محبوبه بعد از بدرقهی پسر جوان، سریع وارد خانه شد و بهسمت النا دوید. کنارش نشست شانههایش را با ترس گحرکت کرد و خیره به صورت بیحس دخترکش، بیان کرد:
– النا چت شده دخترم؟ سرگیجه داری؟ سرت درد میکنه؟ پاشوپاشو بیا یه چیزی بخور که ضعف کردی…آبروم رو جلو پسره بردی مولین!
هنوز شکایت و گلایههایش تمام نشدهبود که دخترش بهسرعت برخاست و بهسمت طبقهی دوم دوید. محبوبه حیران ایستاد و بلند صدایش کرد؛ اما او پلهها را یکی بعد از دیگری رد کرد و فوراً خودش را در اتاقش انداخت و در را محکم بست. نفسنفسزنان به در اتاق تکیه داد و خیرهی زمین شد. قفسهی سی*ن*هاش بالا و پایین میشد و موهای افشان سیاهش مدام مقابل دیدگانش را میگحرکت کرد. با کف دست آنها را به پشت گوشهایش هدایت کرد و ساکتآرام به روی زمین سر خورد و جای گرفت. صدای مادرش هنوز هم گوش دادهمیشد که با نگرانی صوتیش میکرد، ولی او بیتوجه روی زمین دراز کشید. نگاه قشنگ و مهربان آریا از مقابل نگاهانش تکان نمیخورد؛ صوتی رسای پسرک گوشهایش را نوازش میکرد و او را تشنهی لالایی نوایش میکرد. لبخندی زد؛ فکر اینکه پسرک به ملاقات او وارد شدهبود، قلقلکی در وجودش میانداخت که تا کنون همانندش را تجربه نکردهبود. بیاختیار با ذوق زد زیر خنده و همانطور که با کف دست جلوی لبانش را میگحرکت کرد که صدایش کشیده نشود، روی شکم غلت زد.
***
محبوبه لیوان چایش را برداشت و همانطور که به در اتاق النا نگاه میکرد، رو به امین، کنجکاو اظهار کرد:
– یعنی چی میخواد بهش بگه؟
امین روزگارنامهی کف دستش را ورق زد و از زیر عینک مطالعهاش، نیمنگاهی به زنش انداخت و جواب داد:
– نمیدونم… سابقه نداشت که خودش بخواد روانشناسش بیاد تا باهاش حرف بزن…
همان لحظه خانم جوانی که روانشناس النا بود، با تبسمِ کوچک و محجوبی از اتاق خارج شد. پشت سرش النای خجالتی با سری پایین افتاده و تیشرت گشاد مشکی که او را چون بچهها کردهبود، آمد و پشت خانم جوان آبیپوش قایم شد. دهانش تندسریع میجنبید و سعی میکرد کاکائویی که خانم رسولی، روانشناس شخصیاش، به او دادهبود را بخورد و در همان حال جملات را آنطور که خانم رساما به او اظهار کردهبود، کنار هم بچیند. خانم رساما قدمی عقب رفت و دستش را پشت النایی که تا شانههای او بود گذاشت و او را به جلو هدایت کرد. همانطور که یک چشمش خیرهی کف دستان در هم تاب خوردهی النا بود و نیمی از حواسش پی نگاه متعجب و حیرتزدهی والدین النا، گفت:
– آقای رستگار، محبوبه جان… النا میخواد یه موضوع مهمی رو بهتون بگه، مگه نه النا؟
سپس تبسمی روی لبان سرخون شده و برجستهاش نشاند و با سر اشارهای به النا کرد که او ادامه دهد. دخترک لبانش را روی هم فشار داد و سپس با نگاه به دیدهان پر سوال پدر و مادرش سر به زیر انداخت و زمزمه کرد:
– میخوام… میخوام برم… دانشگاه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن