رمان انتهاج از بنفشه|رعنا یک رمان در ژانرهای رمان اجتماعی|رمان خانوادگی|رمان رئال|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۲ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیاید نگاهی بندازیم به شروع جدیدترین اثر مشترک بنفشه و رعنا، رمان انتهاج :
۱۷ ساله بودم. با اکیپ بچه های کلاس زبان راهی شدیم دور هم شهربازی! من همیشه اون دختر ترسویی بودم که باید همه چهار چشمی مواظبم میبودند تا بلایی سرم نیاد و تفریح و سفر خراب نشه !
اون روزگار هم زمین خوردم!
زمین خوردم و دندونم شکست! همه تقریبا بچه بودیم. بزرگترین فرد گروه ۲۱ سالش بود، پیام!
بهسرعت اومد کمکم ، خوب هم همه چیز رو مدیریت کرد!
با ماشین باباش اومده بود. منو سوار کرد و زنگ زد به پسر خاله اش که جراح دندونپزشک بود . شرایط رو توضیح داد و اونم اضافه کرد خودتون رو برسونید مطب!
انقدر خونم رقیق بود که تا برسیم خون دندونم بند نیومد و انقدر بیجون بودم که وقتی رسیدیم درست نمیتونستم مسیر برم!
از ترس عصبانیت بابام به خونه خبر نداده بودم.
بابام یه معلم بازجای گرفته بود، مثل مادرم، هر دو سن بالایی داشتن و با وجود محبت اما، اصلا حوصله نداشسریع. بهشدت زود از کوره در میحرکت کردند و نمیشد ازشون انتظار حمایت تو چنین شرایطی داشت.
من ته تغاری نامیل داشته بودم! با خواهر هام ۱۸ و ۲۳ سال اختلاف سنی داشتم! وقتی به دنیا اومدم مادرم خودش پوکی استخوان داشت و منم یه بچه ضعیف ، نارس ، زرد و زار بودم!
بزرگتر شدم باز هم شرایط تغییر نکرد.
عملا نسرین و نگار ، خواهر هام، منو بزرگ میکردن .
تو کل زندگی، من جون درست حسابی نداشتم. درسته باریکاندام استخونی نبودم ولی همواره باریکاندام بودم و قدم تو ۱۷ سالگی به ۱۵۰ نمیرسید!
پیام کمک کرد وارد مطب بشم. ساعت ۴ عصر بود و روی در نوشته بود ساعت کار مطب ۵ عصر!
داخل مطب نه منشی بود نه مراجعه کننده! ولی در اتاق پزشک باز بود. پیام قد بلند گفت
– رهام! هستی!
مرد قد بلندی با موهای مشکی کوتاه که دو طرف شقیقه هاش از سفیدی مو هاش به جوگندمی میزد با چشم و ابرو مشکی و پوست جو گندمی اومد تو قاب در!
کاملا با پیام متفاوت بود. پیام قدش متوسط و حدود ۱۷۰ الی ۱۷۵ بود، موها و چشم های روشنی داشت. نه بهشدت روشن ولی خرمایی روشن. با پوست سفید تر! کاملا متفاوت از پسر خاله اش!
رهام نگاهمون کرد و اظهار کرد
– این بنده خدا که خیلی رنگش پریده پیام! برو تو آشپزخونه براش آبقند درست کن.
بهسرعت اومد زیر بازو منو گراهی شد و برد سمت تخت اتاق پزشک
رو تخت دندونپزشکی دراز کشیدم و پیام اضافه کرد
– میرم آب قند بیارم.
با این حرف حرکت کرد و رهام به من مجدد نگاه کرد. از شدت ضربه به صورتم لبم ورم کرده بود. آروم گفت:
– مامانت اینا نمیدونن!؟
جای گرفت روی سه پایه اش، چندتا وسیله حاضر کرد و گفت
– چرا نبیان کردی!؟ خبر ندارن با پیام بیرونی!؟
با وجود بی حالیم اظهار کردم
– چرا… میدونن. اکیپی رفتیم شهربازی، بابام خودش منو رسوند اما بگم زمین خوردم قاطی میکنه!
رهام ریز خندید و گفت
– اها… پس از اون بابا هاست!
رهام خم شد رو من و دستمال هارو از زیر لبم بیرون آورد و اظهار کرد
– رو آسفالت زمین خوردی!؟
آره خفه ای بیان کردم و با یه وسیله دهنم رو تمیز کرد و جویا شد
– زیاد زمین میخوری!؟
با شرمندگی اظهار کردم
– نه! گاهی!
خندید و پیام با آب قند اومد.
داد دست منو به سختی صاف جای گرفتم . کمی خوردم که رهام بیان کرد
– کامل بخور!
پیام کف دستی تو موهاش کشید و بیان کرد
– متوجه شدی؟ فقط شکسته؟
– آره یکم ترک برداشته برا همین خونریزی کرده . درستش میکنم دلواپس نباشید.
از حرفش یکم نگرانیم کمتر شد و لیوان تقریبا خالی رو دادم به پیام و بیان کردم
– ببخشید گند زدم به تفریح همتون!
پیام تبسم با محبتی زد و اظهار کرد
– نه بابا…
گوشیش زنگ خورد و رد تماس زد.
رهام بیان کرد
– خب حرفی با هم دارید بزنید شروع کنم یه ساعت نمیتونه حرف بزنه ها.
با وجود درد خندیدم و گفتم
– نه حرفی ندارم!
پیام هم خندید و اضافه کرد
– برم زنگ بزنم بچه ها از مضطربی در بیان!
رهام به رفتن پیام نگاه کرد. کامل که دور شد نگاهم کرد و آروم گفت:
– پیام دوست پسرته؟
از سؤالش جا خوردم. درسته خانواده من در جریان حضور همکلاسی های پسرم تو کلاس زبان و شهربازی بودن اما من اجازه صمیمی شدن بیش از حد و داشتن دوست پسر رو نداشتم.
بابام تقریبا هفته ای یکبار تاکید میکرد از اعتمادم سو استفاده نکنی بری با کسی جیک تو جیک شی.
برای همین وحشت کرده تند بیان کردم
– نه نه! من اجازه ندارم! فقط میتونم در حد دوست اجتماعی معاشرت کنم.
رهام لبخند زد و اظهار کرد
– نترس بابا! من که پدرت نیستم . همینطوری جویا شدم ! آخه پیام تو مهمونی ها زیاد سرش تو گوشیه!
صادقانه گفتم
– نمیدونم ما تو اکیپ کلاس زبانیم!
– آره اون دانشگاه میره فکر کنم اونجا فعاله!
با این حرف چشمکی به من زد و برام روپوش نایلونی بست. تخت رو تنظیم کرد و خم شد روم.
یه جورایی از حرفش حالم گرفته شد. هرچند قلبیل این حال گحرکت کرده ام رو نمیتونستم بفهمم.
عطر رهام غلیظ بود اما اذیت نمیکرد. اتفاقا از نظرم بهشدت خوشامگاهو، بود. در حال کار آدامس میجویید و بوی قهوه اون هم هر چند دقیقه حس میشد. برام بی حسی زد و شروع کرد.
چند بار که رو بدنم خم شد ساعد دستش رو سینه هام کشیده شد. سینه های من بزرگ نبود، اما از رو لباس قابل حس شدن بود و نمیدونستم براش مهم نیست بدنم رو حس میکنه با از قصد داره اینکارو میکنه.
پیام اومد دوبار بهم سر زد و باز رفت بیرون مشغول تلفن شد.
بیرون سر و آوا می اومد. گویا منشی اومده بود و مریض های ساعت ۵ هم رسیده بودن.
رهام بلاخره کشیده شد. یه آینه داد کف دستم و گفت
– ببین! مو نمیزنه با قبلش!
دندون جلوم بود. تو آینه خیره شدم و لبخند زدم. از ذوق درست شدن دندونم تبسمم بزرگ تر شد و با ذوق برگشتم سمت رهام. اونم با تبسم خیره به من بود. بهسرعت اضافه کردم
– باورم نمیشه. واقعا ممنونم . اصلا نمیدونم چی بگم.
خندید و دست دراز کرد تا پیشامگاهند نایلونی رو برام باز کنه، کف دستش کنار گونه ام رو لمس کرد و گفت
– بشین اینجا ، یه فرم بدم پر کنی بعد برو…
دیده اضافه کردم و قد بلند شدم. خودم رو مرتب کردم. یه مانتو کوتاه مشکی با شلوار مشکی تنم بود. شالم سفید بود به رنگ کتونیم.
موهام رو مرتب کردم و نشستم رو همون صنقلبی که رهام بیان کرد
رهام راهی شد بیرون و پیام با تبسم برگشت تو.
نگاهم کرد و گفت
– ایول چه خوب شد. ورم لبت هم خوابید! مشاهده کردی الکی گریه میکردی!
تبسم زدم که رهام اومد تو و اظهار کرد
– گریه!؟ گریه هم کردی!؟
شرمنده شدم و با خجالت اظهار کردم
– آخه اولش خیلی وحشت کردم.
رهام خندید و یه برگه و خودکار به سمتم گرفت و گفت
– پر کن بذار رو میز من. بعد میتونید برید.
باز اظهار کردم چشم و پیام هم ازش تشکر کرد .
برگه اطلاعات تشکیل پرونده بود.
تاریخ تولد، شماره تماس، آدرس منزل، فقط یه نام پدر و شماره تماس پدر هم با خودکار به برگه اضافه شده بود.
من همه رو پر کردم و گذاشتم رو میز دکتر و با پیام رفتیم بیرون. رهام در حال صحبت با منشی و مریض بود. آروم توقف کردم تا حرفشون تموم شه . رهام نگاهم کرد
مجدد تشکر کردم و اظهار کرد
– کاری مونده!؟
با خجالت گفتم.
– هنوز حساب نکردیم.
کارت بانکیم هممسیرم بود و توش انقدر داشتم که بتونم حساب کنم
اما رهام لبخند زد و گفت
– حساب شده! به خانواده سلام برسونید.
به پیام نگاه کردم که دست هاش رو به علامت تسلیم برد بالا و گفت:
– من کاری نکردم.
رهام خندید و اظهار کرد
– برید بچه ها! یکی دو هفته دیگه فقط بیا چک کنم ترک بر نداره.
باز اصرار کردم ولی بی فایده بود. تشکر کردم و رفتیم. پیام منو رسوند خونمون و من حرکت کردم تو. لبم زخم بود گفتم یه وسیله خورد بهم و بابا کلی غر زد که نباید دیگه این جور جاهارو بری.
مولین هم موافق بود میاضافه کرد ازدواج کردی با شوهرت هر جا تمایل داشتی برو!
خواهر بزرگم نسرین، وقتی من به جهان اومدم ازدواج کرده بود! پسرش از من ۳ سال کوچیکتره. خواهر وسطم نگار هم من ۴ سالم بود ازدواج کرد. تو ۲۲ سالگی!
مولینم فکر میکرد اون موقع ۲۲ زیاده! باید دختر قبل ۲۰ سالگی بره! اما نگار لیسانس ادبیات گراهی شد و بعد ازدواج کرد.
نگار و نسرین تا الان تمام کلاس های فوق برنامه و کنکور منو هماهنگ میکردن و اگر اونا نبودن من از هم سن و سال هام عقب بودم
زیرا اصلا پدر و مادرم تو این سیستم نبودن.
به سیستم آموزش قدیم ، وقتی خودشون معلم بودن اعتقاد داشسریع!
یه هفته ای گذشت و یکم حس میکردم نوک دندونم رنگش تیره تر شده. برای همین تو کلاس زبان که پیام رو متوجه شدم شماره پسر خاله اش رو گرفتم تا نوبت بگیرم ازش.
اونم شماره مطب رو نداشت و شماره موبایل رهام رو داد.
روم نمیشد به شماره موبایلش زنگ بزنم. تو گوگل سرچ کردم و شماره مطب رو پیدا کردم. به بابا اضافه کردم دندونم درد میکنه، اجازه گرفتم، زنگ زدم و نوبت گحرکت کردم.
بابا منو رسوند و کلی غر زد چرا انقدر دور از خونه نوبت گراهی شدی، منم گفتم چراکه فامیل دوستم بود اینجا فقط نوبت داد و با پارتی بازی تایم خالی کرد.
معمولا بابا پیاده ام میکرد و تو ماشین میجای گرفت ولی امروزگار عجیب بود، باهام اومد بالا. جای گرفتیم تا نوبتمون بشه. استرس داشتم چطور برم داخل و چی بگم جلو بابا که منشی رو به من اظهار کرد
– شما پرونده نداری!؟
چی میاظهار کردم!؟ میگفتم دارم که لو میراهی شدم. میاظهار کردم ندارم که ضایع بود.
قبل از اینکه من جواب بدم در اتاق دکتر باز شد تا مریض قبلی بیاد بیرون.
رهام اومده بود برای بدرقه اون مریض که یه آقای مسن بود. منو مشاهده کرد و لبخند زد . نگاهش افتاد به بابام و برگشت رو من
سریع لب زدم
– هیچی نمیدونه!
تبسمش رو خورد. اون آقای مسن رو بدرقه کرد و منشی اظهار کرد
– خانم عمادی، اگر پرونده نداری این برگه پرونده رو پر کنید!
دکتر خودش رو به من اضافه کرد
– بفرمایید داخل پر کنید!
منشی متعجب به ما چشم دوخت که کشیده شدیم
بابا هم قد بلند شد
برگه رو گراهی شدیم و راهی شدیم داخل. رهام پشت میز قرار گرفت و اضافه کرد بفرمایید. سلام کردیم و بابا گفت
– سلام آقای دکتر ، دختر خانوم ما دو روزگاره میگه دندونم درد میکنه!
با شرمندگی به رهام نگاه کردم. دکتر به تخت اشاره کرد و گفت
– بشینید تست کنم.
لب زدم مرسی و جای گرفتم رو تخت. رهام دستکش گذاشت اومد بالای سرم و بیان کرد
– خب کدوم درد میکنه!؟
به دروغ گفتم
– آسیاب اینجا!
تند اضافه کردم
– این دندون جلوم هم انگار ترک گرفته!
بعد معاینه اضافه کرد
– سطحیه! میخواید امشب روش کار کنم یا نوبت جدا میخوای بگیری!؟
بابا سریع بیان کرد
– اگر امشامگاه میشه که انجام بدین باز ما تا اینجا نیایم.
– باشه پس بی حسی میزنم تا اثر کنه بیرون بشینید.
تشکر کردیم و بابا اومد بالای سرم.
رهام بی حسی زد و رفتیم بیرون.
بابا سر گرم گوشیش شد و مریض بعدی که کارش تموم شد من تنها رفتم داخل.
وارد شدم و رهام به پشت سرم چشم دوخت. از دیدن بابا رو صنقلبی مطب تبسم زد و اظهار کرد
– بلاخرا فرار کردی!؟
با خجالت لبخند زدم . اشاره کرد بشینم.
نشستم و رهام اومد بالای سرم و بیان کرد
– پیام بیان کرد شماره موبایلم رو گرفتی! پس چرا به خودم زنگ نزدی!
شرمنده شدم و اضافه کردم
– روم نشد. بهشدت زحمت دادم آخه!
رهام فقط هومی گفت و دندونم رو چک کرد.
اینبار دستکش نداشت. لبم رو داد بالا . دندون چک کرد و اضافه کرد
– این ترک مال اینه که یکجلسه ای کارتو جمع کروم. الان برات درست میکنم ولی تا فردا چیز داغ یا سرد نخور!
– خوبه کبودی لبت هم حرکت کرده!
با این حرف نگاهش تو کل صورتم چرخید.
من از نژر خودم چهره عادی داشتم. البته عادی و متناسب. نگاه، ابرو، لب و کلا صورتم بسیار خفن نبود ولی هیچکدوم ایراد هم نداشت.
لب هام به مادربزرگم راهی شده بود و یکم پر تر از باقی صورتم بود، خودم این تفاوت کوچیک رو عاشق شدم و خودمو با چهره ام دوست داشتم.
موهام قد بلند و تقریبا لخت بود. همیشه فرق وسط میگرفتم و دو طرف صورتم میریختم. اینجوری بهم حس آرامش میداد زیرا بخشی از صورتم رو میپوشوند و انگار یه حفاظ بود بین من و جهانیی که باهاش بهشدت راحت نبودم.
بخاطر همین معمولا کسی تو نگاه اول رو من مکث نمیکرد. ولی خیلی پیش میومد بعد معاشرت بهم بگن صورت متناسب و دلنشینی داری .
نگاه رهام هم شبیه همون نگاه ها بود که دارن صورتم رو دقیق بر انداز میکنن.
نگاهش بلاخره برگشت رو چشم هام و گفت
– پیام بسیار ازت تعریف میکنه، میگه ته تغاری خانواده ای!
نتونستم عادی باشم. ابروهام بالا پرید. از پیام در مورد من پرسیده!؟ یا پیام همینجوری خودش اظهار کرده!؟
زیر لب گفتم
– بله! لطف داره!
رهام ریز خندید و گفت
– برای کنکور چی میخوای!؟ میخونی!؟
بلاخره با این حرف زیراه ام رو رها کرد و من بیان کردم
– ریاضی، معماری دوست دارم!
یه ابرو رهام بالا پرید و اظهار کرد
– من در ذهنش گذراندم تجربی باشی! پیام اینو نمیدونست.
خودش لبخند زد و من مضطرب ریز خندیدم. پس این رهام بود که آمار منو از پیام گحرکت کرد.
رهام یه کف دستگاه رو روشن کرد و گفت
– فکر کنم ۲۰ سال از من کوچیکتری! ولی نگاهمو گحرکت کردی!
با این حرف چشمکی به من زد و کارش رو شروع کرد!
از حرفش سرم سوت کشید،انگار درست نشنیدم چی گفت
بیست سال از من کوچکتری،درست! اما بعدش چی گفت!؟
نگاهمو گحرکت کردی!؟
این جمله یعنی چی! چرا مغزم حلاجی نمیکرد! برای اامان بار کسی به من ابراز علاقه میکرد و اون هم در این سطح!
رهام کمی بیشتر خم شد و باز ساعد دستش به سینه های من میخورد. شوکه فقط خیره بهش بودم که نگاهش یهو برگشت به دیده های من.
ناخوداگاه نگاهم رو دزدیم و رهام آروم خندید.
چطور میتونه بگه من نگاهش رو گحرکت کردم وقتی هر بار منو مشاهده کرده من با دهن باز یک ساعت تو صورتش بودم!؟
حالا من باید چه رفتاری داشته باشم!
من ازش خوشم اومده!؟
به عنوان یه پزشک موجه و خوب بود ولی … ولی من هیچگاه تو ذهنم به چنین فردی فکر نمیکردم.
اصلا این حرفش چه هدفی داشت! دیدهش رو گحرکت کردم که با من لاس بزنه!؟ یا مثلا بیاد تمایل داشتگاری من!؟
با این فکر که بدتر حالم بد شد. گیج و شوکه بودم. رهام همچنان درگیر دندونم بود که بابا اومد داخل و اضافه کرد
– بهشدت مونده جناب دکتر!؟
رهام تند عقب حرکت کرد و برگشت سمت بابا . تبسم ریلکسی زد و اضافه کرد
– نه فقط یکم باید اشعه ببینه!
دستگاه مخصوص رو ، روی دندونم تنظیم کرد و بلند شد. رو به بابا اضافه کرد
بابا تشکر کرد و اضافه کرد
رهام لبخند زد و گفت
– بله حق دارید. واقعا کلافه کننده!
داخل برگه چیزی نوشت و داد به بابا . مجدد کشیده شد اومد بالای سر من. کف دستگاه رو خاموش کرد و بیان کرد
– تموم شد!
زیر لب مرسی اضافه کردم و بدون چشم تو چشم شدن با رهام کشیده شدم. از اتاق پزشک خارج شدیم و رفتیم برای حساب کردن.
دکتر اومد و نذاشت بابا حساب کنه . تمام مدت من سرم پایین بود. اصلا نمیدونستم با این حرکت منظورم چیه!
حتی نمیدونستم باید چه حسی داشته باشم.
بلاخره رهام موفق شد و بدون حساب کردن تشکر کردیم و اومدیم بیرون.
لحظه آخر قبل بسته شدن در نگاهمون با هم تلاقی کرد و رهام تبسم زد
از تبسمش دلم ریخت ،یه اضطراب شیرین بود!
ولی نه انقدر که بخوام مجدد ببینمش!
رهام انگار از یه جهانی جدا از جهانی من بود
با احتساب مطالعه ای که تا اینجای رمان انتهاج داشتی، فکر می کنی که قراره این رمان رو بخری؟
آروم اظهار کردم:
– بابا رزومه کاری دکتر کاظمی و پدرش رو چرا پرینت گراهی شدی!؟ مگه میخوای استخدامش کنه!
مولین کف دست دراز کرد و گفت
– بده من ببینم!
برگه رو بهش دادم و بابا اظهار کرد
– نمیخوام استخدامش کنم ولی قراره بهش دختر بدم باید مطمئن بشم آدم درستی هست یا نه دیگه!
نگار اضافه کرده بود بحث نکنم وگرنه میتمایل داشتم بگم یعنی میخوای جدی منو بدی!؟ یه نظر نپرسی ها
ولی خاموشی کردم چراکه بابا خیلی زود از کوره در میحرکت کرد. خودش مجدد اضافه کرد
– تو کل خاندان ما و خاندان مادرت، نه کسی دکتره نه جراح!
مامان برده هارو چشم دوخت و بیان کرد
– اوه پدرش میدونی کی میشه؟ میشه دکتر دامادتون، همون که سال ۷۶ تومورش رو عمل میکنه!
بابا اضافه کرد
– بله! با کمترین عوارض!
واقعا حرصم گرفت و اضافه کردم
– آدم ممکنه تو کار جراح خوبی باشه ولی تو خونه آدم خوبی نباشه!
بابا باز از تو آینه منو چک کرد و بیان کرد
– این آقای کاظمی رو کی بهت معرفی کرد !؟
دلنشین حرف منو انکار کرده بود . نگاهم رو آزرده از بابا گحرکت کردم. خیره شدم به بیرون و اضافه کردم
– پیام ، همکلاسی کلاس زبانم!
بابا فقط هوم گفت. مولین برگه ها رو تا کرد و بیان کرد
– باشه اینا رو شامگاه به نگار و نسرین هم نشون بده. نگار میجویا شد حالا طرف آدم حسابیه! بهش بگم بهشدت خم آدم حسابیه!
بابا لبخند رضایتی زد و گفت
– والا… بچه های ما که عرضه نداشتن دکتر نشدن حداقل یه داماد ما دکتر بشه!
اگر رمان انتهاج رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمتوجه شد، مسرور میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم ها بنفشه و رعنا برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان انتهاج
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن