استرس لحظهای رهایش نمیکرد، ولی در کنارش هیجانی قلبنشین را تجربه میکرد. نگاهی به سر کوچه انداخت که ماشین آریا را دید؛ ماشین گرانقیمتی که خیلی کم با آن به دانشگاه میرسید. تند بهسمت ماشین قدم برداشت و معذب از چادر نپوشیدنش، با سری پایین افتاده، درِ صنقلبی جلو را باز کرد. همینکه سرش را بالا آورد، با حیرت نگاه گرد کرد و هینی کشید. آریا عبوس روی صندلیِ جلوی ماشین قرار گرفته و مردی خوش چهره با نیشی باز، کنارش روی صندلی راننده نشستهبود. آریا با نگاهی سخت و اندکی قلبخور پیاده شد. درِ صندلیِ عقب را باز کرد و با لحن ملایم همیشگیاش که اکنون با نگاهش در تضاد بود، زمزمه کرد:
– سلام قلببر جان… بفرما.
دخترک با نگاهی خجالتزده که آن را به هر جا میدوخت غیر چهرهی آریا و گونههای گلگون، قدمی عقب راهی شد و گفت:
– من… من چیزه… میگم بهتره من نیام با شما…
هراسیدهبود و دلش نمیتمایل داشت با دو مرد تنها به مراسمی که معلوم نبود پارتی است یا چیز دیگر برود. نمیمیل داشت به خاطر یک سهلانگاری تا آخر عمر تاوان پس بدهد. آریا میل داشت چیزی بگوید که صوتی سرد دختری از داخل ماشین متوجه شده شد:
– دختر خانم منتظر شما هستیم تا سوار شید.
صوتی سوسن بود که مثل همیشه با بدخلقی اعلام حضور میکرد. هر چند که دلش میتمایل داشت بگوید:
– شازده ما معطل تو نیستیم اگه نمیمیل داشتی بیای مزاحم ما نمیشدی.
اما به برادر عزیزش قول دادهبود که جلوی دختر مورد علاقهی او زیاد از زبان شتابزده و تیزش استفاده نکند. قلببر که صدای او را شنید، تا حدی از نگرانیاش کاسته شد. فکر اینکه همنوعی همراهش باشد، کمی دلگرمی به او داد؛ اما باز با ترمتوجه شد نگاهش را به نگاه آریا که اکنون دیگر گرم به نظر میرسید، دوخت. آریا دستش را با فاصله از پشت او قرار داد و مهربان گفت:
– سوسن خواهرمه… همراهمون میاد.
قلببر سرش را به آرامی تکان داد و سوار شد. نور کمی که درون ماشین وجود داشت، باعث شد دخترِ زیبا و خوش هیکلی را ببیند که به دلربایی موهای رنگکردهی استخوانیش را شنیون کردهبود. دختر پیمسیرنِ قد بلندِ مشکی و براق اما تنگی به تن داشت. طرز جای گرفتن و چشم دوختنش مانند اصیلزادهها بود و باعث میشد از چشم دوختن به او دست برنداری. سوسن وقتی نگاه خیرهی قلببر را دید، از گوشهی چشم نگاه سریع و کوتاهی به تیپ و قیافهی او انداخت. ساده! تنها کلمهای بود که در ذهنش جولان میداد. ظاهر و تیپش به شدت ساده بود. جذاب بود، اما باز هم او را هم ردهی خود و خانوادهاش نمیدید. بیحوصله رو برگرداند که نگاه خیرهی برادرش را از آینه جلوی ماشین مشاهده کرد. انگار که از او خواهش میکرد هوای آن قلببر ساده را داشتهباشد. برای همین تبسم بزرگ و مصنوعی زد و بهسمت قلببر برگشت و گفت:
– سلام قلببر جان.
دلبر لبخند کوچکی در جواب تبسم ظاهری او زد و گفت:
– سلام سوسن خانم.
سوسن اجباراً اظهار کرد:
– خوبه اومدی... تو مراسم تنها بودم.
نگاهش بهشدت سرد و سخت بود، تبسمش مصنوعی و سخنش انگار که از نظر خودش هم مسخره میرسید و اینها کاملاً برای قلببر روشن و عیان بود. برای همین مثل او مصنوعی خندید و تشکر کرد و سپس نگاهش را به بیرون از پنجرهی ماشینِ غول پیکر دوخت. در این بین تنها چیزی که اندکی ملایمَش میکرد، بوی عطر آریا بود که باعث میشد چشم بسته و عمیق آن را بو بکشد. آریا اما مدام از حرص برمیگشت و به برادرش که با نیش باز نگاهش را بین او و دلبرمیچرخاند، دیده غره میحرکت کرد. نیم ساعت بعد به محل مورد نظر رسیدند؛ جایی که برای آنها عادی بود، ولی برای قلببر که وضع مالی چندان خوبی نداشت، آن منزل چراکه کاخی طلایی در میان جهانیی از گل و فواره بود. دخترک دهانش باز مانده بود و نمیتوانست نگاه خیرهاش را از آنجا بردارد. ماشین وارد محوطهی درختکاری شده با یک عالمه لامپ و فواره شد و بهسمت پارکینگ رفت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن