به ماشین که نزدیک شدیم مجتبی خم شد و نامحسوس بوسه ای روی بدنه اش نشوند و گفت:
-جوووون!عجب جیگیریه تو نمیری! عجب جیگریه!
یعنی ماشین تو در مقابل این فرغون هم به حساب نمیاد….به ابلفضل که ماشین خوب از پدر و مادر خوب هم بهتر!
در حالی که نگاههاش همچنان سمت ماشین بود کف دستشو دو سه بار زد رو شونه ام و بهشدت محکم اظهار کرد:
-ببین آرمی…اصلا اون دُخیه شیلو رو از مغزت بنداز بیرون.
بچسب به همین دخیه داداش.
این بهشدت لامصبه… با پول همین ماشین زیرپاش تا آخر عمر در رفاهیم…لامصب از صدتا شوگر مامی هم شوگر مامی تره
بهشدت محکم و جدی دستشو از روی شونه ام پس زدم و اظهار کردم:
-همون یه باری که به حراهی شد گوش دادم و از اون دختره ی لوس تیتیش مولینی پول گراهی شدم و هی کوبیدش تو سرم واسه هفت پشتم بس بود.
تو زیپ دهنتو بکشی سنگینتری!
پوکر فیس نگاهم کرد و بیان کرد:
-داش این توفیرش با اون زیاده…این اصلا دنیا جهانبختیه واسه خودش! همینو بچسب بلکه از قِبَلت منم به یه نون و نوایی برسم
کم محلش کردم و با وا کردن در ماشین رو صنقلبی کناری نشستم و کمربند رو بستم.
صحرا،یه موزیک خارجی پلی کرده بود و گه گاهی هم باهاش زمزمه میکرد.
تبسم زد و چون مجی هم سوار شد رو به من سؤال کرد:
-راه بیفتم!؟
کلاه هودی تنم رو روی سرم یالا کشیدم و جواب دادم:
-بله!
تبسم زد و یه قسمت از شالش رو پشت گوشش نگه داشت و بیان کرد:
-خب…بریم که یه شامگاه باحال و خفن کنار هم داشته باشیم…
مجتبی دقیقه رو صندلی وسط عقب نشست و کف دست چپ و راستش رو روی صنقلبی های جلوی ماشین گذاشت و جویا شد:
-میگم صحرا خانم…اونجایی که قراره بریم آب شنگولی هم گیر میاد !؟
صحرا که کاملا مشخص بود دلش میخواست فقط من همجادهش برم و از اومدن مجی که واسش حکم مزاحم داره ناراضیه با کمی حرص جواب داد:
-بله! پیدا میشه!
ابن جواب لبخند خبیثانه ای روی صورت شیطون مجتبی نشوند.
کف دستهاش رو بهمدیگه مالوند و زیر لب بی توجه به نگاه های من زمزمه کرد:
” ای ژوووووون ”
*شیلان*
کلید رو از توی قفل کشید بیرون و در خونه ی باز شده رو کنار زد و بعد هم رفت داخل ودرحالی که سریع تند چراغارو روشن میکرد تا خونه از تاریکی مطلق بیرون بیاد، خوشحال و خرم و شاد اظهار کرد:
-خیلی خوش شانسیم دختر خیلی!
از پشت سر سؤال کردم:
-چرا !؟
با هیجان اضافه کرد:
-یعنی اولا عاشقتم که مثل بسیار از این دخترا که تا بهشون میگی بریم خونه پیف پیف اه اه راه ننداختی دوما اینکه پاقدم خوبت مولین و بابام این دوسه روزگار تعطیلی رو حرکت کردن کیش پیش آبجیم…آخه تازه بچش دنیا اومده!
از اونجایی که همه جای خونه موکت و فرش بود، به اجبار کتونی هام رو از پا درآوردم و قدم زنان ، پشت سرش جلو و جلوتر رفتم.
خونه شون زیبا بود.
یه خونه ی کاملا تروتمیز و مرتب و منظم که رو درو دیوارش کاشی های سنتی طرح قاب با رنگ آبی فیروزگار ه ای و با نوشته های آموزشی بود یا حتی جملات معروف از شاعران کهن ایرانی .
مثل فرودسی و سعدی و حافظ و …
قشنگ بودن و خاص واسه همین اضافه کردم:
-چقدر این تابلوها خوشگلن!
کاپشنش رو از تن درآورد و برخلاف آرمینی که گمونم عادت داشت همه چیزش رو پرت کنه اینور اونور، با احترام و مثل آدمای منظم و مرتب و مقرراتی، آویزونش کرد و بعد اظهار کرد:
-آره …مادرم عاشق این جور چیزاست…سعدی رو هم بهشدت دوست داره!
لبخند زدم و اظهار کردم:
-با اینهمه علاقه تو چه جوری اسمت نشد سعدی و شد پارسا… !؟
لبخند زد و راهی شد سمت آشپزخونه شون و منم به سمت شومینه حرکت کردم.
چون مشاهده کردی به سمتی که من بودم نداشت دقیقا مقابل شومینه از حرکت ایستادم و کف دستهامو رو به سوی شعله های آتیش گراهی شدم و زیر لب درحالی که از گرمای آتیش نهایت لذت رو میبردم اظهار کردم:
“اووووف! هوای گرم…هوای گرم….خونه خونه! به به! خونه چقدر خوبه…شومینه چقدر خوبه… ”
دیدههام رو بستم و در اون لحظه فقط سعی کردم از گرمای آتیش منتهای لذت رو ببرم.
منی که خسته ی بی هدف چرخیدن تو شهر بودم.
خسته ی خونه ی آرمین و خسته ی خونه ی خودمون!
لعنتی ها!
دیدین من بی خانمان نمی مونم…..
دیدین ؟!
تا آوای قدمهاش رو شنیدم فورا چشمهام رو وا کردم و برگشتم سمت مبل و شق و رق روش نشستم.
گرچه دلم میخواست همچنان دقیقا تو قلب اون شومینه باشم و سراسر وجود سردمو گرم بکنم ولی اگه اونجا وایمستادم بهشدت زود میفهمید چرت و پرتهایی که بهش اضافه کرده بودم دروغ محض بود!
بچه پررو اومد و دقیقا کنارم نشست و بعد هم فنجون قهوه ای که برام آماده کرده بود رو به سمتم گراهی شد و اظهار کرد:
-یه قهوه ی داغ برای یه خانم داغ!
خانم داغ !؟
چه اصطلاح آنرمالی برای من به کار میبرد.
برای منی که درواقع واسه اامان بار و واسه حفظ در ولین بودن خودم کنار یه مرد اصلا دلبری نکردم.
فنجون رو ازش گرفتم و یه لبخند خشک و خالی تحویلش دادم و بعد هم گفتم:
-مرسی…
پا روی پا انداخت و بعد هم یکی از دستهاش رو پشت سر من رو تکیه گاه مبل انداخت و خیره به نیمرخم اضافه کرد:
-من خیلی خوش شانسم
انگشتهامو دور لیوان گرم حلقه کردم و بعد درحالی که یا سر خمیده قهوه رو فوت کردم و جویا شدم:
-چرا ؟
اینو حس کردم که فاصله اش رو باهام نزدیک کرده.چیزی که من اصلا نمی پسندیدم.
من اومده بودم اینجا که آواره و سرگردون نباشم نه اینکه با اون لاس بزنم و لاو بترکونم.
باز هم تبسم زد و بعد هم اظهار کرد:
-چراکه دختری مثل تو گیرم اومده…دختری که ناز و ادای بیخودی نمیاد و خوش و خرم و بی ناز و ادای خرکی میره خونه دوست پسرش…قبول کن این رفتارها دِمده و واسه دختر اسکلاس!
نامحسوس و از گوشه چشم با غیظ تماشاش کردم.
بچه پرو!
شیطونه میاضافه کرد همین قهوه ی داغو بریز رو خشتکش تا تمام این عقاید مزخرف از سرش بپره…
یکم از قهوه رو چشیدم و سؤال کردم:
-پس از نظر تو دختری که نخواد بره خونه ی دوست پسرش دمده و اسکله! هوم؟
بسیار ریلکس مزخرفاتش رو به زبون آورد و جواب داد:
-خب آره! آخه اصلا چه معنی ای داره این ناز واداها…مگه اگه بیان خونه ی دوست پسرشون چی میشه؟ لولو میخورتشون!؟
ایشششش! ببین خدا منو محتاج چه دیوثی کرده!
قشنگ معلومه از اون ناکسهاس…از اونایی که خدا میدونه به چندتا دختر پیشنهاد اینجا اومدن داشته باشه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن