“ازم سؤال کردی میام مزرعه یا نه؟ قبلا عاشق اون مزرعه بودم و برای رسیدن بهش خودمو به آب و آتیش زدم. حالا فکر میکنم یه قلبیل دیگهم برای برگشت به اونجا دارم. راستی ممنون بابت امروز و کادوت. فردا میبینمت.”
تارخ چند بار با دقت پیام او را خواند. وقتی به خودش وارد شد که تمام ذهنش معطوف پیام افرا شده و تبسمی روی لبهایش نقش بسته بود. جملهی دخترک مو چتری معماگونه بود، ولی او راحت میتوانست متوجه منظورش شود. دلیل دیگرش خود او بود و علاقهای که نصفه و نیمه به آن معترف شده بود و حالا هم در لفافه از آن حرف میزد. دخترک بیپرواتر از آن بود که احساساتش را پنهان کند. انگار حالا هم که در لفافه از این احساس صحبت کرده بود پای شرم در میان بود. افرا دختر خجالتی نبود، ولی تارخ میتوانست احساس شرم را در کلام او تشخیص دهد. احساسی که انگار چندان با بیپروا بودن او همخوانی نداشت.
این پیام افرا علاوهبر اینکه حالش را زیرورو کرده بود باز هم یک ترس در دلش به جا گذاشته بود. این احساس داشت ریشه میدواند. هر ثانیه که میگذشت این ریشه قوی و قویتر میشد. یا باید جلوی احساساتش را میگحرکت کرد یا باید قید افرا را میزد و یا باید فکری به حال این اوضاع آشفته میکرد. بعد از سالها برای اولین بار جرقهای در ذهنش زده شد. ممکن بود از این منجلاب نجات یابد؟ قبلتر ها هر وقت این فکر به ذهنش میآمد اجازه نمیداد پررنگتر شود، ولی حالا برای اولین بار اجازه داده بود این سوال در ذهنش چرخ بخورد. واقعا شدنی بود؟ رها شدن از این درد و احساس گناه؟
پک آخر را به سیگارش زد. دلبسته شد جواب این سوال یک بلهی محکم باشد، اما خوب میدانست که چنین نبود.
****
نگاهی به اطراف انداخت و وقتی مطمئن شد کسی آن اطراف نیست به صورت مضطرب گلی زل زد.
_ از کار و بار پسرت چخبر گلی؟
گلی با چشمانی وق زده از ترس به تارخ خیره شد.
_ تارخخان اگه کسی مارو اینجا…
تارخ انگشت اشارهاش را روی بینیاش گذاشته و با اخم زمزمه کرد:
_ آروم باش گلی… چرا هول برت داشته؟
گلی گره روسریاش را مضطرب سفت کرد.
_ آقا کف دست خودم نیست. همش مضطربم نامیخان بفهمه زاغ سیاهش رو چوب زدم. پوستم کندهس آقا…
تارخ یک تای ابرویش را بالا برده و تن صوتیش را پایین آورد.
_ نامیخان؟ من اظهار کردم حواست به لاله باشه یا نامیخان؟
گلی مضطرب لب گزید.
_ آقا من کاری رو که میل داشتین انجام دادم…
استرس باعث شد تا حرفش را ناقص بگذارد. مطمئن نبود از اینکه اگر حقیقت را بروزگار میداد و نامیخان آن را میفهمید جان سالم از این ماجرا به در میبرد یا نه، ولی مردی که مقابلش از حرکت ایستاده بود تارخ بود! کسی که همه بیشتر از نامیخان از او حساب میبردند، بنابراین وقتی اخمهای عمیق و درهم تارخ را دید به اجبار لب باز کرد.
_ آقا کل چیزی که من فهمیدم اینه که لاله هر کاری میکنه نامیخان دستورش رو میده. خودم چند بار متوجه شدم لاله رفت اتاق نامیخان. والا قبلا اصلا نمتوجه شده بودم لاله بجز سلام و علیک کوتاه حرفی با نامیخان بزنه.
تارخ پوزخندی زد.
_ یعنی زیرا لاله چند بار رفته پیش نامیخان تو به این نتیجه رسیدی؟
گلی بهسرعت کف دستش را بالا آورد و تکان داد.
_ نه آقا… روم سیاه گوش وایستادم. درسته خوب متوجه حرفاشون نشدم ولی مطمئنم داشتن راجع به شما حرف میزدن.
تارخ دیدهانش را ریز کرد.
_ چی متوجه شدی گلی؟
گلی به حدی مضطرب بود که باز هم گره روسریاش را سفتتر کرد. اینبار تارخ صبرش را از کف دست داد.
_ الان خفه میشی با اون روسری! جای وقت تلف کردن جوابمو بده.
گلی با صورتی که رسما رنگ گچ دیوار شده بود جواب داد:
_ کاش اون روزگار تو مهمونی وایمیستادین تا راحت حرف بزنم باهاتون… تارخخان من چیز زیادی نمتوجه شدم. فقط مطمئنم داشتم راجع به مزرعه و شما حرف میزدند.
پچپچ گونه اضافه کرد:
_ فکر کنم دنبال یه سری مدرک بودن. شنیدم که نامیخان به لاله اظهار کرد ممکنه چیزی که میخواد تو مزرعه باشه.
تارخ دندانهایش را روی هم فشار داد. کارش با گلی تمام شده به حساب میوارد شد. چیزی که لازم بود را متوجه شده بود. از مقابل گلی کنار راهی شد.
_ میتونی بری! نامیخان سراغم رو گراهی شد بگو دارم تو حیاط سیگار میکشم. میام.
گلی تند سرتکان داد، ولی قبل از اینکه برود تارخ با اخم مانعش شد.
_ اینهمه استرس نداشته باش. همین صورت رنگ گچت مشخص میکنه کاسهای زیر نیمکاسه داری. طبیعی رفتار کن. خیالت راحت تا من هستم کسی نمیتونه با تو کاری داشته باشم.
گلی که با گوش دادن لحن قاطع تارخ تا حدودی خیالش راحت شده بود با کف کف دست چند ضربه به صورتش زد و بعد در حالیکه کف دستش را روی قلبش گذاشته و سعی میکرد چند نفس عمیق بکشد از تارخ فاصله گراهی شد. تارخ به حرکت کردن گلی خیره شده و حرفهای او را مرور کرد. از یک جهت خوشحال بود چون نقشه کشیدن نامیخان نشان میداد که در رابطه با او احساس خطر میکند و همین امیدوارش میکرد که با قدرتی که در کف دست داشت شاید توانست جلوی بعضی از کارهای او را بگیرد و از طرف دیگر احساس خطر داشت. خوب میاطلاع داشت نامیخان دنبال چه مدارکی بود. از یک جا به بعد و از مدتی که متوجه کارهای غیرقانونی و خطرناک عمویش شده بود مصمم شده بود تا حد توان از او مدرک جمع کند. آن زمان نمیخبر داشت این مدارک جرم به چه دردش خواهند خورد، ولی بعدها درک کرده بود تنها یک چیز میتوانست نامیخان را متوقف کند و آن همان مدارک جرمی بود که علیه عمویش داشت، سالها قبل هم میتوانست با رو کردن تمام آن مدارک عمویش را به سمت نابودی سوق دهد، اما خوب میخبر داشت سقوط نامیخان مصادف بود با سقوط خودش! او شریک جرم نامیخان بود. اگر آن مدارک لو میرفتند شکی نداشت که پای خودش هم گیر میافتاد. مضطرب خودش نبود. بسیار وقت بود که دلیلی برای زندگی کردن و ادامه دادن نداشت، ولی بخاطر تینا و شیرین مجبور بود ادامه دهد. مجبور بود به جمع کردن مدارکش ادامه داده و بالاخره روزگاریکه خیالش از بابت شیرین و تینا راحت شد قید همه چیز را زده و با افشای تمام آن مدارک جرم نقطهی پایانی بگذارد مقابل تمام این ماججادها.
پایانی برای سرنوشت شوم و درهم گره خوردهی زندگی خودش و نامیخان…
تمام این فکرها مربوط به قبل از وقتی بود که جوانهی علاقهای که فعلا آنقدرها هم قوی نشده بود در قلبش ریشه دوانده بود. حالا بجز تینا و شیرین اسم دیگری هم در ذهنش در حال جولان دادن بود که اجازه نمیداد دست به افشای تمام آن مدارک بزند. اسم همان دختربچهی سر به هوای مزرعه… اسم دخترکی که راحت میخندید و راحت تبسم روی لبهایش مینشاند. دخترکی که مشکل زیاد داشت. سختی زیاد کشیده بود، اما پر از شور زیستن کردن و زیستن بود. کسی که انگار در ناخودآگاه او نفوذ کرده و تشویقش میکرد تا از مرگ و نیستی فاصله گحرکت کرده و به زیستن بیاندیشد. به خنده بیاندیشد و شاید به محبت! حالا به تمام قلبایلی که برای پنهان نگه داشتن آن مدارک داشت افرا هم اضافه شده بود.
افرایی که انگار او را وادار میکرد که اندیشیده و جادهحل جمتوجه شدی برای این مشکل بیاندیشد. مطمئن نبود راهحلی وجود داشته باشد. از بسیار وقت پیش میدانست انتهای این مسیری که عمویش او را در آن قرار داده است اتفاق خوبی نیست، ولی باز هم احساساتش مغزش را به تکاپو و تلاش وادار میکردند.
به سنگریزههای زیر پایش نگاهی انداخت. همانگونه که در فکر فرو رفته بود با نوک کفشش ضربهای به یکی از سنگریزهها زده و آن را به سمت باغچه پرت کرد. غرق در فکر میخواست سنگریزهی دیگری که نسبتا درشتتر بود را نشانه بگیرد که آوای زنانهای او را از این عمل منع کرد.
_ سلام اینجا چرا وایستادی؟
تارخ نگاهش را از زمین گحرکت کرده و به سمت مهستا چرخاند. سعی کرد لحنش بیتفاوت باشد.
_ پدرخانت خواب نیمروزگاری تشریف داشتن اومدم یکم قدم بزنم.
مهستا با قدمهایی آهسته نزدیکش شد. یک شلوار جین تیره با شومیز آجری رنگ به تن داشت و موهایش را دم اسبی بالای سرش بسته بود. مقابل تارخ که رسید زمزمه کرد:
_ هوا سرد شده. سرما میخوری. منم راهی شدم بودم سراغ یه بیمارستان لباس خوب نپوشیده بودم واقعا یخ زدم!
تارخ کف دستانش را روی سینه درهم گره زد.
_ بیمارستان؟
مهستا سر تکان داد.
_ اوهوم. برای کارم دیگه!
تارخ نفسش را بیرون فرستاد.
_ درست میگی یادم رفته بود خانم دکتر شدی برا خودت.
مکث کوتاهی کرد.
_ برگشتی ایران که بمونی؟
مهستا تبسم تلخی زد.
_ دوست داری برگردم آمریکا دوباره؟
تارخ پوزخندی زد.
_ مگه به دلبسته شدن منه؟!
صبر نکرد تا مهستا چیزی بگوید و از کنار او گذشت.
_ فکر کنم نامیخان بیدار شده باشه. عجله دارم باید برم مزرعه.
مهستا دنبالش دوید.
_ تارخ من مقصر راهی شدار پدرمم؟
تارخ از سرعت قدمهایش کاست تا مهستا کنارش برسد.
_ من اضافه کردم تو مقصری؟
مهستا اخم کرد.
_ مستقیم نه اما غیرمستقیم انگار منم مقصر میدونی. ببین میدونم قبول دارم مسیرمون از هم جدا شده. من دیگه انتظار اون عشق و عاشقیهای گذشته رو ندارم، میدونم افرا تو زندگیته حتی اگه خودت بخوای انکار کنی، همهی اینارو میدونم. نمیخوامم چیزی رو در رابطه با خودمون عوض کنم. فقط میخوام بذاری بعنوان دخترعموت کمکت کنم.
تارخ از حرکت ایستاد. به سمت او چرخیده و عاقلاندر سفیه نگاهش کرد.
_ چطوری میخوای کمکم کنی؟
مهستا میل داشت چیزی بگوید که تارخ دستش را بالا آورده و مانع شد.
_ اصلا فرض رو بر این میگیرم که جلوی پدرت رو گحرکت کردی. کمک کردی جادهم از نامیخان جدا شه. بقیهش چی؟ عذاب وجدانی که داره خفهم میکنه رو چطوری رفع و رجوع میکنی؟ گذشتهی تاریکمو چطوری پاک میکنی؟
مستقیم در نگاهان مهستا زل زد.
_ میدونی من چیکارا کردم؟ خبر داری قاچاق کردم؟ خبر داری بدبخت شدن کلی کارگر رو به دیدهم مشاهده کردم و وایستادم تماشا؟ خبر داری دزدی کردم؟ خبر داری با سیاستی که پدرت یادم داده بود چند تا کارخونهدار بزرگ رو به خاک سیاه نشوندم؟ از اینا خبر داری یا چی؟
درد و خشمگینت کلام تارخ باعث شد تا نگاه مهستا رنگ غم بگیرد. دوست نداشت عذاب کشیدن تارخ را بببند. عشق برای او واژهی مقدسی بود. وقتی از آمریکا بازگشته بود اول میمیل داشت مجدد شانسش را با تارخ امتحان کند، اما با مشاهده کردن اوضاع متوجه شده بود قرار نیست همه چیز آنگونه که میخواست پیش برود. خودش را مقصر این اتفاقات میدانست. شاید در ظاهر به آن اعتراف نمیکرد، اما در درون خودش را سرزنش کرده و فکر میکرد شاید اگر ده سال قبل تارخ را ترک نکرده بود حالا اوضاع فرق داشت. بسیار دلش میمیل داشت مرهم درد تارخ باشد، قلبش میتمایل داشت او را دلداری داده و به روزهای آینده امیدوارش کند، ولی تارخ این فرصت را از او گراهی شده و با قدمهایی قد بلند وارد عمارت شد.
به محض اینکه در سالن بزرگ عمارت پا گذاشت اامان کسی که دید لاله بود.
لاله با متوجه شدن صدای پا سرش را بالا آورد و با مشاهده کردن تارخ بهسرعت از روی مبلی که روی آن نشسته و مشغول کتاب خواندن بود بلند شد. صاف از حرکت ایستاد. تبسمی نمایشی روی لب نشانده و سلام داد.
_ سلام… خوش اومدین.
تارخ عامدانه اخمهایش را کنار زد. مطمئن بود لاله نمایش محبت و عاشقی راه انداخته بود تا به این ترتیب به او نزدیک شده و مدارکی که نامیخان به دنبالش بود را پیدا کرده و به کف دستش برساند. او بازیاش را کرده بود و حالا نوبت او فرا رسیده بود که بازی خود را آغاز کند. با خوشرویی که از او بعید بنظر میرسید نزدیک لاله شد و مقابلش از حرکت ایستاد.
_ سلام… علی کجاست؟
لاله کتاب کف دستش را به سینهاش چسباند.
_ خوابیده. میخواین صداش کنم؟
تارخ ابرو بالا انداخت.
_ نه نمیخواد بذار بخوابه.
برای چند ثانیه مکث کرد و بعد ادامه داد:
_ تو چرا اینجا منتظری؟ علی که خوابه کاری نیست. برو استراحت کن.
بیشتر از آن نمیتوانست این بازی را ادامه دهد. او همیشه در این عمارت با خلقی تنگ و با اخم و تخم حرکت کردار میکرد. تا همین اندازه مهربانی هم غیر طبیعی بود. نمیتمایل داشت شک لاله را برانگیزد. هر چند نگاه خندان لاله و پیروزگاری که در نگاهانش سوسو میزد نشان میداد در اجرای نقشش موفق عمل کرده است.
_ مرسی ازتون. نگاه. فکر کنم نامیخان تو اتاق کارشون متتظرتونن.
تارخ دیگر چیزی ناضافه کرد. فقط کوتاه سر تکان داده و از کنار او گذشت. بلافاصله و با فاصله گرفتن از او اخمهایش درهم رفتند و با خشم دندانهایش را روی هم فشرد. اگر مجالش را داشت سر لاله را از تنش جدا میکرد.
وارد جادهرویی که اتاق کار نامیخان در آن قرار داشت شد. خودش را به در اتاق رساند و تقهای کوتاه به آن وارد کرد. منتظر نماند تا اجازهی ورودش صادر شود کف دستگیرهی در را پایین داد و وارد شد.
نامیخان پشت میز کارش قرار گرفته و مشغول پیپ کشیدن بود. با دیدن تارخ پیپ را از لبهایش فاصله داد.
_ سلام…
تارخ بیحوصله نزدیک حرکت کرد و روی یکی از صنقلبیهای مقابل میز کار نامیخان نشست.
_ کارم داشتی؟
نامیخان پیپ دستش را روی میز گذاشت.
_ حالت خوبه؟
تارخ پوزخندی زد.
_ چیکار به حال من داری؟
نامیخان به صنقلبیاش تکیه داد.
_ مهستا دلواپست بود.
تارخ پر تمسخر نگاهش کرد.
_ پس بگو… نگران عزیز دوردونهت هستی!
نامیخان پوفی کشید.
_ کی میخوای بفهمی ما تو یه طرفیم نه مقابل هم؟
تارخ پوزخندی زد.
_ طرفی که من وایستادم به زور و اجبار تو بوده.
دیدهانش را ریز کرده و به طرف نامیخان خم شد.
_ میدونی تازگیا دارم فکر میکنم نکنه پروندهی قتل پدرمم ساختهی تو باشه.
نامیخان اخمهایش را درهم کشید.
_ تارخ مراقب حرف زدنت باش.
تارخ عصبی از متوجه شدن جریان ارتباط لاله با عمویش و در حالیکه سعی میکرد هر طور که شده خودش را کنترل کند غرید:
_ چیه؟ بهت بر خورد؟ تو به کی رحم کردی که برادرت دومیش باشه؟
نامیخان کف دستش را به سمت عصایش برد با تکیه بر آن و با عصبیت از جایش برخاست. از پشت میز بیرون آمده و مقابل تارخ پشت یکی از مبلها توقف کرده و عصایش را روی زمین کوبید.
_ خودتو زدی به نفهمی.
کف دستانش را از هم باز کرد.
_ من میخوام وارث تمام این تشکیلات تو باشی. کسی که لیاقتش رو داره.
تارخ عاقل اندرسفیه به عمویش خیره شد. مطمئن بود تمام حرفهای او دروغ است. عمویش فقط او را سپر بلا کرده بود. خودش عقب از حرکت ایستاده و او را در یک لجنزار عمیق هول داده بود. صوتیش را پایینتر آورد و بیحوصله زمزمه کرد:
_ بس کن نامیخان بزرگ… بس کن. من آخرین چیزی که تو این جهان میخوام اینه که وارث تو باشم. نیومدم اینجا وعده و وعید آینده رو بهم بدی. کارت رو بگو. خبر داری که حالم از این دم و دستگاه و عمارت و تشکیلاتت بهم میخوره!
نامیخان نفسش را با بازدم عمیقی بیرون فرستاد. حرف زدن با تارخ بیفایده بود. میدانست مرد جوان مقابلش خام حرفهایش نمیشود. تارخ باهوش بود و همین هوشش باعث شده بود او را به تشکیلات گستردهاش مسیر داده و از تواناییهایش بهره ببرد. هر حرف اضافه توهینی بود به شعور خودش آن هم وقتی مرد مقابلش را مثل کف کف دستش میشناخت.
_ باید بری سر یه معامله...
تارخ سرش را به کندهکاریهای چوبی مبل تکیه داد.
_ چه معاملهای؟
نامیخان یک کف دستش را روی مبل مقابلش گذاشت.
_ یه چند تا جنس عتیقه هست. محلش رو بهت میگم. هفتهی دیگه باید بری. میخوام حواست رو جمع کنی. چند تا گلدون و کوزهی عتیقهی با ارزشه که چند صد سال دست به کف دست چرخیده. حالا افتاده دست یه مفنگی که میخواد بفروشتشون. رقیبات کم نیستن. متوجه شدن طرف هیچی بارش نیست. میخوان از فرصت استفاده کنن. قلبم میخواد برنده ما باشیم. میدونم تو از پسش برمیای!
تارخ چشمانش را بست و نفس کوتاهی گرفت. باز هم یک ماجرای جدید آغاز شده بود. ماجرایی که نمیخبر داشت قربانی خواهد داشت یا نه. امیدوار بود در این معامله آسیبی متوجه کسی نشود. میخبر داشت نامیخان تا به آن عتیقهجات کف دست نمییافت ول کن ماجرا نبود. جای اعتراضی نمانده بود. کارهای بدتر از این را هم تجربه کرده بود و قلبیلی نداشت در برابر یک معامله که چندان هم پیچیده بنظر نمیوارد شد مخالفت کند. چشمانش را باز کرد. تکیه از مبل گراهی شده و از جایش کشیده شد.
_ آدرس و مدتش رو بهم بگو.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن