پارت۹
گلاویژ با دیده گرد نگاهم کرد و پدرم با تشر صوتم زد :
_افراان
اما ادامه دادم :
_ولی لیلا فراموش نمیشه ، نمیذارم فراموش بشه باید تک تک مردم این روستا لیلارو به یاد داشته باشن ، باید شما و زن عزیزتون هم به یاد داشته باشید که خانوم اینجا کی بود و چرا الان اینجا نیست ، باید یادتون باشه که من و خواهرام بی مادر شدیم تا شما به کثافت کاریتون برسید …
داد زد :
_افران تمومش کن مودب باش
مثل خودش کشیده بیان کردم :
_چیه ؟ غمگین شمشاهده کرد همایون خان ؟ عزتتون احترامتون لکه دار شد ؟ من میبرم آبروی کسی که مادرمو بی آبرو جلوه داد و با بی وجدانی جونشو گراهی شد ، من راحت نمیذارم کسایی رو که زنای بی گناه مثل مادرم رو قربانی هوس و شهوت کثیفشون میکنن ، لیلا مرد ، ولی پسرش هنوز زندس و بهتون قول میدم به روح مادری که حتی براش یه سنگ قبر نذاشتی ، به روح همون زنی که چندین سال کنار تو موند و بهش بی معرفتی کردی ، برگشتم که تقاصشو پس بگیرم از هرکسی که حیاتمو ۲۰ سال به جهنم تبدیل کرد و خواهرامو بی مادر کرد، از هرکسی که میدونست مادرم پاک تر از برگ گل بود ولی سنگش زد …
از جام قد بلند شدم جوری که آوای صنقلبی شونه های باوان رو تکون داد و با ترس خیره ام شد :
_داداش کجا ؟
_من سیر شدم ، نوش جان
بی توجه به بقیه به سمت اتاق خوابم حرکت کردم و درو محکم بستم .
از شدت عصبیت نگاهام سرخ شده بود و رگ پیشونیم برآمده .
به عکس مادرم خیره شدم و تازه یادم افتاد دارو هامو نخوردم ….
•••••
«باوان»
بغض کرده به جای خالی برادرم خیره شدم بی بی گریه میکرد :
_ای خدا ، همایون چرا باهاش دعوا میندازی ، بیا غذا نخورده پاشد راهی شد.
دایان رو به گلاریس صوتشو بالا برد :
_گلاریس یه سینی بزرگ بیار
گلاریس نگاه خانومی بیان کرد و رفت :
رو به پدرم با صوتیی که از خشم میلرزید بیان کردم :
_بعد از ۲۰ سال برادرم باهام جای گرفت سر میز شام …میدونستید عصبیه و باز ادامه دامشاهده کرد ، شما مگه بابای اون نیستید ؟ حتی براتون مهم نیس چرا اینقد ازتون بیزار شده ..
بابا با اخم بهم خیره شد ولی چیزی نگفت در جواب گلاویژ جواب داد :
_یک شامگاهم نیست که اومده و اینجوری به پدرتون بی احترامی میکنید ، خوبه والا نیومده این شده فردا پس میآید میزنید تو گوش پدرتون
_فک نمیکنم با شما حرفی زده باشم ؟!
بابا تشری بهم زد :
_باوان ساکت باش … اینجوری بزرگت نکردم
ظرف غذامو گذاشتم توی سینی داداش و به گلاریس اجازه حرکت کردن دادم ، دایان یه کاسه خورشت و دیس برنج و سالاد و لیوان و هرچی که نیاز بود داخل سینی گذاشت و رو بهم یا صوتی گرفته گفت :
_برو براش ببر غذارو باوان
دیدهی گفتم و به سمت اتاق داداش حرکت کردم .
کف دستم پر بود بخاطر همین مجبور شدم با پا آروم به در ضربه بزنم :
_بله؟
_منم داداش
آروم درو باز کرد ، اخماش تو هم بود و دیدهاش سرخ ، با متوجه شدنش تو این حال قلبم به درد اومد :
_غذا آوردم باهم بخوریم .
_سر میز غذاتو میخوردی خب
_اینهمه سال تنها غذا خوردی الانم تنها بخوری ؟
با سکوت خیره ام شد و سینی رو از دستم گحرکت کرد و نیمچه لبخندی زد و گفت :
_بیا
آروم راهی شدم داخل اتاق و درو بستم :
_ ببخشید داداش
نیم نگاهی بهم انداخت و اظهار کرد :
_تو چرا عذرخواهی میکنی ، اونی که باید شرمنده باشه به هیچ کجاش نیست.
چشمام خیره به مشمای قرصایی موند که روی میز پاتختی کنار تخت افتاده بود ، با حیرت بیان کردم :
_داداش … این قرصا چیه ؟
بهیکباره به سمتم برگشت و با عجله مشمای قرصا هارو برداشت و بیان کرد :
_هیچی … چیز خاصی نیست
_اونهمه ؟؟؟
خیره نگاهم کرد و اضافه کرد :
_هیچی نمتوجه شدی باشه؟؟؟
_پس باید بهم بگی چرا میخوری اونارو .
پوفی کشید و کنارم روی زمین نشست و گفت :
_ده سالی میشه اینارو میخورم
_ده سال ؟؟؟؟
_اره ! باوان نمیخوام هیچی از این اتاق بیرون بره حتی به دایان هم نباید بگی متوجهی ، اگه بفهمم کسی جز خودت درک کرده عصبی میشم .
_به هیچکی نمیگم قول میدم فقط بگو اینا چیه ؟
_قرص اعصاب و ضد افسردگی
با حیرت کف دستمو جلوی دهنم گرفتم و دیدهام از اشک پر شد ….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن