کف دستی به صورتم کشیدم و پوف کلافهای بیرون دادم.
بین خدا و خرما مانده بودم انگار!
– خستهم الان…بسیار خستهم.
به آنی صورتش رنگ باخت.
غمگین شدنش از تمام جوانب صورتش مشخص بود و من حال و حوصلهی کنکاش کردن دلیلش را نداشتم که قدمی به سمت اتاق برداشتم.
کف دستش روی بازویم جای گرفت و اجازهی ادامه دادن راهم را نداد.
من چند روزی بود که تبدیل به یک زن دیوانه شده بودم. زنی که دیگر اثری از خودش در درونش پیدا نمیکرد.
– نگام کن!
نگاهش نکردم. تاب و توان متوجه شدن نگاهانش را نداشتم…یعنی بهتر بود بگویم تاب و توان متوجه شدن هیچکس را دیگر نداشتم.
– صدرا من الان خستهترین آدمیَم که میشه پیدا کرد…بذار آروم شم.
کف دستش کنار رفت و وارد اتاق شدم.
دخترکم خواب بود و تنها دوای دردم خودش!
کنار صورت مهتابیاش زانو زدم و قطرهی اشکی پایین ریختم.
کسی بود در این دنیا مرا درک کند؟ زنی که تمام غمهای عالم روی شانهاش بود و باز مردانه کارهایش را جلو میبرد. چه کسی بود که الان میزان خستگی روح و روان مرا بسنجد؟ من یک انسانی بودم که همه انتظار فراتر از من را داشسریع!
دست جلو بردم و موی روی صورتش را کنار زدم و قطرهی اشک بعدی از گوشهی نگاهم پایین ریخت.
آری…کم آورده بودم…پس از سالها در این چند روزگار کم آورده بودم و جادهِ پیش رویی نداشتم.
لب زیرینم را گاز گرفتم تا کمتر بلرزد و رسوایم کند. رسوایی؟ از رسوایی چه میگویی؟ از دلدادگی لعنتی که بالاخره زمینم زد. از اویی که پیروزگار میدان بود و من شکست خورده توانایی کشیده شدن نداشتم.
منی که تنها بودم و درد قلبم در حال بیچاره کردنم بود.
منی که انگار زهر به جانم ریخته بودند و همه جای تنم مزهی تلخی وحشتناکی میداد.
– اجازه هست بیام داخل؟
سریع دستی زیر بینیام کشیدم و اشکهایم را پاک کردم.
با صوتیی صاف شده لب زدم:
– بیا داخل.
در باز شد و وارد اتاق شد.
گیر کرده سرش پایین بود. خودم را از پیش تخت عقب کشیدم و به کمد آبی و صورتی پشتم تکیه دادم و اشارهای به سمتش زدم.
قدمی به سمتم برداشت و دو ثانیه بعد جلوی رویم نشست.
– خوبی؟
نگاهش کردم که پوزخندی زد.
– دیگه این خوبی برام شده انگار یه تیکه کلام وقتی که میدونم خوب نیستی!
هیچی ناضافه کردم فقط چانه روی زانویم گذاشتم و به صورت بورش خیره شدم.
قبلا ها همیشگی غصهی داشتن رنگ نگاهانش را داشتم و حالْ، غصه خوردن برای همچین چیزی کوچکی آرزویم شده بود.
– چیکار کنم برات خوب شی؟ این دردی که تو چشمات ریخته شده واسه چیه؟
درد؟
درد لعنتی که یکی و دوتا نبود!
درد عاشقی…
درد نداشتن پدر برای آوینا و بهانه گیریهایش
درد تنهایی و پر غم بودن خودم
درد نصحیت پدرانهای که امروزگار فراز با تمام بغض به جان آوینا ریخته بود و جانم را کنده بود.
من امروز دخترکم را پر از ذوق عجیبی مشاهده کردم که عمو از زبانش نمیافتاد. عمویی که به کار بردن لقبش بد تمام میشد.
– نمیدونم محدثه…نمیدونم و دارم میمیرم…
چشمانم اشکی شد و جلو رسید. چانهاش میلرزید و کف دستانش را دور صورتم حلقه کرد.
– بگو اون دردی که داره نابودت میکنه!
لبم لرزید و دو قطره هموقت پایین افتاد.
– داره عقد میکنه…هنوزم نفسم به نفسش بنده…من به کی بگم دردمو؟
جلو وارد شد و تنم را در آغوش گرفت. من گریه میکردم و شانهی او بدتر از من میلرزید.
– به کی بگم خستهم؟ به کی بگم عاشقی داره ذره ذره خونمو میمکه؟ دیگه جونی تو تنم برای ادامه نمونده…به خدا که نمونده…
دستش پشت کمرم به نوازش دروارد شد. منباب آرام کردن؟ مرا دیگر هیچ چیز نمیتوانست آهسته کند.
تنها چیزی که جلوی فریادم را میگراهی شد تمام جانی بود که روی آن تخت خواب بود…همین!
– من دروغ میگم…بهشدت هم دروغ میگم…زمانایی که راجب اون صحبت میکنم دروغ میگم…بزنید تو دهنم خب؟
– چیکارت کنم از قلبت بره بیرون؟
خندیدم…یک خندهی دیوانهوار…خندهای که جوابش را مشخص میکرد.
– اما من بعضی وقتا حس میکنم دارم کم کم از عشق زیادی به سمت تنفر میرم.
عقب کشید و با کف دست تک تک اشکانم را پاک کرد. همجاده با هر اشکی که پاک میکرد خودش اشک میریخت. انگار برایش پاک کردن صورتم زجرآور بود…انگار دیدنم در این حالت برایش بدترین عذاب بود.
یقیناً اگر نداشتمش تاب زنده ماندن را نداشتم.
– آمین…تو بشکنی منم شکستم…من قبل از تو میشکنم…تو درد بکشی من دردشو قبلِ تو میکشم…گریه کنی تا دو روز بعدت گریه میکنم…میفهمی؟ نمیذارمت اینجور بمونی…نمیذارمت هر کی از مسیر برسه یه بلایی سرت بیاره و من بخاطر تو هیچی بهشون نگم!
با چانه لرزان زمزمه کردم:
– محدثه؟
شدت ریزش اشکش بیشتر شد.
– نمیذارم…من نه خواهر داشتم نه برادر…عملا مادر و پدر هم نداشتم…تو تموم خونوادهی منی میفهمی؟ من با هر اشکت میمیرم و زنده میشم! بخدا که سگ جون نیستم…نیستم که هر سری خودخوری میکنم تا منفجر شم! دیگه بسه انقدر ساکت موندم…دیگه بسه!
***
مرا ببخش اگر روزگارگار یادم داد
میان عقل و قلبم، عشق را فدا بکنم
مرا ببخش اگر حیات مجابم کرد
فقط به یاد ای از تو اکتفا بکنم
من آن ضریح دروغین و خالی ام برگرد
که جز تو هیچ کسی زائر سرایش نیست
مرا خودت بشکن حاجتی نخواهد داد
بتی که معجزه ای پشت ادعایش نیست
دوباره بغض نکن، در توان دیدهت هست
به یک اشاره به زانو درآوری من را
از آهنم من و افسوس خوب می دانی
به مهلکانه ترین شیوه ذوب آهن را
در انتظار چهای باغبان کوچک من؟
درخت مرده و گل زیر برف مدفون است
بگو چگونه برویم؟ چگونه دل بستی؟
به ریشه ای که از آغوش خاک بیرون است!
بترس از اینکه کسی تکیه گاه تو بشود
که تکیه گاه خودش شانه های آوار است
همواره حاصل یک بغض تلخ، باران نیست
نمان که تحفه ی این ابر تیره، رگبار است
مرا ببخش اگر بیش از این نمی خواهم
تو را کنار خودم بی سبب نگه دارم
قبول هرچه بخواهی، فقط نخواه از من
تو را به کف دست خودم، بیش از این بیازارم
برو کنار همانی که دوستت دارد
همان کسی که بلد نیست برنگشتن را
برو عزیزدلم، عاشقی یاد داده به من
به احمقانه ترین شیوهها، گذشتن را
(رویا ابراهیمی)
پس از دم عمیقی دفتر را میبندم و کنار میگذارم.
یک بیتش عجیب به دل مینشیند…
«عاشقی یاد داده به من…به احمقانهترین شیوهها…گذشتن را»
سرم را به پشتی طبی صنقلبی تکیه میدهم و پلک میبندم. باز هم آن بیت آخر در سرم میگذرد و عجیب گوشت میشود به تنم!
– کجایی؟
چشم باز میکنم و او تن روپوش شدهاش را به کنارم میکشاند و روی سکو مینشیند.
– همینجام.
نگاهش جلب دفتر کنار کف دستم میشود و بعد از مکث کوتاهی نگاه میگیرد.
– کلی دنبالت گشتم…فرارت از زیر کار رو اصلا خوشم نمیآد!
نفس عمیقی میکشم و سر به سمتش میچرخانم.
– بعضی وقتا نیاز دارم یکم با خودم خلوت کنم.
با دیده غرهای لب میزند.
– والا ما که بعضی وقتا ازت نمشاهده کردیم…همه وقتا ازت دیدیم.
خندیدم و کف دست به سینه شدم.
– حرفتو بگو…همون چیزی که باعث شد دنبالم بگردی و تهش اینجا کنارم بشینی.
پوفی کرد و حدود یک دقیقه بیحرف روبهرو را نگاه میکرد. ویویی نداشت اما ساکن و آرام بودنش کمی فکر بهم ریختهی آدم را رو به جاده میکرد.
– هوشمندی ازت تابحال میل داشتگاری کرده؟
– اوهوم.
– جواب مثبت دادی؟
– نچ.
– رفتارت جوری بوده که بهش امیدواری بدی؟
با ابروهایی بالا پریده به سمتش برگشتم. سرش به جای قبلی چرخید و دهان باز ماندهی مرا نمتوجه شد.
– یعنی چی؟
– نخود چی…جواب منو بده!
– رضا؟
– کوفتِ رضا!
هم خندهام گرفته بود و هم متعجب از این سؤالهای عجیب و غریبش بودم.
با دیدن آن اخمهایی که شوخی بردار نبود شانهای بالا انداختم.
– خیر…خیر سرم دختر دارما!
پوفی کرد و به سمتم چرخید.
– پس این مرتیکه چی میگه؟
– چی میگه مگه؟
– میگه قرار مدار میل داشتگاری گذاشتیم و من با ازدواج قبلش هیچ مشکلی ندارم.
سرم از شدت تعجب کمی به عقب پرت شد.
انگار فراز همچین دروغ هم نمیاظهار کرد. هوشمندی مرموزتر از این حرفها بود که فکرش را میکردم.
– هیچکس…تأکید میکنم هیچکس به جز هنار و هیوا و آنا تو این شهر خبر نداره من یه ازدواج قبلی داشتم علاوه بر این…من با اون مرد رابطهای جز سلام و علیک نداشتم که بخواد اِنقدر چیز بدونه!
تنش کمی خم شد و آرنج روی زانوهایش گذاشت.
– مرتیکه مرموزتر از این حرفاست…نَم پس نمیده از کجا اطلاعات گیر آورده.
– من میترسم راجب آوینا چیزی فهمیده باشه و یهو لو بره!
سری تکان داد و سرش را به سمت آسمان گرفت.
– مشکل منم همینه…باید بفهمم تا چه حد راجبت میدونه!
سردی هوا باعث شد کمی به خود بلرزم و کف دست دور خودم حلقه کنم.
– لعنتی این هوای سرد تو تابستون چه معنی میده؟
– یه جور حرف میزنی انگار نه انگار پنج ساله اینجا زندگی میکنی!
رو تلخ کرده غر زدم:
– خیله خب انقدر نپرون بابا.
پوفی کرد و قد بلند شد.
– قد بلند شو برو سرکارت دیگه زیادی داری از زیرش در میری…علاوه بر اون حواست به هوشمندی باشه مسلما خیلی بیشتر از اون چیزی که ما فکرشو میکنیم میدونه اما نمیخواد لو بده…اون چهره خونسرد و ساکتش در برابر تهمتوجه شدای من یه چیز دیگه رو میگفت…حواست هست دیگه؟
بیحوصله خُبی بیان کرد که با ذکر کوفتی از من فاصله گحرکت کرد و حرکت کرد.
اصلا قصد کار کردن نداشتم ولی مجبور شده کشیده شدم و به سمت ساختمان به راه افتادم.
این روزگارها کوله باری سنگین روی شانههایم حس میکردم و این هیچگونه مرا رها نمیکرد. آنقدری که وزن خودم را سنگین میمشاهده کردم و حتی تحمل حمل خودم را هم نداشتم.
– خانم دکتر؟ چقدر چهرهتون شکسته شده!
از انترنهای تازه وارد بود و خب…
جوابی نداشتم.
– کار و درس فشار زیادی رو بهم وارد میکنه، اونقدری که نمیرسم حتی یه کف دستی به صورتم هم بکشم.
ریز خندید و چشمکی زد:
– اما با این وجود بازم دلپذیریدآ.
لبخند زدم و دستی به بازویش کشیدم.
– برو دختر نیازی نیست منو سیاه کنی من خودم بیشتر از قیافهی نزارم خبر دارم.
با خندهی مطمئنی نچی اظهار کرد و ابرو بالا انداخت.
– شما خودتون نمیدونید که!
چشماتون اصل زیبایی صورتتونه خانم دکتر…هیچوقت اینو فراموش نکنین.
از کنارم گذشت و من با تبسم محوی راهی شدنش را تماشا کردم.
شاید هم راست میبیان کرد…
شاید…
– نمیدونستم این انترنا انقدر مغز دارن که بتونن واقعیت رو ببینن و بگن!
شانههایم کمی به بالا پریدند. با تعجب سرم را به عقب برمیگردانم و میبینمش…
اویی را که تکیه زده کف دست در جیب شلوارش فرو برده بود و چشمانش فقط آدمهای در راهی شد و آمد را میدید.
– میشه انقدر به انترنا توهین نکنی؟ البته خاصیت شماهاست…عادت دارین تا به یه جایی میرسین همه رو از بالا به پایین نگاه میکنین!
نگاهم نکرد و من هم نگاه گراهی شدم بلکه کمی با نمتوجه شدنش خودم را و حالم را کنترل کنم ولی…
زهی خیال باطل!
– و تویی که همیشگی مدافع حقوق همه بودی الا من!
از بحثی که دوباره برای شکل گحرکت کردن پیش میحرکت کرد دیده چرخاندم و فاصله گحرکت کردم.
– کمتر دور و بر من بپلک…حوصلهی غرای نامزدتو ندارم!
– دور و بر تو نمیگردم اما متأسفانه اتفاقی زیاد بهت بر میخورم.
پوزخندی زدم و به سمتش چرخید.
– اوهوم…این همه پزشک و چمیدونم پرستار و کارمند اینجاست اما متأسفانه اتفاقی برخورد کردن تو با من با بقیه بیشتره فقط نمیدونم چرا؟
صورت خندانش را جمع کرد و من جهت جلوگیری از خندهام لب زیرینم را به دندان گحرکت کردم تا مردک روبهرویم پرروتر از این نشود.
تا میل داشت خودش را جمع و جور کند و جوابی دهد از کنارش گذشتم. شاید زیرا نمیتوانستم خواستهی دلم را نامشاهده کرده بگیرم و امکان سر زدن هر اتفاقی از کف دستانم برمیآمد.
دو ساعت و نیمی گذشت. بیوقفه کار کردن داد شانهها و گردنم را درآورده بود که با آخ خستهای خودم را روی صنقلبی اتاق رِست رها کردم.
– آنا بیزحمت یه چای برام میریزی؟ جون سرپا ایستادنو دیگه ندارم!
باشهای بیان کرد و بلند شد. از خستگی نایی در تنم نمانده بود و سرم را روی میز گذاشتم.
آوای گذاشتن لیوان روی میز رسید و من ناچار سر بالا گرفتم.
– آمین یه سؤال! تو ارتباطت با دکتر هوشمندی چطور بوده؟
با خندهای نگاهم را از روی تفالههای سرگردان چای قد بلند کردم و به نگاه منتظرش دادم.
– چه خبرتونه همهتون گیر دادین به من که حدود رابطهم با هوشمندی چطوره…بابا یه سلام و علیکه بخدا!
و با همان خندهی گوشهی لبم یکی از شکلاتها را برداشتم و مشغول درآوردن جلد رویش شدم.
حس خوبی از این سؤال و جوابها نداشتم ولی مسیری هم برای پیچاندن و فرار کردن هم نداشتم.
– جواب منو بده!
گوشت تلخی نثارش کردم و با بیخیالی شکلات را درون دهانم فرستادم.
نگاه کلافه و منتظرش پی چرخش دهانم بود و من فعلا قصد اذیت کردنش را داشتم که هیچگونه شکلات را قورت نمیدادم.
– اون کوفتی رو نمیشه زودتر بخوری؟
با تفریح ابرو بالا فرستادم و چای را به کف دست گرفتم. حرص از تمام جوانب صورتش مشخص بود.
– وسط بیمارستان جیغ منو درنیار خواهشا!
قلپی از چای خوردم و بالاخره دلم به رحم وارد شد.
– خیله خب تو هم…مثلا چه رابطهای انتظار داری بین من و اون باشه؟ یه سلام و علیک بیشتر نیست…قبلا یه بار میل داشتگاری کرد که جواب رد هم متوجه شد!
لبانش را مکشوار به دهان کشید و کلافه کف دستش را دور صورتش میچرخاند.
– چیزی شده؟
– امروز که واسه کاری راهی شده بودم پیش دکتر الیاسی متوجه شدم داره با هوشمندی دعوا میکنه و خب…حرف از آوینا بود که وسط اومد!
چای در گلویم پرید و به سرعت به سرفه افتادم. آنا دلواپس از پشت صنقلبی بلند شد و به سمتم وارد شد و چند ثانیهی بعد ضربات دستش بود که کمرم را مورد عنایت قرار میداد.
نفسم جا آمده کف دست به قفسهی سینه رساندم و روپوشم را در چنگ گحرکت کردم. گویی با این کار قلبم را در مشت فشار میدادم تا کمی ضربان نامنظمش کند شود.
به سمتش چرخیدم و صورت نالانش بود که در نظرم رسید. روی صنقلبی کنارم جای گرفت و کف دست دراز کرد و کف دست لرزانم را در بر گرفت.
– آنا…چی میگی؟
جوابش فقط فشار لبانش روی هم بود و او نمیاطلاع داشت که اینکارش به راحتی حالم بدم را بدتر میکند؟
– جواب منو بده!
پلکی بهم فشرد و ای کاش الان کسی بود مشتی به دلم میزد تا کمی آهسته شود. منِ بیجان را چه به تحمل ندای دلم؟
– رفتم…هنوز در نزده بودم برم داخل که آوای دعوا متوجه شدم…از قضا در هم نیمه باز بود چک کردم دیدم هوشمندی داخله، تو همون حال هم آواشون رو میشنیدم که الیاسی میاظهار کرد اجازه نمیدم غلظ اضافه بکنی.
الان منظور از غلط اضافه چه بود؟ چه ربطی به آوینای من داشت؟
– بعدش که من متوجه شدم اوضاع خیطه گفتم برم یه یک ساعت دیگه برگردم که یهو شنیدم هوشمندی اظهار کرد تو هیچ غلطی نمیتونی بکنی تا وقتی که من برگ برنده رو دارم و برگ برندهی من دخترش آویناست!
باور نمیکردم و در همین حال کف دستی به صورتم کشیدم. در باز شد و دو تا از دکترها وارد شدند. حال بدم به قدری مشهود بود که دلواپس جویای احوالم شدند اما انقدری بد بودم که نه میدانم چطور جوابشان را دادم و نه میدانم چطور خودم را بیرون انداختم.
تنها چیزی که میاطلاع داشتم این بود که با یک حال به شدت بد به سمت همان پاتوق همیشگی به جاده افتادم. چیزی فراتر از نام بردن آوینا در انتظارم بود و من در همان اول جاده تنم از رمق افتاده بود.
روی سکو قرار گرفتم و در انتظار آنا از استرس پاهایم از حرکت نمیایستادند و تیک گراهی شده بودند.
ای کاش آنا میدانست الان گیر حرف شدن اصلا چیز خوبی نبود.
– بیا اول این آبو بخور یکم آروم شی!
بیحرف سر بالا بردم و لیوان در دستش را گحرکت کردم. کمی از آب خوردم ولی آرام شدنی در کار نبود. قلبم مانند یک مار در هم پیچ میخورد و مغزم سودای از هم گسسته شدن داشت.
– آنا میشه حرف بزنی؟
– من زیرا اسم آوینا رو متوجه شدم یه لحظه شک کردم گفتم بیشتر بمونم…بعد اونجا که الیاسی با شک جویا شد دخترش یعنی چی و مگه دختر داره درصد شکم بالاتر شد!
با دو انگشت شست و اشارهام دو گوشهی چشمم را فشردم و در دل برای ساکت کردن خودم فقط در حد چند ثانیه، صلوات میبیان کردم.
– هوشمندی هم گفت که آره…پنج سال پیش از شوهرش طلاق گرفته…اینو که اضافه کرد مطمئن شدم دقیقا با توئه!
لب زیرینم را گزیدم و مبهوت نگاهم به رویش چرخ میخورد.
شاید اگر میبیان کردند فراز قضیه را درک کرده انقدر تعجب و حال بد نداشتم ولی این مرد مرموز انگار قرار نبود کف دست از سرم بردارد.
– م…من…من اصلا نمیفهمم…یعنی چی این حرفا…از کجا فهمیده؟ وای خدای من!
با دستانش صورتم را در برگحرکت کرد و انگشت شستش قطرهی کوچک اشکم را پاک کرد.
– هر چی هست فقط مطمئن باش عمراً به فراز لو بده!
لب زدم:
– چرا؟
– اون وقتی تلاش کرده ته زیستن تو رو به کف دست بیاره یعنی دوسِت داره…یعنی عمراً بذاره دست فراز بهت بخوره…نمیدونم گوش دادی که باهم یه دعوا داشتن و از قضا دعوا سر یه دختر بود…صد درصد دعوا سرِ تو بود.
کمی و فقط کمی آهسته گحرکت کرده سرم را عقب کشیدم و با دست باقی اشکانم را پاک کردم.
– من میترسم.
– ولی الان مدت ترسیدن نیست…نه تا مدتی که صدرا و رضا پشتتن، آمین چرا نمیخوای قبول کنی دیگه تنها نیستی؟ چرا جلز و ولز کردن اطرافیانت رو نمیبینی؟ چرا نمیبینی چقدر تو فکرتن و پشتتن؟
راست میگفت. آنقدر که به تنهایی خو گحرکت کرده بودم که باور پشت داشتن برایم کمی سخت به نظر میآمد.
– نمیدونم…ای کاش به خیر بگذره.
– به خیر میگذره نگران نباش…خبری از فراز نداری؟
– چطور؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن