کیفمو از روی دوشم پایین آوردم و قدم زنان جلو راهی شدم.
خبری از خودش توی هال کوچیک خونه ی فسقلیشون نبود!
چند قدمی جلو راهی شدم و
نزدیک به در اتاقش ایستادم.
پشت به من نیمه لخت کنار کمد ایستاه بود و تو سبد لباسهاش دنبال یه چیزی میگشت که تن خودش بکنه.
تلفنش که زنگ خورد کف دست دراز کرد و از روی انبوه لباسهای روی هم انباشته شده اش برداشتش و مشغول صحبت شد:
“هاااان چیه؟….اومدم خونه…..ولم کن سر جدتت شقی! به عاشقی و حالت برس تو دیگه نیازی نی به فکر من باشی اصلا نه که تاحالاش بودی……آاااا…ارواح جدت …..نه خیر شقی خانم…تو اگه تا الان مجرد موندی واسه خاطر منه به قول تو قلچماق نبود واسه خاطر این بود مورد مناسبش گیرت نیومده بود که الحمدالله بابای این دختره ی مشنگ بود انگاری”
عه عه! مرتیکه! یه من میگفت مشنگ !؟
دندون قروچه ای کردم و با پا یه لگد به در اتاقش زدم.
درحالی که گوشی رو همچنان کنار گوشش نگه داشته بود سرش رو چرخوند سمتم و غضب الود بهم خیره شد و جویا شد:
-دهه! واسه چی عینهو خر لگ میزنی به در !؟
چشمهاشو واسش تو کاسه چرخوندم و بیان کردم:
-مشنگ خودتی دیلاق! بار آخرت باشه به من میگی مشنگ…
پررو پررو تو دیدههامچشم دوخت و گفت:
-وقتی مشنگی بهت نگم؟ بگمدلنشین !؟
واسه چندثانیه یادم رفت این موضوع واسه اون اهمیت نداره و تهمتوجه شد کنان بیان کردم:
-از خونه ات میرمااااا….
خیلی ریلکس گفت:
-به دررک..
هین کنان لب گزیدم و اون با بیتفاوتی دوباره مشغول صحبت شد…
مرتیکه ی ….
عه عه!
دریغ از یه ذره عقل و شعور و شخصیت.
عصبی اضافه کردم:
“من دیگه یک دقیقه هم تو خونه ی آدم بی تربیتی و وحشی ای مثل تو نمی مونم”
دستامو مشت کردم و خواستم بچرخم و حتی چندقدم به سمت در برداشتم ولی بعدش ناخودگاه از حرکت ایستادم!
ایستادم چراکه یادم اومد من اصلا جایی رو ندارم که برم تازه تو این ساختمون قدیمی هم خدا میدونه چندتا جن و روح وجود داشته باشه.
جن و روح هایب که منتظرن من پامو از اینجا بزارم بیرون تا نفله ام بکنن .
به ناچار بار دیگر چرخیدم و همون چند قدمی هم که به سمت در برداشته بودم رو برگشتم.
من هیچ جا نمیتونستم برم جز همین خونه ی لعنتی!
کیفمو انداختم رو کاناپه و کف دستمو روش فشار دادم.
یعنی من باید امشب اینجا می موندم و روی این کاناپه میخوابیدم !؟
پووووووف….
آرمین درحالی که همچنان تلفنی با مادرش صحبت میکرد از اتاق اومد بیرون.
“گفتم که فردا مسابقه دارم نمیتونم…اینقدر زنگ نزن اهههه…”
تماس رو قطع کرد و تلفنش رو پرت کرد توهوا و از شانس بد من درست رو سر من فرود اومد.
مغزم سرم باهاش سوت کشید.
کف کف دستمو روش کشیدم و غرولند کنان گفتم:
-اووووی چه غلطی میکنی! سرم شکست!
راهی شد تو آشپزخونه و حین باز کردن در یخچال واسه چند لحظه سرش رو برگردوند سمتم و خیلی لش سؤال کرد:
-لازمه بگم به کجام !؟
با نفرت گفتم:
-بی تربیت !
گوشیشو انداختم کنار و شالمو از سر کشیدم و انگشتامو چندبار بهشدت آروم روی موهام کشیدم تا مطمئن بشم سرم خونی نشده و بعد مشغول درآوردن لباسهام شدم.
اول مانتوم رو درآوردم و یعد هم شلوارمو…
از توی کوله ام مسواکمو بیرون آوردم و کشیده شدم و هموقت نگاهی به آرمین انداختم.
یه لیوان شیر خورد و بعد هم آروغی زد و از آشپزخونه اومد بیرون!
با چندش نگاهش کردم و دست بردم زیر پیرهنم و از اونجایی که اصلا عادت نداشتم با سوتین بخوابم قفلش رو وا کردم و پرتش کردم توهوا …
اصلا تو این خونه یه اتمسفری حاکم بود که آدم هی علاقه به پرت کردن و تو هوا انداختن وسایل داشت.
خورد تو صورت آرمین…
اون بند باریکش رو گرفت و چرخید سمت من و بیان کرد:
-هوووو! این چه وضعشه!؟
درحالی که قدم زنان به سمت سرویس بهداشتی می راهی شدم، سرم رو برگردوندم سمتش و یه تبسم ژوکوند تحویلش دادم و بعد هم واسه اینکه حرصش رو دربیارم اظهار کردم:
! میخوای اسم اونجاو بیارم !؟یا خودت میدونی؟
با حرص دندوناشو روی هم سابید و بعد سویتنمو گوله کرد و با عصبانیت کوبوندش رو کاناپه و راهی شد سمت اتاقش و همزمان غرولند کنان اظهار کرد:
“مشنگ….”
محلش ندادم و راهی شدم توی سرویس بهداشتی….
وقتی داشتم مسواک رو توی دهنم میچرخوندم که احساس کردم در سرویس رو یه نفر باز کرده.
مکث کردم.
سرمو به سمت در چرخوندم و متعجب نگاهش کردم.
من خودم بستمش ولی الان باز شد و این اگه یه شوخی بود واقعا بدترین مزاح ممکن بود برای من!
در لحظه شدم نمادی از غیظ و غضب.
شک نداشتم کار آرمین هست و میخواد منو بترسونه.
مسواک رو از دهن کفیم بیرون آوردم و با گرفتن دستگیره درو به سمت خودم کشیدم و بیان کردم:
-بسیار بی شعور تشریف داری که…
ساکت شدم و جمله ام رو ناتموم رها کردم.
اصلا آرمینی در کار نبود.
مگه میشد !؟
راهی شدم جلوتر…سرم رو کج کردم و نگاهی به سمت اتاقش انداختم.
چون در اتاقش باز بود مشاهده کردم که کنار تختش از حرکت ایستاده و داره با شارژر گوشیش که ظاهرا میمیل داشت به پریز برق وصلش بکنه ور میره.
اگه اون نبود پس کی درو وا کرد !؟
نمیشد هم که اضافه کرد تو عرض چندثانیه اینکارو کرده و بعدهم فورا خودش رو رسونده اونجا!
نه این فرضیه احمقانه بود!
سعی کردم این موضوع هر چند ترسناک رو نامتوجه شده بگیرم و به مسواک زدنم ادامه بدم.
برگشتم داخل و مجدداً در رو بستم و به مسواک زدنم ادامه دادم ولی درست چند ثانیه بعد،در ناخوداگه دوباره باز شد.
وحشت زده بهش خیره شدم.
آب دهنمو قورت دادم.
آبی که کف خمیر دندون هم قاطیش بود و بعد هم باهمون دهن کفی زمزمه کردم:
“نکنه کار جن و روح باشه؟”
جیغ کشیدم و از سرویس اومدم بیرون و دویدم سمت اتاق آرمین و سریع سریع سؤال کردم:
-یه نفر هی در سرویس رو باز میکنه.هی من میبندمش هی اون بازش میکنه!
با انزجار اظهار کرد:
-اه اه چندش! حالمو بهم زدی نکبت لااقل اول اون دهن کفیتو بشور بعد زر بزن!
من از چی حرف میزدم و اون از چی!
پشت کف دستمو رو لبهام کشیدم و بیان کردم:
-میگم یه کسی یا یه چیزی هی در سرویس رو بازو بسته میکنه!
به جون مادرم راست میگم!
ازم رو برگردوند و بسیار ریلکس مجدداً با شارژر ظاهرا خراب گوشیش ورحرکت کرد و همزمان گفت:
-نترس…چیزی نیست! جنه و روحهای سرگردان ساختمونن! ما به حضورشون عادت داریم تو هم عادت کن!
چشمهام بعد از گوش دادن حرفهاش،لحظه به لحظه گمسرورتر و ورقلمبیده تر از قبل شدن.
کلماتش هی جلو دیدههام رژه میحرکت کردن!
“نترس…چیزی نیست….جن و روح های سرگردان….”
بیان کرد جن !؟ جن…روح…!؟
بی هوا جیغ کشیدم و با پرت کردن مسواک توی هوا دویدم سمتش و یا یه پرش در حد کریس رونالدو خودمو پرت کردم تو آغوشش و کف دست و پاهامو دور بدنش حلقه کردم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن