با اشارهی دست از افرادش تمایل داشت که تنهایش بگذارند.
وارد اتاق شد و نگاهش دورِ آن گشت، تا به سِتیا رسید.
دختری ظریف، پوشیده در ساتنی کوتاه و سفید.
مردمکهایش را از پاهای خوشتراش و مرمریاش بالا کشید و روی سینههای گرد و پُرش مکث کرد.
دنبال یک نقص در او میگشت، تا بفهمد چرا شوهرش به او خیانت میکرد.
اما از نظرش همین سینههای گرد و درشت برای یک رابطهی هات کافی بود.
دختر معذب از نگاه سنگینِ او در خود جمع شد و او با نیشخندی ریز، پلکهایش را بالاتر کشید.
-من… من گناهی ندارم.
طبقِ تعریفها و آن چیزی که در عکسها دیده، حتی آوایش هم تحریک کننده بود، اما نه حالا و نه برایِ او.
آرام و بهآرامی نزدیکتر شد.
آنقدر که خواب از دیدهانِ خمارِ دختر فراری شود.
سپس فاصله را کمتر کرد.
به قدری که فاصله به صفر برسد، بینیِ او به سینهاش بچسبد و رعشهی وجودش را حس کند.
او امشب به اندازهی یک عمر از ترسِ اعضای این خانه تغذیه کرده بود.
هُرم نفسهای داغِ سِتیا از تیشرتِ سیاه رنگِ تنش عبور کرد و روی پوست ملتهبش نشست.
-فقط اجازه بده من برم.
با دوباره شنیدنِ آوایِ ملتمسِ دختر، نیشخندش عمق گرفت و کف دست مردانه و زمختش، روی تنِ او شروع به حرکت کرد.
اوهــام დ
#پارت۲
کوتاه و گذرا باسن برجستهی او را لمس کرد و کمکم بالا کشید.
آنقدر که به موهای ابریشمی و لختش رسید و آنها را با خشونت به چنگ گحرکت کرد.
آخی که از میان لبهایش خارج شد، برایش قلبنشین بود.
امشامگاه قرار بود این دختر، تا خودِ صبح التماس کند.
همانطور که همسرش، زیرِ تنِ شوهرِ این زن ناله میکرد و لذت میبرد.
اما قرار نبود برای ستیا لذتی رقم بخورد.
چنگش را محکمتر کرد و سرش را با فشاری عقب کشید.
نگاهش روی اشکی که در کاسهی نگاهانِ ستیا بازی میکرد مکث کرد.
-کجا بری؟! تازه بههم رسیدیم.
سیبِ گلویِ ستیا بالا و پایین شد و بغضش را با صدا فرو خورد.
-منم بُکش.
جایی برای حرکت کردن نداشت. تنها مسیرش مردن بود. البته اگر این مرد میتوانست، تا این حد بخشنده باشد.
-حیفِ این تن بره زیرِ خاک.
از پاسخِ این مردِ وحشتناک، که حتی جرات نمیکرد به چشمانش خیره شود، روحش به زانو در وارد شد و رنگش صد برابر پرید.
اوهام موهایش را با هُلِ ساکتی رها و مردمکهایش جزبهجزء صورتِ هوسانگیزش را رصد کردند.
-من یا سربازام؟!
اوهــام დ
#پارت۳
تنِ دخترک از حرفش لرزید و نگاهش درهم شکست.
اوهام با پشتِ کف دست رویِ گردنش را نوازش کرد.
بیحوصله بود، ولی دخترک با مظلومیتش او را برای یک بازیِ پر لذت وسوسه میکرد.
-التماس، بیشتر تحریکم میکنه. مذاکره نداریم. فقط انتخاب.
ستیا نگاهِ پر درد و ناچارش را بالا کشید.
بهشدت خوب منظورِ حرفش را فهمیده بود امشامگاه جسمش به یغما میرفت.
-بازم میگم فقط من و بکش.
اوهام نیشخندی زد و چشمانِ تیزش روی لبهای او مکث کرد.
-پس انتخابت شد سربازام.
عقب گرد کرد تا از اتاق خارج شود، اما دست سِتیا خیلی بهیکبارهی چنگ یقهاش شد.
-خودت.
ولی فرصتِ ستیا برای انتخاب سوخت شده بود.
اوهام دستش را با غیض پس زد.
-دیگه تحریکم نمیکنی. همون سربازام از خجالتت در میان.
دلِ ستیا یکی در میان میزد و چشمانش خیس از اشک بودند.
بین بد و بدتر، بدترین را انتخاب کرده و برای رسیدن به آن، تن به هر کاری میداد.
-تحریکت میکنم!
ولی او بیتوجه قدم دیگری به عقب برداشت و دخترک هراسان جلو کشید.
-این یه تجاوز نیست. من…
ستیا بغضش را فرو خورد.
با دستی لرزان، بندهای آزاد لباس خوابش را روی شانه انداخت و کف دستش روی یقهاش نهاد، تا لباس پایین نیفتد.
-تو زیادی جذابی. ترجیه میدم با تو بخوابم.
اوهام چشم ریز کرد.
نالههای زنش، در فیلمی که برایش فرستاده بودند، دائم در گوشش تکرار میشد.
خیانتهای پی در پیِ دارا و زیستنای که زنش به کامِ جفتشان زهر کرده بود در صدرِ زنجیره قرار داشت.
-قرار نیست بهت خوش بگذره. میدونی داری واسه چی التماس میکنی؟
کپی حتی با ذکر نام نویسنده ممنوع و حرام میباشد.
اوهــام დ
#پارت۴
اشکهایش را با پشتِ کف دست پاک کرد.
خوابیدن با این مرد، برایش دردناکترین انتخاب زیستناش میشد.
ولی تجاوز به توسطِ صدها سرباز؟! حتی فکرش هم او را میکشت.
-بازم انتخابم تویی.
دست از روی سینهاش برداشت و پیراهنِ سفید رنگش روی زمین افتاد.
-من آمادهام.
اندامش همانند سریعیسی جذاب و تراش خورده بود و ظرافتی که داشت، دیدهِ اوهام را خیره کرد.
شرمگین و با سری به زیر افتاده قدمِ لرزانش را جلو کشید.
-من تمام و کمال برای تو.
اوهام هیچ تردیدی در قلب نداشت.
تصورِ زنش زیرِ کف دستانِ دارا و خیانتش، آنقدر درگیرش کرده بود که در برزخ دست و پا میزد.
ستیا، در تاریک و روشنِ اتاق، فاصله را به صفر رساند و مقابلش ایستاد.
-من و دست سربازات نسپر.
سرش را بالا گحرکت کرد و با آن نگاهانِ خمار و درشتش، مظلومانه نگاهش کرد.
-فقط…
اوهام اجازه نداد حرفش را تکمیل کند.
تخت سینهاش کوبید و او را عقب راند.
-عادت ندارم به کسی فرصتِ بار دیگر بدم. تو انتخابت و کردی.
اوهــام დ
#پارت۵
وحشتزده سری به طرفین تکان داد.
چطور میتمایل داشت خودش را از کف دستِ سربازهای این مرد نجات دهد؟!
دخترک مریضگونه سعی داشت اوهام را تحریک کند.
ولی نگاهِ او به هرجایی جز تنِ عریانِ ستیا بود.
گوش داده بود، اوهام حرفش دو تا نمیشود و میخواست، با تن دادن به این تجاوز خودش را از دستِ سربازهای بیرون نجات دهد.
صوتیِ نفسهایِ از سرِ ترسِ ستیا خاموشیِ اتاق را میشکست و اقتدار و جدیتِ اوهام سایهی سنگینی ایجاد کرده بود.
اوهام برای تجاوز به این دختر، باید از خودش و تمام باورهایش فاصله میگحرکت کرد.
-بپوش.
ستیا دروغ نبیان کرده بود، این مرد زیادی دلپذیر بود.
اما هیچگاه قلبش نمیتمایل داشت همچنین رابطهای به او تحمیل شود.
-چکار کنم که من و به کف دست سربازات نسپری؟! من…
ولی انگار او تصمیمش را گحرکت کرده بود.
-ترجیه میدی همینجا ترتیبت و بدن؟!
ستیا عجولانه و سریع سری به طرفین تکان داد.
-به من هم مثل خودت خیانت شده. فقط من جرات و قدرتِ کشتن نداشتم. چرا میخوای من و تنبیه کنی؟!
اوهام جلو کشید و دستش با خشم و غضبی بیانتها روی پهلوی دخترک چنگ شد.
-داری حوصلهم و سر میبری. میپوشی یا همینجوری لخت ببرمت؟!
اوهام حتی خودش هم نمیمتوجه شد چرا خشمش هر لحظه پررنگتر میشد.
-باید شوهرتو زنده نگهش میداشتم تا این التماسات و ببینه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن