم تا رسیدم روستا…صدای گریهش رو که شنیدم یه لحظه دلم ایستاد.
– وای قلبم براش یه ذره شده ولی حیف که نمیتونم بیام ببینمش!
مقداری از سوپ را درون بشقاب ریختم و قابلمه را سر جایش گذاشتم.
– چرا؟…یه دور برای مسافرت بیا اینجا، قلبم برات تنگ شده!
صوتی مغمومش به گوشم رسید:
– منم قلبم براتون کلی تنگ شده ولی نمیتونم.
با قاشق کمی سوپ درون بشقاب را هم زدم تا کمی زودتر سرد شود.
– خب چرا نمیتونی؟
اِن و مِن کردنش از پشت گوشی اخمهایم را درهم برد و مشکوک وارانه لب زدم:
– چیزی شده؟!
صوتی نفس کشیدن کلافهاش را که شنیدم، ناخودآگاه چیزی در قلبم پیچ خورد.
چیزی به نام ترس!
ترسی که در این پنج سال همواره با من عجین بوده.
بزاق دهانم را قورت دادم و روی صندلی نشستم.
– چیشده محدثه؟ حرف بزن من همینجوریش دارم میمیرم بیا و خلاصم کن!
نالان شد:
– بخدا نمیدونم.
لب زدم:
– بگو!
– صدرا همهش تعقیبم میکنه…هر جا میرم پشتمه، عاطی هم جمتوجه شداً یه جوری شده…همهش میخواد زیر زبونم رو بکشه یا تو حرفام دنبال سوتی چیزی میگرده!
بهم شک کردن.
دلم از تپش توقف کرد.
مانند تمام این چندسالی که محدثه این حرفها را به مراتب تکرار میکرد.
– اینو که همیشگی میگی!
صدایش آرامتر شد:
– اینبار قضیه فرق میکنه!
کف دستم رو میزی را چنگ زد و دقیقاً مانند قلبی که هر سری عادتش شده بود!
– محدثه حرف بزن تا نفسم نرفته.
– اینبار علاوه بر صدرا و عاطی…پای اونم وسطه!
اون…
اونِ لعنتی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن