در سکوت و با اخم خیره اش شدم و گفت :
_ به خودت بیا ، من هم ندونم خودت خوب میدونی که بهش احساس داری ، اینقدری خوب بوده برات که جای بحث نذاره .
تبسم افسردهی زد و بیان کرد :
_اونی که داره دروغ میگه تویی نه افران خان ، تو نه تنها به اون بلکه داری به خودت هم دروغ میگی .
_چی میگی گلی ؟ من دروغگوام ؟
_اره هورا ، چرا بهش دروغ بیان کردی که کس دیگه ای رو دوست داشتی ؟ چرا به خودت دروغ میگی و وانمود میکنی دوسش نداری ؟
پوزخندی زدم و اضافه کردم:
_من دوسش ندارم گلی … هیچوقت هم نمیتونم داشته باشم اما تو … تو هم ثابت کردی طرف من نیستی ، برو چرا نمیری دنبالش و برش گردونی تو که خوب طرفداریشو کردی .
کنارش زدمو بی حرف به سمت اتاق به راه افتادم ، گلی مدام صدام میکرد ولی توجهی بهش نکردمو درو بستم .
خودمو روی تخت انداختم و به اشکام اجازه ی باریدن دادم ، چی فکر میکردم و چیشد .
با خودم اضافه کردم بهترین اتفاقا برام افتاده و افران داره منو میبره رودخونه ، ولی ….
•••••••••••••••
«افران»
اینقد شوکه شده بودم که حد نداشت ، حالم شده بود مثل وقتی که مادرمو از کف دست دادم ، سوار ماشین شدم و بی هدف روندم .
نمیدونستم کجا میرم یا اصلا کجا میخوام که برم ، چه خوش خیال بودم و فکر میکردم هورا هم بهم احساس داره ، فکر میکردم وقتی بهش بگم اون هم بهم میگه چه حسی بهم داره و یه ورق جدید از زندگیمون شروع میشه .
اما هورا … هرچیزی برداشت کرد الا چیزی که واقعا بود !
راهی شدم و راهی شدم و جایی توی جنگل ماشینم نگه داشتم ، حس خفگی داشتم ، انگار یه کف دست قدرتمند دور گلوم پیچیده شده بود و با تموم زور فشار میداد .
از ماشین پیاده شدم و نفس گراهی شدم ، سیگاری روی لبم گذاشتم و با فندکم روشنش کردم و گوشیمو خاموش کردم ، مغزم توان پردازش چیزی رو نداشت و فقط خاموشی میتمایل داشتم ولی انگار خاموشی هم با من غریبه بود .
صوتی فریاد های هورا توی مغزم اکو میشد و به مرز دیوونگی میرسوندم .
کل شب توی همون نقطه متوقف شده بودم و دلم نمیمیل داشت به خونه برگردم یا بهتر بگم ، قلبم نمیخواست با هورا رو در رو بشم .
نمیدونم ساعت چند بود ولی به ناچار به سمت خونه برگشتم ، توی آینه که خودمو دیدم وحشت کردم ، دیدههای سرخ و ملتهب ، موهای بهم ریخته و عرق سرد !
وارد خونه که شدم چراغ ها خاموش بود و خبر از خواب بودن احتمالی بقیه میداد ، با خستگی و بی حالی وارد خونه شدم و آروم درو بستم .
تصمیمم رو توی همین چند ساعت گرفتم ، نیاز داشتم کمی از اینجا دور بشم حتی از هورایی که نزدیکی بهش تموم خواسته ی من بود .
بی صوت به سمت اتاق خاله دیلان حرکت کردم و آروم در زدم ، با صوتیی که به طرز وحشتناکی خشدار بود گفتم :
_ خاله دیلان ، بیداری ؟
در به آرومی باز شد و چهره ی نگران خاله دیلان نمایان شد :
_کجا بودی مادر ؟ چرا گوشیت خاموش بود آخه ؟ ترسیدم بلایی سرت اومده باشه .
_میشه بیام داخل باید باهات حرف بزنم .
_بیا عزیزم بیا .
حرکت کردم داخل و در رو پشت سرم بست ، به سمت تختش اومد و اضافه کرد :
_بشین مادر ، بشین کورگم.
نشستم و دستی ی به صورتم کشیدم ، خاله دیلان سوالی بهم خیره بود :
_ کلید خونه باغ رو شما دارید ؟ همون که با مامان میرفتیم .
_اره مادر دست منه .
_میشه بهم بدیش ؟
_اره پسرم چرا نشه .
از جاش بلند شد و از داخل جعبه ی کوچیکی که توی کشوی پاتختیش بود یه کلید بیرون آورد و به سمتم برگشت :
_بیا مادر ، اینم کلید خونه باغ ولی چرا ؟
_یمدت میخوام نباشم .
افسرده بهم خیره شد و سر تکون داد :
_باید … باید یکم تنها باشم ، باید فکر کنم .
_میدونم عزیزم ، هرچی صلاح میدونی انجام بده .
سر تکون دادم و تبسم بی جونی زدم :
_ فقط لطفاً به هیچکس نگو که خونه باغم ، چمیدونم بگو حرکت کرد تهران یمدت نمیاد ، به کمیل میسپارم که حواسش به خونه باشه … میران و بابامم هستن .
_اگه…اگه هورا سؤال کرد چی ؟
پوزخندی زدم و گفتم:
_ فک نمیکنم هورا از من چیزی بپرسه دیگه ولی … اگرم پرسید به اون هم بگید تهرانم و حرکت کردم .
_ باشه پسرم … اما باید مراقب خودت باشی .
_مراقبم خاله دیلان ، نگران من نباش فقط … حواست بهش باشه باید هنوز پانسمانش عوض بشه و داروهاش…
کف دستشو روی شونه ام گذاشت و با قلبگرمی اضافه کرد :
_نگرانش نباش ، من مراقبشم پسرم .
با تبسم محوی سر تکون داد و از جام بلند شدم ، اون هم کشیده شد :
_خب … من دیگه برم وقتی رسیدم بهت خبر میدم خاله دیلان .
_باشه مادر خوب میکنی … امیدوارم برای جفتتون این تنهایی و اندیشیدن خوب باشه .
آروم سر تکون دادم و بازوشو آروم نوازش کردم:
_فعلا خداحافظ .
دستمو نوازش کرد و گفت:
_به سلامت پسرم .
از اتاق خوابش خارج شدم و آروم در رو بستم ، نگاهم به اتاق خوابمون افتاد ، یعنی الان خواب بود ؟
نفس عمیقی کشیدم و سریع از خونه خارج شدم …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن