تارخ عامدانه سرش را به سمت یکی از پیشخدمتها که در نزدیکیشان بود چرخاند و اشاره کرد برای سفارش دادن به کنار میزشان برود.
افرا مصرانه و با آرنج به بازویش کوبید.
_ چرا جوابمو نمیدی؟
از جاده رسیدن پیشخدمت باعث شد تارخ منو را برداشته و به افرا اشاره کند.
_ چی میخوری؟
افرا سرسری سفارشش را داد و بعد از اینکه پیشخدمت رفت با جدیت زمزمه کرد.
_ جوابمو بده.
تارخ پوفی کشید.
_ قلبیلی نداشت که تینارو تعقیب کنم.
افرا شوکه نگاهش کرد.
_ غیر مستقیم داری میگی گوشیت رو چک کردم؟
فرصت نداد تارخ چیزی بگوید.
_ به چه حقی همچین کاری کردی؟
تارخ کلافه از تماس وحید و فکری که مشغول شده بود لب زد:
_ افرا میشه بعد از ناهار راجع بهش حرف بزنیم؟ فکرم درگیره.
افرا نتوانست در برابر میل داشتهاش مقاومت کند. احساس میکرد تارخ به قدری درگیر مسائل و مشکلات بزرگ و پیچیده بود که چک کردن گوشی او و مواخذه شدنش بابت این کار مثل یک شوخی مسخره میماند. کاملا مشخص بود تماس وحید او را بهم ریخته بود. حدس میزد وحید راجع به لاله با او حرف زده بود. این را تقریبا از جملاتی که تارخ به کار برده بود فهمیده بود.
به اجبار خاموشی کرده و چیزی نگفت. ناهارشان را در خاموشی مطلق و در حالیکه اشتهای هر دو تحت تاثیر افکارشان بود خوردند و از رستوران بیرون آمدند. وقتی داخل ماشین قرار گرفتند افرا با احتیاط پرسید:
_ میریم خونه؟
تارخ در حالیکه مشغول بستن کمربندش بود به او خیره شد.
_ دوست داری بریم خونه؟
افرا در خاموشی ابرو بالا انداخت.
_ ازت بخوام بریم یه محلهی قدیمی میای باهام؟
تارخ کنجکاو شد.
_ چه محلهای؟
افرا تبسمی زد.
_ درسته از کف دستت شاکیام حسابی و میخوام گرد و خاک کنم، ولی اول بریم جایی که میگم تا کاری که میخوام رو بکنم بعد که انرژی گراهی شدیم و هر دومون اکی شدیم قشنگ دعوا کنیم خب؟
تارخ از پارکینگ رستوران بیرون وارد شد.
_ میخوای بخاطر خوندن پیامکات دعوام کنی؟
از گوشهی نگاه مشاهده کرد که افرا سر تکان داد. آهسته و زیرلب زمزمه کرد:
_ حتی اگه بفهمی از سر حسادت او پیامارو چک کردم باز دعوام میکنی؟
ابروهای افرا بالا حرکت کردند.
_ حسادت؟ حسادت به کی؟
تارخ به خیابان مقابلش زل زد.
_ به همون کسی که چتاش با تو رو خوندم!
افرا گیج پرسید:
_ چرا باید به آرش حسادت کنی آخه؟
تارخ نفسش را بیرون داد.
_ خودت چی فکر میکنی؟
افرا به نیمرخش خیره شد.
_ تو بگو. نکنه بخاطر…
تارخ جدی جواب داد:
_ دلم نمیتمایل داشت از آرش خوشت بیاد!
افرا شوکه شد. این جملهی تارخ شاید اامان ابراز علاقهی غیرمستقیم از سمت او محسوب میشد، ولی زیاد هم مطمئن نبود. دلش به تپش افتاد و باعث شد بی سر و صوت سر جایش بنشیند؛ خاموشی کند و بارها و بارها جملهی تارخ را در ذهنش تکرار کرده و هر کلمهی آن را به صد روش مختلف برای خود تحلیل کند. واقعا جملهاش به نوعی ابراز علاقه بود؟ اگر از او خوشش نمیآمد یا دوستش نداشت چرا باید به آرش حسادت میکرد؟ البته که از راهی شدارهای تارخ و اهمیت دادنشهایش میتوانست بفهمد نسبت به او بیمیل نیست، ولی خب اینکه از زبان خود او بشنود با تمام ابراز علاقهها و محبتهای در عمل فرق میکرد. اگر از زبان خود او میمتوجه شد مطمئنتر میشد.
صدای تارخ باعث شد بیهوا هانی زمزمه کند!
_ من نمیتونم ذهنتو بخونما!
با اینکه از تماس وحید کلافه بود، ولی چهرهی گیج و سردرگم افرا باعث تفریحش شد.
_ اضافه کردی بریم یه محلهی قدیمی! تو این شهر هزار تا محلهی قدیمی هست. کجا برم؟
افرا که تازه منظور او را درک کرده بود خودش را جمع و جور کرد.
_ آهان میگم بهت الان. یکم دوره مشکلی که نداری؟ اگه روبهمسیر نیستی…
تارخ حرفش را قطع کرد.
_ خوبم منتظرم ببینم قراره چطوری گرد و خاک کنی.
افرا که هوش و حواسش در همان جملهای که او در رابطه با حسادتش اظهار کرده بود جا مانده بود بیاختیار جویا شد:
_ منظورت از اون حرف چی بود؟ واقعا به آرش حسادت میکردی؟
خاموشی تارخ را دوست نداشت.
_ چرا حرف نمیزنی؟ آدمو گیج میکنی. من اصلا نمیفهمم تو با من با خودت چند چندی.
تارخ کلافه لب زد:
_ خودمم نمیفهمم افرا… دیگه به جایی رسیدم که خودمم نمیدونم چی میخوام.
کف دستانش را دور فرمان فشار داد. قرار نبود از این برزخ رهایی یابد. لحظهای که به حسادتش اعتراف کرده بود فکر میکرد باید این توضیح را داده و با صوتقت با افرا حرف میزد، ولی درست چند ثانیه بعد از اعترافش پشیمان شده بود. حس میکرد داشت خرابکاری پشت خرابکاری انجام میداد. حالا دیگر در نقطهای بود که نه افسار عقلش را در دست داشت نه افسار دلش. هر کدام برای خود سازی میزدند و او نمیخبر داشت باید در لحظه به ساز کدام یک از آنها برقصد.
کلافه زمزمه کرد:
_ افرا آدرس رو بگو.
افرا ناراحت از بهم ریختگی شدید او آدرس را گفت. از خطوط اخمهای روی صورت تارخ میتوانست بفهمد که او هر ثانیه در عذاب است. چگونه باید به تارخ کمک میکرد؟ چگونه باید او را وادار میکرد تا دردوقلب کند؟ نکند اگر حرفهای تارخ را میشنید نظرش راجع به او عوض میشد؟ حالا انگار خودش هم وحشت کرده بود، اما یک چیز را خوب میخبر داشت. در این جریان خودش و احساساتش اهمیت نداششتابزده. اولویت اولش باید کمک کردن به تارخ میشد. مرد کنار کف دستش نباید با عذاب حیات میکرد.
*
هر دو با هم به بچههایی که توپ بازی و شیطنت کردن را رها کرده کنار دیوار توقف کرده و با خنده و خوشحالی مشغول خوردن شیرینی بودند خیره شدند.
خندهی افرا باعث شد تارخ نگاهش را از بچهها گراهی شده و به او خیره شود. چشمانش روی یک پسربچه که نوک بینیاش و دور دهانش پر از خامه شده بود ثابت بود. پیشنهاد افرا توانسته بود کمی حال و هوایش را عوض کند!
به آخرین چیزی که فکر میکرد پخش کردن شیرینیهایی که خریده میان بچههای محلهای بود که برای اولین بار در آنجا قدم میگذاشت.
_ ممنونم.
افرا نگاهش را از آن پسربچه گرفته و سرش را به سمت او چرخاند.
_ تو چرا ممنونی؟ من ممنونم که هم من هم این همه بچههارو مسرور کردی. حالت یکم بهتر شد مگه نه؟
تارخ در خاموشی سر تکان داد.
افرا تبسمی زد:
_ میبینی خرسندی مثل یه چرخه میمونه. کافیه یکی رو خوشحال کنی تا خودت خرسند شی.
تبسم تارخ برخلاف تبسم شیرین افرا تلخ بود.
_ این چرخه برای همه کار نمیکنه. تو این دوره زمونه بسیارام هستن که با زمین خوردن دیگران حالشون خوب میشه.
افرا برای اینکه جو سنگین میانشان را عوض کند با غرور و شیطنت لب زد:
_ چقدر باید خرسند باشی که با فرشتهای مثل من آشنا شدی! امشامگاه دو رکعت نماز شکر بخون.
با کف دست به جلویشان اشاره کرد.
_ حالا این فرشتهخانم رو ببر یه جایی که یکم مسیر بره و این غذاهایی که خورده رو هضم کنه. وقتش رسیده که یکم حرف بزنیم.
تارخ نگاهی به ساعت انداخت. باورش نمیشد ساعت پنج عصر شده باشد. به هیچ عنوان گذر مدت را در کنار افرا احساس نمیکرد. ماشین را به حرکت درآورد و در همان حال جویا شد:
_ این محله رو از کجا میشناسی؟
افرا آفتابگیر را پایین داده و نگاهی به صورتش انداخت.
_ با مولینبزرگم میومدیم اینجا. اون مدت به چند تا از خانوادههایی که اوضاشون خوب نبود کمک میکرد. منم ازش آویزون میشدم و به زور میومدم باهاش.
تارخ در ذهنش کودکی افرا را تصور کرد. دختری که از مدرسه رسیده و به زور مادربزرگش را راضی میکرد تا او را همجاده خودش ببرد.
_ تو هم میای و کمک میکنی مگه نه؟
افرا از داخل کیفش رژلبی بیرون آورد. همانطور که داشت با انرژی رژ صورتی رنگش را روی لبهایش میکشید جواب داد:
_ این سوالتو جواب بدم میشم ریا کار.
تارخ زیرنگاهی به او خیره شد. نمیتمایل داشت روزگاری برسد که دخترک را نبیند.
_ برمیگردی مزرعه؟
افرا آفتابگیر را بالا داد. به سمت او چرخیده و نفسش را به بیرون فوت کرد.
_ سر صحبت رو خودت باز کردی. تارخ داری با دست پس میزنی با پا پیش میکشی! یه جوری پر از تناقض حرکت کردار میکنی که آدم گیج میشه. یه بار میگی بیا برای تسویه فرداش میگی برگرد. اینطوری نمیشه که آخه…
تارخ پوفی کشید. تمام حرفهای افرا عین حقیقت بودند. حس میکرد توانایی رانندگی ندارد. جادهنما زد و ماشین را گوشهی خیابان خلوتی که حتی نمیخبر داشت کجاست پارک کرد.
کمربندش را با کلافگی باز کرده و به سمت افرا چرخید. عصبی بود. اختیار از کف داد و بدون اینکه بفهمد تقصیر افرا در این بین چه بود غرید:
_ تا دیروزگار تکلیفم با خودم روشن بود. فقط نفس میکشیدم و روزای عمرمو میشمردم. الان تکلیفم با خودم معلوم نیست. میخوام از خودم فرار کنم. از گذشتهم، از کارایی که کردم. میخوام برگردم عقب وایستم و تماشا کنم تا بابام اعدام شه.
مشتش را محکم روی فرمان کوبید.
_ من خستهم افرا… میخوام برم تو گذشته و همون روزی که از در خونه زدم بیرون و حرکت کردم پیش نامیخان ایست کنم. مجدداً برگردم تو خونهمون و بگم سرنوشت بابام همین بوده. که سرش بره بالای چوبهی دار!
با رفتاری که کنترلش آن هم از اختیارش خارج شده بود و با دو دست صورت افرا را گراهی شد.
_ اما منو ببین. حالا اینجام… پلای پشت سرم خراب شده… دارم تاوان میدم. تاوان اشتباهاتمو… آره تو راست میگی من بلاتکلیفم. این تاوان منه افرا… نمیتونم چیزایی که میخوام رو داشته باشم… این تاوان گناهای منه. که حتی وقتی پیش کسایی که دوسشون دارم هستم عذاب بکشم.
افرا شوکه به او که چشمانش دریای خون بودند خیره شد. ظرفیت غم و اندوه تارخ تمام شده بود. داشت لبریز میشد. غرورش اجازه نمیداد وگرنه نگاهانش میل به باریدن داشتند. البته افرا توانست اشک حلقه زده در چشمان او را ببیند.
همین کافی بود تا احساساتش به غلیان بیافشتابزده. دیدن این وضعیت تارخ کاملا برای اشک ریختنش کافی بنظر میرسید، ولی به سختی خودش را کنترل کرد. کف دستان تارخ را از روی صورتش جدا کرده و بدون اینکه توجه کند در خیابان هسسریع کف دستانش را دور گردن تارخ حلقه کرده و با انگشتانش موهای او را نوازش کرد. تارخ بدون اینکه مخالفتی کند یا عقب بکشد پیشانیاش را به شانهی افرا تکیه داد. آخرین بار چه کسی او را اینگونه در آغوش گرفته بود؟ آخرین بار چه کسی موهایش را اینگونه نوازش کرده و سعی کرده بود ملایمش کند؟ چشمانش را بست. عطر خاص افرا را داخل ریههایش کشید. دیدهانش سوختند. آن عذاب وجدانی که از آن دم میزد، حتی در این موقعیت هم رهایش نمیکرد. به پهلوی افرا چنگ زد. اگر آن روزگار از منزل بیرون نمیراهی شد تا از نامیخان کمک بخواهد امروزگار میتوانست به راحتی در این آغوش ساکت بگیرد؟ ممکن بود با خیال راحت همراه با دخترک موچتری شهر را زیر و رو کند؟ سرنوشت چیز عجیبی بود. شاید اگر آن روزگار برای کمک تمایل داشتن از عمویش از خانهشان بیرون نمیزد افرا را هم هرگز نمیدید.
افرا ملایم و با لحنی بغضآلود زیر گوشش زمزمه کرد:
_ درست میشه تارخ… همه چی درست میشه.
بهشدت دوست داشت بداند جریان زیستن پدر او چه بوده است. برای چه پدرش اعدامی بوده است و تارخ به چه دلیل در دام عمویش افتاده بود، ولی حال بد تارخ مجابش کرد تا سوال جویا شدن را بیخیال شده و درصدد آرام کردن او بربیاید.
_ روزگار همواره یه شکل نمیمونه.
تارخ نفس عمیقی کشید. قلبش میتمایل داشت ساعتها در آن آغوش مانده و به حرفهای گول زنندهی افرا گوش دهد، اما خودش خبر داشت که بعضی کارها و حرکت کردار جبرانناپذیر بودند.
بیمیل و با اکجاده از آغوش افرا بیرون رسید. به پشتی صنقلبی تکیه داد و دیدهانش را بست.
_ میتونی رانندگی کنی؟
افرا با لپهایی که گل انداخته بودند نگران نگاهش کرد.
_ حالت خیلی بده؟ ببخشید من نمیخواستم دلخورت کنم. منظوری نداشتم بخدا.
تارخ نگاهانش را ساکت گشوده و کف دستش را روی شانهی او گذاشت.
_ مضطرب نباش افرا. من کنترلمو از دست دادم. ببخشید.
افرا اخم کرد.
_ اون غرورت دست آخر خفهت میکنه! دردوقلب کردن چه عیبی داره؟
فرصت نداد تارخ چیزی بگوید به ماشین اشاره کرد.
_ مطمئنی میخوای من پشت فرمون این ماشین بشینم؟ اگه زدم اینور اونور نمیتونم خسارتش رو بدما بیان کرده باشم!
تارخ بیحال تبسم زد.
_ فدا سرت.
در را باز کرد و پایین آمد تا جایش را با افرا عوض کند.
افرا بعد از پیاده شدن تارخ فرصت کرد تا نفس عمیقی بکشد. تمام تنش گر گرفته بود و به طرز عجیبی خجالت زده بود، هر چند به روی خودش نمیآورد. در آغوش گراهی شدن تارخ حس عجیب و غریب و شیرینی را در وجودش جاری کرده بود، هر چند که از حال و احوال خراب او دلخور بود.
پیاده نشد به هر زحمتی بود خودش را پشت فرمان کشاند. تارخ که در سمت شاگرد را باز کرد با دیدن افرا پشت فرمان ابروهایش بالا رفتند.
با تصور اینکه او چگونه پشت فرمان قرار گرفته است لبخندی زده و کنارش روی صنقلبی شاگرد قرار گرفت و کمربندش را بست.
افرا صنقلبیاش را تنظیم کرد و با ذوق گفت:
_ میشه شتابزده برم؟
تارخ به ذوق او تبسم زد.
_ اگه به کشتنمون نمیدی برو.
افرا مسیرنما زده و ماشین را به حرکت درآورد. اولین بار بود ماشین اتومات میراند. سولین گاها اصرار میکرد ماشین او را بردارد، ولی او علیرغم میل باطنیاش علاقه نشان نمیداد. فقط چند سال قبل ماشین آرزو را رانده بود که آن هم به پای ماشین تارخ نمیرسید. وقتی کمی از مسیر را طی کردند ساکتآرام هیجانش خوابیده و بر خودش مسلط شد. یک مکان دنج سراغ داشت که هم میتوانستند پیادهروی کنند و هم استراحت، ولی قبل از آنکه تصمیم بگیرد به آن مکان برود با احتیاط از تارخ سؤال کرد:
_ میخوای برسونمت خونهتون؟ خودم با تاکسی برمیگردم.
تارخ سریع و قاطع جواب داد:
_ نه. برو هر جایی که دلت میخواد.
افرا تبسم پر استرسی زد.
_ میگم…
مردد بود برای گفتن یا نبیان کردن. تارخ که خاموشی او را مشاهده کرد سرش را به سمت او چرخاند و منتظر نگاهش کرد. افرا سنگینی نگاه او را احساس کرد که زبان گشود.
_ دوست داری یکم از گذشته و پدرت بهم بگی؟
انگار که طرف حسابش یک بچه است بهسرعت اضافه کرد:
_ منم میخوام از گذشتهم بیشتر بهت بگم. دلم میخواد درد و قلب کنم باهات!
تارخ به سیاست کودکانه و ناشیانهی او تبسم بیحالی زد. نگاهش را از افرا جدا کرده و به روبهرو دوخت.
_ دوست داری بدونی چرا پدرم اعدامی بود؟
افرا صادقانه جواب داد:
_ دوست دارم خودتو خالی کنی. نمتوجه شده هم میشه متوجه شد که ظرفیتت پر شده. آدما هر چقدرم قوی باشن گاهی لازم دارن حرفای قلبشون رو به یکی بزنن. به روح مامانبزرگم قسم قول میدم بدون قضاوت کردن به حرفات گوش بدم. اصلا من چیزی نمیگم تو حرف بزن. داری داغون میشیا…
تارخ کوتاه نجوا کرد:
_ دلواپسمی؟
افرا کوتاهتر جواب داد:
_ بهشدت.
تارخ نفسش را آه مانند بیرون داد. جواب افرا حس خوبی در وجودش ایجاد کرده بود. آغوش افرا را در ذهنش تداعی کرد و ملایمش کوتاهی که در آن یافته بود. شاید نمیتوانست همهی ماجرا را با جزئیات برای او تعریف کند، اما میشد بخشی از گذشته را بازگو کرد. اینگونه شاید میتوانست اندکی ملایم شده و دخترک موچتری را ترغیب کند که به مزرعه بازگردد.
_ باشه. برو جایی که بتونم سیگار بکشم.
افرا با رضایت از جواب او زمزمه کرد:
_ درسته سیگار کشیدن یعنی حمله کردن به سلامتیت، ولی اگه بهشدت دلت میخواد همینجا بکش.
تارخ نگاهش کرد.
_ نمیخوام اذیت شی.
افرا از توجه زیرپوستی او غرق لذت شد.
_ چه پسر دسته گلی! پس بذار یه کاری کنم حال و هوات عوض شه و سیگار کشیدن از سرت بپره.
تا تارخ جملهاش را هضم کند پایش را روی پدال گاز فشار داد.
سرعت ماشین اوج گرفت. تارخ برای چند ثانیه شوکه شد و بعد اخمهایش را درهم کشید.
_ زده به سرت؟ مراقب باش…
افرا از ته دل خندید.
_ قلبم برای این آقابزرگ بداخلاق همیشگی تنگ شده بود. جناب نامدار شما همینطوری بداخلاق بمون!
تارخ با افسوس سرش را تکان داد.
_ بچهی سرتق!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن