حامد متعجب به دخترِ نازک نارنجیِ رو به روش نگاه کرد.
_ مگه چیکارت کردم بچه؟
_ انقدر به من نگو بچه!
_ لابد هستی که میگم!!!
از حرص زیاد مجدداً خواست راهش رو ادامه بده که قبل از اینکه عقب گرد کنه حامد از کمربند مانتوش گحرکت کرد و جلو کشیدش و کف دستش رو بند بازوش کرد.
_ آخ!
_ هوم؟
جلو کشیدش و دیدههای پروا از درد بسته شده بود.
بازوش زخمی بود!
زخم متمایل به عمیق…
حامد سرش رو نزدیک به صورت پروا برد و جایی نزدیک به لبهاش پچ زد:
_ منتظر توضیحاتت هستم جوجه!
پروا کمی سرش رو تکون داد و تمایل داشت عقب بکشه اما حامد محکمتر بازوش رو گرفت.
_ آی!!!
این دفعه صوتی اعتراضش کشیدهتر بود، طوری که به گوش حامد رسید و آروم عقب کشید و به کف دست خونیش خیره شد.
_ این چیه؟
پروا نگاهی به مانتوش که مجدداً خونی شده بود ولی تو تاریکی شامگاه چندان معلوم نبود کرد.
_ چیزی نیست. بیا بریم خونه!
_ میگم این خونه چیه؟ چرا مانتوت خونیه؟
صداش رنگِ نگرانی داشت.
دلش نرم شده بود.
چرا از اول خونِ روی مانتوی دختر رو حس نکرده بود.
_ میتونی مسیر بری؟
کم مونده بر از خنده وسط کوچه بشینه.
_ تیر که نخوردم!
_ اما کف دستِ من پر خون شد… من دکترم! تو نمیفهمی ولی من خوب میدونم الان ممکنه سرگیجه داشته باشی.
اجازهی هر صحبتی رو از پروا گرفت و تو آغوشش کشیدش.
_ باشه آروم باش چیزی نیست.
در حقیقت حامد بود که هول شده بود و بیقلبیل به پروا میگفت آروم باشه.
_ من… من خوبم منو بزار زمین.
هیچ قلبش نمیتمایل داشت پدر و مادرش فکر بدی راجبش کنن.
_ هیس... فقط ساکت زیرا از کف دستت شکارم!
وارد خونه شد و با پا در رو بست.
مادرِ همواره نگران سریع خودش رو بهشون رسوند و با کف دست روی گونهش زد:
_ خدا مرگم بده. چیشدی تو؟ پروا خوبی؟
پروا خودش رو از بغل حامد پایین کشید و صورت مولینش رو تو قاب کف دستهاش گراهی شد.
_ چیزی نیست دورت بگردم.
اما رنگ خون روی مانتوی سفیدش این حرف رو نمیزد.
پدرش خودش رو به آشپزخونه رسوند و تا تمایل داشت دختر یاغیش رو مواخذه کنه نگاهش به خون روی بازوش خشک شد.
_ پروا بابا. چیشدی؟
پروا درمونده بود که چه جوابی بده.
آروم نالید:
_ به خدا یه خراش سادهس، پونزده تا بخیه خورده همین!
صدای مبهوت حامد باعث شد نگاه همه سمتش برگرده:
_ خراش ساده پونزده تا بخیه میخوره؟
پروا که بدتر به همه چیز گند زده بود با کف کف دست به پیشونیش کوبید.
_ به خدا الان خوبم!
_ پس چرا خونریزی کرده کف دستت؟ مگه بخیه نیست؟
با این حرف یاد فشاری که به بازوی دخترک وارد کرده بود افتاد… رد بخیه بخاطر فشار خونریزی کرده بود!
چرا هر دفعه باید به این دختر صدمهای وارد میکرد؟
بقدری تو فکر رفت که حتی یادش رفت بپرسه خراش برای چی؟ و کدوم خراشی پونزده تا بخیه میخورد؟
مولین و بابای نگران حالا رو به روی پروا از حرکت ایستاده و سوال پیچش میکردن.
_ دِ جون بکن دختر جون به لبمون کردی!
از فکر بیرون اومد و کلافه کف دستی لای چمنی موهاش کشید.
خدا بخیر کنه امشامگاهو!
_ چیزی نیست مامان چرا حساس شدی. گیر کرد به میله همین.
دروغ که حناق نبود! برای رفع نگرانی میتونست دروغ هم بگه. مگه تا حالا این همه دروغ گفته بود چیزی شده بود؟
_ یه گیر کردن این همه بخیه میخوره؟ تا کف دستت بزنی خون بزنه بیرون؟
_ من… من خب نمیدونم تو دکتری من از کجا باید بدونم؟
پدرِ تیز و زیرک متوجه شده بود!
حدس اینکه دروغ میگه چندان سخت نبود.
_ حقیقت و بگو خودتو راحت کن.
لبش رو زیر دندون کشید.
_ چاقو زدن.
آوای “چی” گفتنِ قد بلند مادرش باعث شد با ترس پلکهاش رو روی هم فشار بده.
_ به خدا چیزی نیست مامانی!
حامد دلواپس شده بود… بسیار دلواپس شده بود.
_ کار اون پسره بوده؟ اردوان بود کی بود یارو؟ بگو برم فکشو بیارم پایین تا دیگه از این غلطا نکنه.
بقدری با هم حرف میزدم که دختر کلافه شده بود.
_ به خدا اونطوری که فکر میکنید نیست. من… من اصلاً برای مولین کاغذ نوشتم گذاشتم. گوشیمو یادم حرکت کرده بود وگرنه بهتون خبر میدادم.
بابا با ملایمش کامل بیان کرد:
_ آروم باشید بزارید یه نفس بگیره بچه. حامد یه آب قند بده کف دست مامانت.
حامد به تبعیت از حرف پدرش بهسرعت کف دست به کار شد و سه لیوان داخل سینی گذاشت و تو هرکدوم چند حبه قند انداخت و بعد آب سردی روش ریخت.
سریع شتابزده با قاشق مشغول هم زدن محلاما که درست کرده بود شد و بعد یه لیوان دست مولینش و یه لیوان باباش و یک لیوان هم خودش برداشت.
دختر ترسونی که از هیجان و استرس میلرزید رو انگار ندیدن که هر سه لیوانهاشون رو یک نفس سر کشیدن.
_ مولین به منم بده.
مادری که حالا فهمید اون رو نمشاهده کرد گحرکت کردن آروم روی گونهش کوبید.
_ خدا منو مرگ بده که یادم رفت تو رو… بچهم داره میلرزه قندش افتاده بعد من دارم آب قند میخورم جلوش.
بهسرعت لیوان نیمه از آب قندش رو به لبهای دخترش چسبوند.
صوتی زمزمهی حامد به گوش همه رسید.
_ مولین جان باز کشتار کف دسته جمعی جاده انداختی!
پروا بعد از خوردن آب قند دستش رو پشت لبش کشید.
_ خب بگم؟
_ بگو دیگه دختر دیوونمون کردی!
سعی کرد شمرده شمرده بگه تا ترس تو دل کسی ریشه نزنه.
_ اتفاق خاصی نبود، یه موتوری دو نفر بودن، بعد میتمایل داشتن کیفمو بزنن بعد…
_ دزد منظورته؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن