رمان ایوار پارت ۱۹

سیاوش جواب می‌دهد:

-مگه چقدر پارچه است؟ خسارتت رو میدم نوه حاجی.

صدای پولاد عصبی می‌شود:

-طوری وانمود نکن که انگار مشکل من پوله سیاوش. مشکل من اعتباره. دم نمایشگاه کارای غرفه‌دارا لنگ پارچه است. مردم به حرف من اعتماد کردن فردا کارا آماده نباشه تو نمایشگاه حرف میپیچه کارگاه بدقوله. من کلی دوندگی کردم این اعتبار رو جمع کنم.

سیاوش بی خیال می‌گوید:

-دو سه روزگاره می‌رسه. نرسید هم پارچه همه جا پره برات گیر میارم.

صوتی تکان خوردن صندلی را می‌شنوم و پولاد کلافه می‌گوید:

-دیروزگار پارچه سفارش دادم. کل سود این نمایشگاه رو دادم پای تفاوت قیمت پارچه ای که قرار بود وارد کنیم. مهم نیست برای اعتبارم حاضرم هر هزینه ای رو بکنم. ولی کار با شرکت شما دیگه تعطیله. برای خودت یه مشتری دیگه جور کن. پرداختی هم در کار نیست.

صدای سیاوش باز هم می‌آید.

-مشکل من پرداختی نیست کل اون پول فدای سرت.

پولاد می‌خندد.

-آره. پول چیزی نیست که این وسط آبروی پولاد باید بره.

سیاوش کلافه می‌گوید:

-آروم بگیر. اعصابت چرا خط خطیه الکی. من فردا مسیری‌ام. حلش می‌کنم. جنس رو تحویل بگیر، پارچه رو بریز تو بازار ضررت جبران می‌شه.

پولاد می‌گوید:

-من روی قول و قرار به‌شدت حساسم سیاوش. بدقاماتون هیچ جوره قابل بخشش نیست.

سیاوش می‌پرسد:

-پس این چایی چی شد. بخوری کمی اخلاقت بهتر می‌شه.

بالاخره با انگشتم تقه ای به در میزنم و پولاد که بفرمایید می‌گوید در را باز می‌کنم.

سلام که می‌کنم سر پولاد به سمتم میچرخد و بد خلق می‌گوید:

-تو چرا آوردی؟ آقای غفاری نبود؟

حین قدم گذاشتن به داخل اتاق می‌گویم:

-خودم تمایل داشتم بیارم. غریبه که نبودین.

سیاوش می‌گوید:

-اتفاقا خوب شد اومدی ذکر خیرت بود.

بهت زده نگاهش میکنم چه ذکر خیری؟

پولاد نگاهش را می اندازد روی صورت سیاوش و سیاوش می‌گوید:

-من هم به اقاجون گفتم هم به خود بلوط که بیاد با من کار کنه. من کارام لنگه، تو اینجا به بلوط نیار نداری بذار بلوط بیاد پیش من.

نگاه بهت زده ی پولاد روی صورتم خشک می‌شود و سیاوش می‌پرسد:

-مگه نه بلوط؟ میخوای بیای پیش من؟

بی جوابی و بهت زده نگاهش می‌کنم که پولاد می‌گوید:

-اگر به بلوط نیاز نداشتم اجازه نمی‌دادم اینجا کار کنه. بهش نیاز داشتم که داره کار می‌کنه.

از جایم تکان نمی‌خورم و نگاه پولاد روی صورت من می‌چرخد و حین گذاشتن چای‌ها روی میز می‌گویم:

-من دیگه برم به کارهام برسم.

سیاوش می‌گوید:

-بلوط؟ جواب ندادی؟ میای پیش من؟

نیم نگاهی به صورت پولاد می اندازم و در نهایت کلافه میگویم:

-آقاجون اظهار کردن اینجا. همینجا کار می‌کنم.

هر دو کلافه نگاهم می‌کنند که با ببخشیدی از اتاق خارج می‌شوم.

دلم شروع می‌کند به تپیدن.

این چه کاری بود سیاوش کرد.

قدم‌های لرزانم را تا میز می‌کشانم و می نشینم روی صندلی.

پولاد حتما مرا می‌کشت.

نیم ساعتی بعدتر سیاوش از اتاق خارج می‌شود و من حتی نگاه از سیستم نمی‌گیرم.

وقت خداحافظی که صوتیم می‌کند سرم را کشیده می‌کنم:

-من یه کم کار دارم همین اطراف. بعدش بیام دنبالت؟

تشکری میکنم و می‌گویم:

-نه کارم زیاده ممنون.

می‌پرسد:

-چرا دمغی؟

یعنی نمی‌داند؟ مرا مقابل پولاد شرمنده کرده است.

هیچی را کلافه می‌گویم و با خداحافظی کوتاهی از سالن خارج می‌شود.

سرگرم کارم می‌شوم و چند دقیقه بعدتر سانترال روی میزم زنگ میزند:

-بیا اتاقم.

از جا قد بلند می‌شوم و به سمت اتاقش قدم برمی‌دارم.

فقط خدا به دادم برسد.

تقه ی ساکتی که به در می‌زنم می گوید:

-بیا تو بلوط.