النا! پس اسم او النا بود. جرقهی کوچکی در چشمان آبی آریا زدهشد. حال که خود او بحث را باز کردهبود، اشکالی نداشت که آریا آن را ادامه دهد. برای همین پایش را روی پای دیگرش انداخت و با گرفتن ظاهری متأثر بیان کرد:
– روز بدی بود… اما بخیر گذشت.
سپس نگاهش را به محبوبه داد که با بغض به اتاقی در طبقهی دوم منزلی دوبلکسشان خیره شدهبود. اندکی مردد شد در اینکه ادامه دهد یا خیر.
– پانزده ساله که خودش رو حبس کرده… به جو بد بیرون عادت نداره.
مکث کرد و با مچاله کردن لبانش و بستن دیدهانش، جلوی ریزش اشکهایش را گراهی شد. او نیز مانند دخترش نابود شدهبود، او نیز در این مدت پیر شدهبود؛ ولی باید محکم میبود تا باری دیگر درد از کف دست دادن را تجربه نکند، باید محکم میبود تا به النا در فراموشی آن یادگاری تلخ بیپایان کمک کند. بدون اینکه بداند چرا این موضوع را برای آن مرد جوان تعریف میکند، ادامه داد:
– مجبور شد بیاد دانشگاه، انگار دانشجوها اعتراض کردن که دارن برای النا پارتی بازی میکنن وگرنه چرا اون باید مجازی بخونه… اتفاقی که افتاد یه ترومای جمشاهده کرد شد براش. چند روزگاره که مدام بهش حملهی عصبی دست میده و رفتارای عجیبی از خودش نشون میده… مثل قبل.
ادامه نداد، انگار که به خود وارد شد. نمیدانست آن پسرک مورد اعتماد هست یا نه و نمیخواست با اظهار کردن خاطرات بد، باعث شود در آینده النا در دانشگاه سوژه و مورد آزار بگیرد. هر چند که نگاه دقیق آریا این حس را به او نمیداد؛ او با اخمی کوچک به جلو خم شدهبود و با حوصله به سخنان محبوبه گوش میداد. ح
محبوبه خواست بحث را عوض کند که همان لحظه صوتی ضعیفی به گوش رسید:
– مولینی؟
محبوبه با نگاهی به روی پلهها ایستاد و با متوجه شدن دخترکش که ساکتآرام از روی پلهها پایین میوارد شد و دیدهانش را با دستانی مشت شده میمالید، دلواپس گفت:
– مولین مواظب باش نیفتی.
النا عنق اخمی کرده و با همان نگاهان بسته و لبان برچیده اضافه کرد:
– گشنمه…
هنوز حرفش تمام نشدهبود که زیر پایش خالی شد و از سه پلهی آخر پرت شد و محکم زمین خورد. محبوبه با مشاهده کردن آن صحنه، جیغ کوتاهی کشید و بهسمت النا دوید آریا نیز دلواپس برمیل داشت و با چند قدم کشیده، بهسرعت خود را به آنها رساند. النا گیج جای گرفت و سرش را مالید و خمیازهای کشید که باعث شد آریایی که بالای سر او توقف کردهبود، بیاختیار لبخندی زده و سعی در کنترل خندهاش داشتهباشد. محبوبه کف دستانش را دو طرف صورت او، روی گونههایش گذاشت و نگران سؤال کرد:
– مولینی خوبی؟ عزیزم چیشد؟ ضعف کردی؟ از بس دیر بیدار میشی و صبحونه نمیخوری.
النا همچنان دیدهانش بستهبود و قصد باز کردن آنها را نداشت. خوابآلود سرش را خاراند و سپس با کف دستش چند بار روی پاهای مادرش که روی زمین جای گرفتهبود، ضربه زد و سرش را روی آنها گذاشت و چند ثانیه بعد نفسهایش عمیق شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن