زیرا اینو گفت خودمو کشیدم عقب و واسه فرار از نگاه های کنجکاوش شروع کردم وررفتن با گوشواره ام . مثل اینکه همچین هم از همه چیز بی خبر و بی اطلاع نبود اما من قلبم میتمایل داشت بحث رو عوض بکنم زیرا اصلا دلم نمیتمایل داشت در نهایت اعتراف بکنم پیش آرمین بودم هر چند اونجا هیچ اتفاقی نیفتاد جز بحث و جدال و دعوا.
جز بگو مگو و من به اون پریدن و اون به من پریدن.
برای تغییر جهت مسیر صحبتها پرسیدم:
-چی میخوری بگم بیارن !؟
شد شامگاهیه به یه گربه که قصد چنگ انداختن و پنگول کشیدن داره.
چشمهاش ریز شدن وابروهاش چسبیده شدن به پلکهاش. دندوناشو رو هم فشرد و کف دوتا کف دستش رو گذاشت روی میز و پرسید:
-کجا بودی؟!
گفتم که! به هیچ قیمت حاضر نبودم لو بدم پیش چه آدم پفیوزی بودم واسه همین یکم شلوغش کردم و گفتم:
-من الان اعصاب نا آرومی دارم.بابام بدون اینکه قبلش ازم مشورت بگیره رفته و مادر پسری که مثلا دوستم بوده رو گراهی شده اون هم وقتی که سر جمع سه تا متوجه شدار هم باهاش نداشته…با اینهمه گراهی شداری و بدبختی چه اهمیتی داره من کدوم گوری بودم ؟ مهم این بوده که من اونقدر واسه پدرم اهمیت نداشتم که حتی بخواد کشف کنه کجا هستم و تو چه حالی ام!
سخنرانی و نطق من باعث شد از اون حالت حمله خارج بشه و برگرده به تنظمات کارخونه.
نفس عمیقی کشید و بعد بیان کرد:
-اینجوری که فکر میکنی نیست….
با تاکید بیان کردم:
-چرا دقیقا همینطوره….
آهسته گفت:
-نیست شیلان…آخرای مهمونی بود که بابات درک کرد نیستی…اصلا خبر نداشت
پوزخندی سراسر تاسف روی صورت نشوندم و با افسوس زمزمه کردم :
-هه…آخرای مهمونی! دوست من تلاشت برای ملایم کردن این تشنج دختر پسری ستودنیه ولی من فعلا قصد بخشش پدرم و برگشتن به خونه مون رو ندارم…
دلگیر نگاهم کرد و درادامه گفت:
-شیلاااات اینجوری نگو….وقتی متوجه شد تو نیستی به تلفنت زنگ زد ولی خاموش بودی.بعدش زنگ زد به مولین پوری…بعدش وقتی فهمید پیش اونا هم نیستی همراه من و شقایق جون دوسه جا که احتمال میدادیم حرکت کرده باشی سرزد تا اینکه تلفن شقایق جون زنگ خورد. داشت با آرمین حرف میزد بعدش اومد در گوش بابت یه چیزایی گفت و یکم باهمپچ پچ کردن.گمونم درمورد تو…بعداز اون پدرت اضافه کرد دیگه نیازی نیست دنبال تو بگردیم!
یه جوری بود.انگار که فهمیده بود کجا هستی….
چون این حرفهارو زد ناخوداگاه یاد تماس شقایق با آرمین افتادم.
حالا که فکرشو میکنم و حرفهای آرمین رو باخودم مرور میکنم به این نتیجه می رسم که اون لا به لای حرفهاش در مورد من هم حرف میزد….
حرفهای آرمین رو که باخودم مرور میکردم به این نتیجه می رسیدم که اون داشت لا به لای حرفهاش در مورد من هم حرف میزد.
حتما اون به مادرش گفت که من پیشش هستم و مادرش هم به بابا…
آره! به احتمال زیاد اصل ماجرا همین بود!
در هر صورت من الان یک شخص بی مکان بودم و باید مقدمه چینی میکردم که به فرانک بفهمونم قراره چند روز پیشش باشم برای همین اظهار کردم:
-بیخیال این حرفها…اتاقت برای دو نفر جا داره؟
دو سه بار پشت سرهم سریع سریع پلک زد و پرسید:
-چرا !؟
سر انگشتمو به آرومی و دورانی رو لبه ی لیوان کشیدم و گفتم:
-مولین پوری و بابابزرگ راهی شدن مسافرت و حالاحالا برنمیگردن خونه.
منم که با آرمین بهم زدم.
خونه ی قوم و خویش هم که نمیشه حرکت کرد.هتل و مسافرخونه هم که من رو جاده نمیدن پس می مونه…
مکث کردم و اون پرسشی گفت:
-می مونه ؟
با لیخندی نعنی دار نگاهش کردم و بیان کردم:
-تو بگو…چی می مونه!؟
سرش رو تکون داد و گفت:
-من نمیدونم….مدار حدس زدنم کمیتش لنگ!
کف دستمو زدم رو میز و جواب دادم:
-اه! چرا خنگ بازی درمیاری! مشخص نیست که من باید بیام پیش تو و چند روز خونتون بمونم !؟
زیرا اینو اضافه کردم خیره شد به صورتم.کاملا مشخص بود اصلا از این خبر استقبال نکرده درست برخلاف همیشگی که اصرار داشت من پیشش باشم.
آب دهنشو قورت داد و بی مقدمه گفت:
-نمیشه شیلان !
از جوابش بی نهایت جاخوردم.من اصلا انتظار این جواب رو نداشتم و نمیمیل داشتم که همچین چیزی بشنوم خصوصا اینکه تنها گزینه ی روی میزم بود واسه همین سرمو بردم جلو و سؤال کردم:
-نمیشه ؟ چرا نمیشه ؟
لبهاشو روی هم مالید و درحالی که مشخص بود خودش هم از این بابت غمگین جواب داد:
-گمونم بهتره بری خونتون!
نه با عصبانیت بلکه با قلبخوری خطاب به اون که رفاقتش از رفاقت گذشته ودر حد خواهری شده بود اضافه کردم:
-چرا؟ تو دوست نداری من بیامپیشت !؟
خیلی زود واکنش نشون داد و گفت:
-نه نه نه! اصلا اونطور که فکر میکنی نیست.من که از خدامه ولی….
مکث کرد و حرفش رو خورد.تو خاموشی بهش خیره شدم و وبا صوتی ضعیفی اضافه کردم:
-اما چی ؟ خجالت نکش.حرفتو بزن….
خجل و شرمگین جواب داد:
-چون پدرت به پدرم بیان کرد من حق ندارم تورو بیارم پیش خودم…جلوی بابام اینو بیان کرد که جاده نزاره!
پوزخندی زدم.پس بابام قصد داشت هرجور شده منو تحت فشار بزاره…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن