دیوارهای خانه کاری که مستان نمی کرد را می کردند.
پا روی خر خره ام گذاشته و می فشردند.
بی تاب کمی در جایم جا به جا شدم.
فرش کف دست بافت خانه ی حاجیه خانم مثل همیشه لب هایم را کش نمی داد. حالا این منزل با تمام وسایل های قدیمی اش قصد دریدنم را داشسریع.
از همه بدتر مستانه بود.
در اتاقی که من جرات پا گذاشتن در آن را نداشتم جای گرفته و آوای هق هقش می آمد.
خط و نشان های مهراب ساکتش کرده بود اما نمی دانم تا چه وقت این خاموشی ادامه می یافت.
مستان را می شناختم، کم از خواهر برایم نداشت.
تکان تکان دادنم تنم ملایمم نمی کرد.
شامگاه ترسناکی بود درست شامگاهیه روزگاری که بابا را به زندان انداختند. سردی هوا، باران و منی که مانده بودم برای کدام دردم گریه کنم.
– قرار بود بشی زنداداشم!
آخ!
حالا نه، کاش مستان ساکت می شد. به همان اتاق عقد باز می گشت و از حرص همه چیز را می شکست ولی به سراغ من نمی آمد.
امشامگاه تمام حرف های گفته و ناگفته ی اطرافیان را بر سر خودم کوبیده بودم.
او که می اطلاع داشت من تبحر خاصی در آزردن خودم داشتم…
– البته زن داداش محمدم!
عصبانیتش مرا نمی ترساند. نه به اندازه ی خشمگینت مادرش…
واکنش همه را می توانستم حدس بزنم الی آن زن.
– م…مستان…
از چارچوب در کنده شد و جلو وارد شد. هنوز لباس های مجلسی اش را به تنش داشت.
تک خواهر دولید شامگاه عروسی تمام خطوط قرمز ها را زیر پا گذاشته بود.
لباس کوتاه…
موهای رها شده…
رنگ و لعاب سرخ…
– چرا بهم نگفتی؟
چرا نگفتی دلت برای داداش مهرابم رفته؟
لرزشش وهم به جانم انداخته بود.
برای گرفتن شانه هایش قدم جلو گذاشتم که با پرخاشگری کف دست هایم را پس زد.
– حرف بزن ترمه! از کی؟
از کی تو نگاه من و داداشم چشم دوختی و دروغ اضافه کردی؟
چرا بد کردی ترمه؟ چرا؟
او را می شناختم اگر خاموشی می کردم بیشتر دور بر می داشت.
– م…من دوسش دارم برای الان نیست دو…دو ساله!
با متوجه شدن حرفم بیشتر بهم ریخت.
– دوسال! پس… پس واسه همین بود.
چرخی دور خودش زد و با حالت تمسخر و ناباوری اضافه کرد.
– واسه همین بعد حرکت کردنش تا حالت مردن راهی شدی. اضافه کردما گفتم یه چیزیت شده، وای… وای…
حتی داداشمم دلواپست بود، وای!
به دیوار تکیه داده و شانه هایم تکان می خورد.
– می گفت بیام پیشت، تنها نذارمت، چیکار کردی تو ترمه؟
چجوری تونستی!
محکمه ی مستان دردناک نبود. کم کم در حال نرم شدن بود.
– نمی دونم چی شد، به خودم اومدم متوجه شدم صبح تا شامگاه می شینم لب پنجره تا بیاد بالا پشت بوم نمتوجه شدم مستان وقتی دیده باز کردم دچارش بودم.
حالا نوبت او بود گوش کند.
– حاج خانوم، حاج بابا، تو، همه و همه می اضافه کردن مهراب ناخلفه و من قلبم می راهی شد وقتی می دیدمش.
بغضم را به سختی قورت دادم. این شب لعنتی باید زودتر صبح می شد.
زبان شتابزده و تیزش مجدداً دلم را فشرد.
– داداش محمدم چی؟ ما که مجبورت نکردیم، چجوری قلبت اومد بازیش بدی، می دونی تموم مدتی که تو گم شده بودی چه حالی بود؟
توانایی بالا آوردن دستانم را نداشتم. شنیدن این حرف ها دردی را دوا نمی کرد.
– می هراسید بلایی سرت اومده باشه، خیلی بدی ترمه بسیار!
– آروم بگیر حاج خانوم، بابا چیزی نشده که…
صوتی مهراب بود. گوش هایم را تیز کردم.
– حاجی اضافه کرد میارتش خونه میاره دیگه، کارهای قانونی داشت مشاهده کردی که اون سرباز فلک زده کل شامگاهو جلو در پاسبونی داده.
خودش بود. با از جا پریدنم عضلاتم تیر کشید.
مستانه هم حال مرا داشت، با این تفاوت که او حالا آرایش روی صورتش نیز پخش شده بود.
زودتر از او در درگاه خونه حاضر شدم.
– سلام.
سر بالا آمده ی حاج خانم کافی بود برای عقب گردم.
مستانه از کنارم گذشت و زیر بازوی مادرش را گراهی شد.
– مولین چی شده به داداشم؟!
سنگینی آن نگاه نفسم را بند آورده بود.
– اومدی؟ بعد این که دردونم افتاد رو تخت بیمارستان؟
همین و می میل داشتی که ما هم مثل مادرت بی آبرو بشیم؟!
مهراب مشغول در آوردن کفشش بود و من جرات خیره شدن نگاهان زن مقابلم نداشتم.
راست می بیان کرد دیگر…
– حاج خانوم الان وقتش نیست!
مستانه نیز حرف برادرش را تایید کرد. از دل ناآرام حاج خانوم واهمه داشتم.
او نمی توانست این ماجرا را قبول کند.
– آره مولین بیار قرصات رو بیارم بعداً حرف می زنید.
مهراب کنارم توقف کرد. در عجب بودم چگونه حاج خانوم در چند قدمی اش ایستاده و بوی سیگارش را نفهمیده بود.
– نمی دونه فعلا برو تو…
پس قضیه را فقط مستانه می اطلاع داشت.
خجالت زده سرم را پایین انداختم و پشت سرش جادهی شدم.
چگونه در چشم های زنی که مادر صدایش می زدم باید نگاه می کردم؟!
– زنگ بزن مهراب، بگیر شماره ی حاجی رو بگو به محمد بگه عروسش خوبه، کل شب رو خون جیگر خورده برای این دختر.
نه مثل این که پایان شامگاه سیه سپید نبود.
محبت حاج خانوم حتی کم باز هم شامل حالم بود.
این زن عادتش بود، علایق محمد ابجادهیم را دوست بدارد.
گوشه ای ترین قسمت پذیرایی را برای از حرکت ایستادن انتخاب کرده بودم.
عطر نرگسی های حاج خانوم دیگر حال و هوایم را عوض نمی کرد.
به جز نگاه های چپکی مستانه و ناله های ریز حاج خانوم کسی چیزی نمی گفت.
– زنگ بزن خالت اینا بیان، با این حالم نمی تونم خونه جمع کنم، یه وقت مهمون بیاد زشته…
مضطرب و خجالت زده از روی صاحب خانه تکانی خوردم.
خواهر های حاج خانوم شامگاهیه خودش نبودند. روزگار روزگارش هم کم از آن ها حرف نمی خوردم.
– کجا؟
بازتمایل داشت مهراب توجه مادر و اخم های خواهرش را در پی داشت.
– خونه، باید به عمه سر بزنم.
کسی به جز او پیگیرم نبود. با فاصله پشت سرم مسیر افتاد.
– پاشو سر و وضعتو درست کن. دیشبم بهت اظهار کردم رنگ و لعابتو پاک کنی نگفتم؟!
تشرش به مستانه بود و من می خبر داشتم از کم محلی او به من کفری شده بود.
دوستی که تا دیروزگار قلبش نمی تمایل داشت از او دور باشم حالا حتی برای بدرقه ام نیز نمی آمد.
– در و باز بذار میام الان.
سر به زیر پا در کوچه گذاشتم.
کوچه ی سید آباد برخلاف همیشگی پر رفت و آمد شده بود.
– وا عروس برگشته؟!
صوتی گلناز خانوم را می شناختم. مگر می شد آن لهجه ی شیرین ترکی را نشناخت.
سلام آرامم را خودم نیز نشنیده بودم چه برسد به او که آمار مرا به فامیلشان می داد.
– آره دیگه همون عروسی که بیان کردم دیشامگاه وسط مراسم غیبش زد، همین دختره بود.
موندم خانواده ی حاج آقا فیضی چرا باید برن سمت این دختر، وقتی مادر اون باشه دختر…
با کوبیده شدن در صدایش قطع شد.
بار اولم نبود توهین هایشان را می متوجه شدم.
من ترمه دختر اسد آقای سبزی فروش بودم، این اصل ماجرا بود.
حتی نام آن زن را در شناسنامه ام نیز خط خطی کرده بودم. من مادر نداشتم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن