*چهار هفته گذشت….
_هورا جان … قربانت بوم چاوکم…یکم غذا بخور دیگه ، ببین چقدر باریکاندام و نحیف شدی .
_نمیخورم … حالم از هرچی غذاس بهم میخوره ، کف دست از سرم بردارید خسته شدم … بیان کردم که تا افران نیاد هیچی نمیخورم .
مامان نگاهی به گلی انداخت و اظهار کرد:
_تو یه چیزی بهش بگو گلی .
گلی با غم بهم خیره شد و اظهار کرد:
_هوری اگه چیزی نخوری ممکنه جونت به خطر بیوفته…یکم بخور ، ببین! غذای مورد علاقته ها .
روی تخت پشت بهشون دراز کشیدم و بغض کرده اظهار کردم :
_ هیچی نمیخوام .
هقی زدمو گفتم:
_من فقط افرانمو میخوام .
گلی توی فکر فرو راهی شد و با صدایی خشدار لب زد :
_چهار هفته گذشته هورا …
_خب…خب که چی ؟
_اگه…اگه قرار بود برگرده…
به سمتم خیره شد و با نگاهایی لبالب از اشک بیان کرد :
_اگه قرار بود برگرده…تا الان برگشته بود دیگه …نه ؟!
دیدهام از خشم پر شد و آروم اما عصبی غریدم :
_ از اینجا برید .
_ولی هور…
داد زدم :
_گفتم از اینجا برید…تنهام بذارید…برید بیرون…همتون مثل همین..بریددد.
جیغ زدم و با درد وحشتناکی که توی شکمم پیچید آخ قد بلندی گفتم و کف دستمو روی شکمم فشار دادم ، مادرم وحشت زده گفت :
_ یا خدا …چیشد مادر … چیشد دردت به قلبم .
گلی ترسیده اضافه کرد :
_ چیشد هورا ؟
پسشون زدم و با صدایی بی جون نالیدم:
_خ…خوبم…از اینجا برید …تنهام بذارید .
سرم رو روی بالشت گذاشتم و بی جون اشک ریختم و زمزمه کردم :
_ولم کنید …….
••••••••••••••
«افران»
حالم بهتر شده بود و میتونستم مثل حالت عادی جاده برم و حرف بزنم ، با اخمی کمرنگ به شعله ی شمع در حال سوختن خیره شده بودم و توی فکر بودم که همون لحظه در کلبه باز شد و میران اومد داخل :
_داداش ؟!
نگاهش کردم و گفتم :
_چیشد ؟ چیزی فهمیدید ؟
_اره داداش .
منتظر بهش خیره شدم :
_میخواد بره عمارت ، بیان کرد میخواد یه فرصت به زن داداش بده .
اخمام شدید تر توهم رفت و اضافه کردم :
_چه فرصتی ؟
_نمیدونم داداش…فقط متوجه شدم که قراره بره عمارت و زن داداش رو ببینه…باید یه کاری بکنیم داداش .
با جدیت لب زدم :
_کمیل و بچه ها رو خبر کن بیان اینجا .
دیدهی بیان کرد و از کلبه خارج شد ، پیرزن عصاش رو به زمین کوبید و سمتم اومد :
_افران…اون روباه مکار…سخت دم به تله میده…حواستو خوب جمع کن تا نه به خودت و نه به هورا آسیبی نرسه.
با اخم سر تکون دادم :
_درست میگید اما…فک میکنم نقشه ای که توی ذهنمه جواب میده .
سر تکون داد و تبسم زد ، کمی بعد میران به همجاده کمیل ، سلیم و بقیه ی بچه ها رسید ، همشون با احترام سلام کردن و خداروشکر کردن:
_سلام خوش اوممشاهده کرد ، از همتون ممنونم…گفتم بیاید تا راجب مسئله ی مهمی باهاتون صحبت کنم .
کمیل دستشو روی سینه اش گذاشت و اظهار کرد:
_گیان آقا؟!…کف دستور بمتوجه شد .
با اخم اظهار کردم :
_توی جنگل یه زمین خالی از درخت هست که اونا اونجارو انتخاب کردن این بخش از جنگل هم دور از عموم مردمه و هم تا عمارت مسیر آنچنان طولانی ای نداره.
_بله آقا ، من دیدمشون .
_خوبه…اول باید دقیق بدونیم که چند نفرن و تعدادمون رو با تعداد اونها مساوی کنیم .
سلیم اظهار کرد :
_اقا زیاد نیستن…انگار بهشدت مطمئنه که شما دور از جون واقعا مرمشاهده کرد .
_تعدادشون رو میدونی سلیم ؟
_ها آقا گیان ، منو رسول رفتیم و فهمیدیم حدود پنج یا شش نفرن.
میران رو بهم اظهار کرد :
_تعدادشون حتی از ما هم کمتره داداش…باید چیکار کنیم ؟
با اخم چاقوی توی کف دستم رو به بازی گحرکت کردم و بهش خیره شدم :
_باید خودمونو جای اونا جا بزنیم .
میران متعجب گفت :
_اما چجوری داداش ؟!
_بسیار باید سریع تمومش کنیم…جوری که حتی یک درصد متوجه نشه…فرهاد بهشدت محتاطه اما ما باید هم محتاط باشیم هم سریع .
به پشتی تکیه دادم و تبسم محوی زدم و اظهار کردم :
_خلاصه که هرچی تو چنته دارید باید رو کنید .
میران هم مثل خودم لبخند زد و سر تکون داد ، بقیه هم تایید کردن :
_باید وایسیم هوا دلنشین تاریک بشه تا راحت تر بریم جلو ، وقتی کارشونو ساختید سلاح هاشون رو بردارید و روتون رو با شالهای خودشون بپوشونید .
_نگاه آقا گیان .
_اماده باشید ، تا چند ساعت دیگه کلی کار داریم .
میران متعجب گفت:
_اما خان داداش شما نباید همجاده ما بیاید .
چپ چپ اما با تبسم نگاهش کردم:
_چرا ؟…یعنی میخوای بگی برای اینکارا زیادی پیر شدم ؟
خندید :
_نه داداش جسارت نکردم …ولی شما هنوز زخمی هستید .
_من حالم خوبه .
رو به پیرزن اظهار کردم :
_مگه نه ؟
با لبخند و درحالی که با دو دستش عصارو گحرکت کرده بود سر تکون داد و اظهار کرد :
_ خورشید که جاشو با ماه عوض کرد و تاریکی نور رو بلعید ، شما حرکت کنید و نور رو به روستا برگردونید ، افران مادرت این اسم رو برات گذاشت زیرا معتقد بود تو فرق داری .
بهش خیره شدم که ادامه داد :
_افران یعنی خلق شده ، یعنی آفریده شده ، تو آفریده شدی برای اینکه …کاری که بقیه نمیتونن رو انجام بدی ، مادرت میدونست که با پدرت فرق داری و تو باید به اون پسر گمراه شده بفهمونی که شر نمیتونه جلوی خیر رو بگیره .
میران و بقیه به سمتم خیره شدن و من با حرف های پیرزن توی فکر فرو حرکت کردم ، مادرم معتقد بود من فرق دارم و باید نشون میدادم …..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن