النا از حرکت ایستاد و قدم در آن جمعیت انبوه نگذاشت. گونههایش گلگون شدهبود؛ انگار که کمی خشمگین بود. خاطره متعجب نگاهش کرد و او شتابزدهسریع گفت:
– بسه بسه بسه! دیگه برگردیم، من نمیتونم، نگاه کن چقدر آدم اینجاست! من… من دیگه دارم عصبی میشم.
یادگار به کف دستان لرزان او و حرکات عصبی و سریعش نگاه کرد. کمی به او نزدیک شد و سریع اظهار کرد:
– هیهی آروم باش، ببین هیچی نیست… هیچکس با ما کاری نداره، اما وقتی اینقدر جلب توجه میکنی باعث میشی همه مثل دیوونهها بهمون خیره بشن. اصلاً میدونی چیه؟ فکر کن اینا همه بُزن.
نگاههای النا گرد شد و آرام و حیرتزده گفت:
– چی؟!
یاد تبسمی بزرگ زد، دستانش را باز کرد و با قِر کمر از پلههای مقابلشان، پایین حرکت کرد. همانطور که پشتش به النا بود، داد زد:
– فکر کن حنا دختری در مزرعه هستی و یه عالمه گوسفند دورت جمع شدن.
خندهی ناگهانی روی لبان دخترک قرار گرفت و این خندهاش مدتی افزایش یافت که جمعیت یکآوا و هماهنگ، آرهای قد بلند گفتند. یادگار نیز با خنده برگشت و به او اشاره کرد که همراهش برود.
النا سرش را پایین انداخت و بهسرعت خودش را به او رساند. یاد دستش را روی شانهی او انداخت و با ذوق اظهار کرد:
– دختر شجاع کی بودی تو؟
تبسم النا با گوش دادن کلمهی شجاع از بین حرکت کرد. او شجاع بود؟ نگاهی به نیمرخ یاد انداخت. او دختری شجاع و سرزنده و مهربان بود. شاید همین دوستی کوتاه مدتشان باعث شدهبود که او نیز، کمی آن پیلهی سفت و سختش را بشکافد. دوباره لبخند زد. تبسمی لرزان؛ اما با اعتماد به نفس! سرش پایین بود. به زمین نگاه میکرد، نه به دختران و پسرانی که میرقصیدن . سعی میکرد به حرف یادگار گوش دهد و تصور کند آنها آدمیزاد نیسسریع… البته بُز هم نیسشتابزده؛ جایش گل باشند، چراکه او گل دوست داشت. وقتی که به پایین رسیدند، آوای هیجانزدهی یاد را متوجه شد:
– وای افشین خره رو ببین!
سرش را قد بلند کرد و به قفس وسط سالن نگریست. زنجیری از بالا قفس را کشیده میکرد و گروه افشین وسط سکوی سفید، ابزار آلات موسیقی خود را میچیدند. به سیمای افشین نگریست. همانند آریا بود؛ ولی اندکی سبزه و لاغرتر. کت مشکیاش را در آوردهبود و مدام بین جمعیت دنبال فردی میگشت. خاطره تند پشتش را سمت او کرد و آرام اظهار کرد:
– این بشر اگه منو ببینه کارم تمومه… میره تند کف دست آریا میذاره.
النا کمی از اطرافیانش فاصله گراهی شد و خود را به یاد چسباند. سپس کنجکاو رو به او پرسید:
– خوب چرا نمیخوای آریا بدونه؟
– زیرا نمیذاره مجدداً پام رو اینجا بذارم. دفعهی پیش آب شنگولی مصرف کردم و رفتم تو فضا… انگار که روی سه نفر بالا آوردم و یه دختر رو هم کتک زدم. آخر سر هم پلیس تو خیابون کف دستگیرم کرد و یک شب تو بازداشتگاه بودم.
چشمای الناچنان گرد شدهبود که یادگار با خنده کف دستانش را روی آن گذاشت و بیان کرد:
– هیهی الان نگاهات میفته بیرون.
نوشته رمان النا و سایههای بیپایان پارت۵۳ اامان بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن