_شما کی هستید ؟
_من؟ ، مهم نیست من کیم اما تو ، مسیر درازی داری هورا و اون …اون پسر .
روی سنگ آروم کوبید و اضافه کرد :
_اون پسر همه چیو عوض میکنه ، پسر لیلا همه چیو عوض میکنه ، وقتی حقیقتو بفهمی تازه متوجه میشی که بهشدت وقته بهم گره خوردید.
شروع کرد به ریز خندیدن و من متعجب گفتم:
_من متوجه حرفاتون نمیشم ….
_تو دیدهاش که نگاه کنی ، متوجه بهشدت چیزا میشی هورا ، متوجه بسیار چیزا .
بعد خنده کنان قد بلند شد و بیان کرد :
_روحش مسرور … روحش شاد …روحش مسروره… پسرش اومد دنبالش … روحش مسروره .
با اخم کمرنگی خیره اش شدم ، از حرفاش سر در نمی آوردم و این عصبیم میکرد ، اما کمی استرس گرفتم انگار یه ماهی کوچیک قرمز توی قلبم جون میداد ، توی جهانی خودم بودم که با صدای افران پریدم :
_چیه ؟ چرا ترسیدی ؟
_افران ؟!
_جانم.
از جوابش تعجب کردم و یجوری شدم ولی توجه نکردم :
_یکی اومد اینجا .
اخماش تو هم حرکت کرد و بیان کرد :
_کی ؟
_نمیدونم ، یه پیر زن بود اما خیلی عجیب بود ، من ..من حتی نمیشناختمش…اما اون اسممو میدونست.
با جدیت خیره ام شد و اضافه کرد :
_چی گفت بهت مگه؟
_گ…بیان کرد چمیدونم همه چی از اینجا شروع نشده ، اضافه کرد به چشات نگاه کنم تا بفهمم نمیدونم یکم وحشت کردم ازش .
کف دستمو تو کف دستش گحرکت کرد مدتی به کف دستامون خیره شدم ، سنگینی نگاهی رو روی خودم حس میکردم ، سرمو بالا آوردم و باز همون پیرزن رو مشاهده کردم که با تبسم از دور به سمت ما توقف کرده بود ، یهو با ترس گفتم :
_اوناها ، اونه ، همون پیرزن.
افران با اخم رد نگاهم رو دنبال کرد و پیرزن رو متوجه شد ، خیره بهش نگاه کرد و انگار به حالت دفاع از من ، منو تو آغوشش کشید که لبخند پیرزن بزرگ تر شد و از اونجا دور شد .
افران طوری حالت دفاعی گرفته بود که میتونستم بفهمم تا چه اندازه از آدمای این روستا وحشت داره و چقد احساس خطر رو تو قلبش زنده میکنن ، با اخمهای توهم نگاهی به سنگ قبر مادرش انداخت و کمی خم شد ، کف دستش رو روی سنگ قبر کشید و گفت:
_فعلا دارم میرم خونه مولین ، بازم فردا میام ، آخه اگه به گلت آب ندم خشک میشه !
ته قلبم یک جوری شد ، یک جوری که نمیدرک کردمش :
_خداحافظ ، خوب بخوابی دایگم.
از جاش کشیده شد و نگاهی به اطراف انداخت و گفت:
_بیا بریم خونه دیگه داره تاریک میشه ، اینجا نباشی بهتره .
سر تکون دادم و هممسیرش از قبرستون خارج شدم ، در ماشین و باز کردم و سوار شدم ، افران هم همینطور ، بی حرف مسیر افتادیم به طرف عمارت ، دیدهای افران سرخ بود و موهاش بهم ریخته ، لباس هامون خاکی بود و من از گریه نوک بینیم قرمز شده بود ، با قرار گرفتن توی ماشین گرم شدم و حس کردم خوابم گراهی شده :
_تا ساعت ۱ خواب بودی دلربای خفته بازم خوابت میاد ؟
چشمامو باز کردم و متعجب گفتم :
_واا خب من خسته ام عه.
خندید و گفت:
_اگه تو خسته ای پس من له ام که .
یکم فکر کردم و اضافه کردم :
_منطقیه .
کمی قد بلند تر خندید و به جلو خیره شد ، حس کردم شاید کمی حالش بهتر شده بود ، وقتی به خونه رسیدیم کمیل با احترام در حیاط رو باز کرد و رفتیم داخل ، وقتی ماشین رو پارک کرد ، پیاده شدیم ، نگاهی به خودش انداخت و لبخند زد :
_انگار از بنایی اومدیم ، الان بی بی میگه شاهدونمو بردی سر ساخت و ساز .
از لحنش منم خندم گحرکت کرد ، در خونه رو زد و باوان درو باز کرد ، با مشاهده کردنمون با نگاهای گرد شده گفت :
_سلام داداش ،سلام زن داداش خوش اومدید ،چرا اینقد خاکی اید ؟
افران ضربه ای به بینیش زد و جواب سلامش و داد :
_سلام ورپریده ، هیچی بیا بریم تو خسته شدیم .
من هم جوابشو دادم که کف دستشو انداخت دورم و در گوشم اضافه کرد :
_ اونکه نمیگه تو بگو .
افران با خنده ی خسته ای بیان کرد :
_منم نشنیدم .
باوان ولی پر انرژی ریز خندید ، تبسمی زدم و باهم وارد سالن شدیم ، گلی اومد سمتم و گونمو بوسید :
_تو نمیدونی یک ساعت نیستی قلبم میگیره .
_ایییی چندش گمشو ببینم .
زد زیر خنده و منم بی رمق همجادهیش کردم اینقد اتفاقات مختلفیو امروز پشت سر گذاشته بودم که نا نداشتم ، خاله دیلان با مهربونی بیان کرد :
_کجا راهی شدید مادر انگار از بنایی برگشتید .
افران تبسم محوی زد و اضافه کرد :
_ینی من عروس عزیزتونو میبرم بنایی ؟
بی بی ریز خندید و اظهار کرد:
_جرعت داری ببر تا بهت بگم یه من ماست چقد کره داره .
لبخند بی جونی زد و اضافه کرد :
_برم یه دوش بگیرم؟
سر تکون دادم و اضافه کردم :
_برو بیا بعد من برم .
باشه ای گفت و به سمت اتاق راهی شد ، دایان با کنجکاوی گفت :
_هورا داداش گحرکت کرده نبود ؟
باوان هم حرفشو تایید کرد :
_اره بی حال بود ، چیزی شده ؟
سرمو انداختم پایین و آروم گفتم :
_خوب میشه .
هردو متعجب نگاهم کردن و اظهار کردن :
_ خوب میشه؟ هورا اتفاقی افتاده ؟
خاله دیلان جدی اظهار کرد :
_دخترم ، همه چی مرتبه ؟
لبخندی زدم و نشستم روی مبل :
_چرا مرتب نباشه خاله جان؟
_اخه هم تو گراهی شده ای هم افران .
_قبرستون بودیم .
_چی؟ قبرستون ؟ اونجا چرا مادر ؟
کمی مکث کردم و نفس عمیقی کشیدم:
_افران مادرشو آورد قبرستون .
همه ساکت و شکه نگاهم کردن ، خاله دیلان گفت :
_یعنی چی ؟
_راهی شدیم اونجا ، جایی که مادرش فوت کرده بود .
کمی مکث کردم و ادامه دادم :
_خاکو کند ، هرچی مونده بود برداشت و آورد تو قبرستون روستا خاک کرد روش سنگ قبر گذاشت ، یه درختم بالای قبرش کاشتیم ، فردا باز میره گفتم باید آب داد به نهال وگرنه خشک میشه.
دایان با بغض عمیقی اضافه کرد:
_چیزی مونده بود ؟…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن