رمان ایوار پارت ۱۱

شروع می‌کند به خوردن اسپرسواش و می‌گوید:

-تو هیچ‌وقت هیچ‌کاری رو به قلبخواه بقیه انجام نمی دی.

این یکی را راست می‌بیان کرد.

اسپرسو که تمام می‌شود می‌پرسد:

-بریم؟

صنقلبی را عقب می‌کشم و برویم را می‌گویم.

میز را حساب می‌کند و مرا تا خونه می‌رساند و در ماشین را که باز می‌کنم می‌گوید:

-بلوط؟

سرم به سمتش می‌چرخد که میگوید:

-با آقاجون صحبت می‌کنم نگران نباش.

سری تکان داده و خداحافظی می‌کنم.

به عمارت برمی‌گردم و کلافه در منزل شروع میکنم به جاده راهی شدن. کم مانده از استرس دیوانه شوم.

می‌ترسم بلوا به پا شود‌ یا آقاجان دلخور شود‌ که با سیاوش حرف زده‌ام.

شامگاه است که آقاجان می رسد و سر نیز شام که می‌نشینیم با گفتن اینکه شنبه ساعت هفت با پولاد میری کارگاه، اعلام می‌کند که حرف‌های سیاوش مسیر به جایی نبرده است.

مات که نگاهش می‌کنم خونسرد با غذایش مشغول می‌شود.

انگار هرجا که میروم به در بسته میخورم.

کار کردن با پولاد شامگاهیه یک طناب دار دور گردنم است.

نگاهم را به خانم جان می‌اندازم شاید برایم قلب بسوزاند ولی می گوید:

-خوبه. پولاد پسرم خودش مراقبته خیالم بابتش راحته.

زبانم کوتاه می‌شود.

پولار را همه می‌پرستند.

باید قبول کنم که گاهی نمی‌شود که نمی‌شود که نمی‌شود.

سرافکنده به منزل خودمان برمیگردم…

دیگر کاری از دست کسی برای من برنمی آید، یک تفریح یک شامگاهه مرا بیچاره و بی پناه کرده است.

وارد منزل که می‌شوم افرا بیدار است و پشت لپ تاپش نشسته.

عینک بدون فریمش را به نگاه زده و چیزهایی را دارد تایپ می‌کند.

سلام می‌کنم.

لبخندی میزند و با مهربانی می‌گوید:

-سلام. بالاخره قهرت تموم شد؟

میگویم:

-هوم تموم شد. خودمم.

از جایش کشیده می‌شود.

-عزیز قلبم.برم برات یه لیوان شیر گرم کنم بخوری بخوابی. صبح باید پاشی.

نه را عجولان گفته و ادامه میدهم.

-پولاد چطور آدمیه افرا؟ من خیلی وقته با پولاد همکلام نشدم. پولاد چقدر عوض شده؟

تبسم مهربانی می‌زند.

-چرا از من می‌پرسی؟

آوایم خش برمی‌دارد.

-از تو نپرسم از کی بپرسم؟

می گوید:

-پولاد همون پولاد قدیمه، اخمو،جدی، یک حرف، موفق، منضبط، حامی و کم حرف.

با خودم فکر می‌کنم همان پولاد قدیمی نیست، ورزیده و دلبسته شدنی شده است با آن شانه های پهنش و صدای عاشق شدنی و سیگارهای یواشکی‌اش.

نگاهم را به انگشتانم می اندازم که می‌گوید:

-نترس بلوط. کار کردن با پولاد انقدرا بد نیست. منضبطه اما خیلی مسئولیت پذیره بهت بد نمی‌گذره.

شانه‌ای بالا می‌اندازم‌.

– خدا خودش همه چی رو ختم به خیر کنه.

لبخند خواهرانه‌ای می‌زند.

-برو بخواب. خواب بمونی به خشم پولاد دچار می‌شی.

سری تکان می‌دهم.

-چطوره که می‌تونی هم خوب کار کنی هم خوب درس بخونی هم انقدر مهربون و خوشگل باشی.

بلند می‌خندد.

-برو بخواب کم قلببری کن.

می‌بوسمش و به اتاق خودم میروم و حین تعویض لباسهایم به افرا فکر می‌کنم.

مدیر داخلی یک آژانس مسافری است، موفق، زیبا، باهوش.

معلوم است که پولاد با او گرم می گیرد.

معلوم است که بین دختران رنگارنگ اطرافش انگشت روی او می‌گذارد.