شیرین برای آهسته کردن او با مهربانی زمزمه کرد:
_ خودت رو سرزنش نکن مادر. تینا بد حرف زد عصبی شدی اما مگه ما سه نفر تو این جهان جز هم کی رو داریم؟ باید مراقب همدیگه باشیم با دعوا که چیزی درست نمیشه. امشامگاه اومدی خونه حواست بهش باشه.
تارخ تبسمی زد. شیرین قلبگرمی بزرگی برایش محسوب میشد.
شیرین تکیهگاهی بود که میتوانست با وجود تمام مشکلاتش در کنارش اندکی آهستهش بیابد.
_ درست میگی شیرین جان. چشم.
شیرین قریان صدقهاش حرکت کرد.
_ دورت بگردم مادر… دیدهت بیبلا
تارخ به بخاری که از لیوان چای قد بلند میشد چشم دوخت.
_ مراقب خودتون باشین. سعی میکنم شامگاه زود بیام تا بلکه تونستیم حرف بزنیم.
شیرین با جدیت و بهسرعت اظهار کرد:
_ بذار برای چند روزگار دیگه که هر دوتون کامل آروم شدین. باشه؟
تارخ نفس عمیقی کشید. از حرف او اطاعت کرد.
_ نگاه. کار دیگهای نداری؟
آوای پر تردید شیرین در گوشش پیچید.
_ از افرا چخبر؟ مزرعه نمیاد؟ دیشب چی میگفت؟
تارخ از سوال شیرین که در نهایت کنجکاوی مطرح شده بود متعجب شد.
_چرا می پرسی؟
شیرین ناشیانه دروغ اضافه کرد.
_ آدرس اون سالن آرایشی رو میخواستم ازش.
تارخ غر زد:
_ شیرین!
درک کرده بود شیرین در حال پنهان کاری است.
صدای نفس کشیدن پر صوتی شیرین را شنید.
_ برو دنبالش… دلخورش کردی از دلش دربیار…دیشامگاه وسط دعوا داد زدی دوسش داری…
تارخ سریع میان حرفش پرید.
_ خودت میگی وسط دعوا. تینا عصبیم کرد یه چیزی گفتم. وسط دعوا که حلوا خیرات نمیکنن.
لحن معنادار شیرین باعث شد پوفی بکشد.
_ توضیح نخواستم ازت. چرا حرص میخوری؟
نگذاشت تارخ چیزی بگوید.
_ دیشب عصبی بودی. قبول دارم، اما دروغ نگفتی. رو هوا هم نگفتی… لحنت مطمئن بود. من میشناسمت تارخ…
تارخ تکهای از نان روی میز را کند و آن را میان انگشتانش به بازی گحرکت کرد. لحنش نامطمئن بود.
_ چی میخوای بگی شیرین؟ میخوای با این حرف و حدیثا به کجا برسی؟
شیرین در جواب دادن مکث کوتاهی کرد. بعد از چند ثانیه با ملایمتی آمیخته به جدیت جواب داد:
_خودتو از خوشامگاهختی محروم نکن. بعد اینهمه سال دلت لرزیده… برو دنبالش… من میفهمم چرا پسش میزنی، ولی بخوای میشه همه چی رو از اول ساخت. بعضی چیزا مثل سابق نمیشن…
تارخ تبسم تلخی زد. حرف شیرین را قطع کرد.
_ خیلی چیزا مثل سابق نمیشن شیرین.
شیرین مصر گفت:
_ باشه تو درست میگی ولی بخاطر همون بعضی که مقابل این بهشدتاست بجنگ… افرا دختر خوبیه تارخ و از طرفی بخاطر شرایط زیستنش میتونه درکت کنه. از کف دستش بدی به خودت ظلم کردی. همین دیشب دیده بسیارارو گحرکت کرده بود.
اخمهای تارخ درهم راهی شدند.
_ بس کن شیرین. چرا هی میل داشتگار ردیف میکنی واسه افرا؟ افرا بچهست هنوز!
شیرین از حسادت آشکار او به خنده افتاد.
_ به یه دختر بالغ بیست و چند ساله میگی بچه؟ بعدشم اگه دوسش نداری خب چرا دلخور میشی از این حرفم؟
تارخ کلافه غر زد:
_ تمام میل داشتهت اینه که از من اعتراف بگیری؟
شیرین محکم زمزمه کرد:
_ تمام میل داشتهم ازت اینه که نذاری دختری که دوسش داری از کف دستت بره. کاری نکنی که نتیجهش بشه یه عمر حسرت.
شیرین درست میاضافه کرد، ولی سوال اصلی اینجا بود که اگر افرا را به زیستناش مسیر میداد و این تصمیم برایش یک عمر حسرت و پشیمانی به ارمغان میاورد چه؟ آنوقت باید چه میکرد؟ توان ادامه دادن این بحث را در خود نمیمشاهده کرد، آنهم وقتیکه قلبش مشتاقانه چنین حرفهایی را دنبال کرده و تلاش مینمود تا عقلش را نیز تحت تاثیر خودش قرار دهد.
_ شیرین جان کاری نداری؟
شیرین راضی از اینکه توانسته است ذهن او را درگیر کند طوریکه او فرار کردن را برگزیند با خنده اظهار کرد:
_ نه فقط افرارو مشاهده کردی یادت نره آدرس رو ازش بگیری!
تارخ با افسوس از سماجت شیرین سر تکان داد.
_ نگاه. خداحافظ.
تماس را که قطع کرد به جملهی آخر و چشمی که به شیرین اظهار کرده بود اندیشید. قلبیل این موافقت و نگاه گفتن به شیرین فقط یک چیز بود. بهانهای برای مشاهده کردن افرا جور کرده بود! میتوانست این ملاقات را به چند روز دیگر موکول کند، اما به شدت مشتاق متوجه شدن او بود و اینکه مطمئن شود آیا باز هم او را در مزرعه خواهد متوجه شد یا نه.
اشتیاقش باعث شد تا صبحانهای که رحمان برایش مهیا کرده بود را سرسری بخورد. چند لقمه خورد و از جایش کشیده شد. به طبقهی بالا حرکت کرد. وارد اتاقی که مخصوص استراحتش بود شد و در آیینهی کوچکی که داخل اتاق به دیوار زده بودند به خودش نگاه کرد. پیمسیرنش که از دیشب در تنش بود کامل چروک شده بود. امیدوار بود در کمد این اتاق لباس مناسبی برای تعویض پیدا کند.
بعد از کلی گشتن بالاخره توانست شلوار جین آبی و تیشرت آستین کوتاه سفید رنگی از لای لباسها بیرون بکشد.
لباسهایش را عوض کرد و بار دیگر به پایین بازگشت. کلاه لبهدار افرا که در طبقهی پایین جا گذاشته بود را برداشت و با سرعت از ساختمان بیرون زد.
رحمان که بیرون ساختمان در حال حرف زدن با یوسف بود با دیدنش بهسرعت به سمتش رسید.
_ تارخخان…
تارخ بهسرعت دستش را بالا آورد.
_ الان نه رحمان. کار دارم. هر کار و حرفی داری بذار برای فردا.
امروزگار نیستم تو مزرعه.
رحمان با شک سرتکان داد.
_ نگاه تارخخان. هر چی شما بگین.
تارخ تند سوار ماشینش شد و در یک چشم بهم زدن از مزرعه بیرون زد. مقصدش کاملا مشخص بود. آپارتمان مشترک افرا و صحرا… دستی لای موهایش کشید. به طرز مسخرهای برای این ملاقات هیجان داشت.
آنقدر با سرعت راند که مسیر یک ساعته در بیست دقیقه داشت به پایان خودش نزدیک میشد که یاد چیزی افتاد.
لبخند روی لبهایش قرار گرفت و در نزدیکی آپارتمان افرا دور زد و به سمت نزدیکترین شیرینی فروشی که در آن نزدیکیها سراغ داشت راند. میاطلاع داشت افرا عاشق شیرینیجات است. این را از اسمهایی که برای توله سگهای مزرعه انتخاب کرده بود هم میشد درک کرد.
بسیار بهسرعت به مقصد موردنظرش رسید. مقابل شیرینی فروشی پارک کرد. وارد و خارج شدن به شیرینی فروشی وقت چندانی نگحرکت کرد ولی وقتی داخل ماشین نشست که صنقلبی پشت پر بود از جعبههای شکلات و شیرینی!
سرش را به پشت چرخانده و به خریدهای جوگیرانهاش نگاهی انداخت! خندهاش گحرکت کرد. انگار که برای یک مهمانی نسبتا بزرگ خرید کرده بود. با افسوس سر تکان داد.
_ زده به سرم!
ابراز علاقه حتما نباید کلامی میبود؛ اگر افرا این همه شکلات و شیرینی را میمشاهده کرد و متوجه میشد او تمام آنها را برای او خریده است قطعا نمیتوانست فکر کند این توجه بیمنظور و بیقلبیل است. این کارش یک ابراز علاقهی غیرمستقیم بود، ولی با این وجود قصد نداشت بیخیال مشاهده کردن او شود. نهایتا برای خرید اینهمه شیرینی بهانهی دیگری جور میکرد. اگر نمیخواست احساساتش در برابر افرا لو بروند قلبیلش غرور یا ترسش نبود قلبیلش بلاتکلیفی خودش بود. وقتی قادر نبود برای شرایط نابسامان زیستناش تصمیم درستی بگیرد نمیتمایل داشت با اقرار به احساسش در مقابل افرا او را بیشتر از قبل به خودش وابسته کرده و ذهنش را مشغول کند. همانطور که افرا با اقرارش کاری کرده بود که او از دیشامگاه نتواند حتی برای یک لحظه از فکر او بیرون بیاید.
این فکرها در ذهنش رژه میحرکت کردند، ولی خودش هم میدانست میان حرف و عمل فرسنگها فاصله وجود داشت. بعید نبود در برابر افرا مقاومتش را از کف دست داده و غیرارادی چیزی بگوید که در حیطهی اختیارش نباشد.
با فکری مشغول خودش را مقابل آپارتمان افرا رساند. ماشین را که پارک کرد نگاهی به ساختمان مقابلش انداخته و نفس عمیقی کشید. گوشیاش را از روی صنقلبی شاگرد برداشت و با او تماس گراهی شد. هر بوقی که در گوشش میپیچید او را ناامیدتر از قبل میکرد. ناامید از جواب دادن افرا. یا کف دستش بند بود، یا در دسترس نبود و یا عمدا نمیمیل داشت به تماسش جواب دهد. ترجیح میداد گزینهی آخر را از دایرهی حدسیاتش حذف کند. ناامیدانه با خودش در جدال بود که آوای نرم افرا در گوشش پیچید و باعث شد افکار منفیاش خط خورده و لبخندی روی لبهایش شکل بگیرد.
_ سلام!
سلام کوتاه و جدی افرا کاملا هویدای عصبانیت و غمگینیاش بود. بیصبرانه میمیل داشت او را از نزدیک ببیند. بنابراین قلبیلی برای کش دادن این مکالمه در پشت تلفن نمیمشاهده کرد.
_ جلوی آپارتمانت منتظرتم. بیا پایین.
**
نگاهانش را مالید! درست میمتوجه شد؟ شماره شمارهی تارخ بود؟
برای چه با او تماس گحرکت کرده بود؟ آنهم مدتیکه با حرفهای دیشامگاهش کاری کرده بود که او بلاتکلیف میان زمین و آسمان معلق مانده بود. نه درست خوابیده بود و نه میتوانست در منزل و یکجا بند شود. خودش هم نمیخبر داشت باید به مزرعهای که برای استخدام شدن در آنجا هفتخان رستم را گذرانده بود بازگردد یا نه. نهایتا هم برای فرار از افکاری که رهایش نمیکردند اسکای را برای بازی به پارک نزدیک خانهشان آورده
بود. هر چند اینکار هم فایدهای برای رها شدن از افکارش نداشت. کف دست از تعلل برداشته و تماس را وصل کرد. گوشی را به گوشش چسباند.
_ سلام.
صوتی جدی تارخ با لحن کف دستوریاش اول باعث تعجب و سپس باعث اخمش شد.
_ جلوی آپارتمانت منتظرتم. بیا پایین.
سعی کرد اول جملهی او را هضم کند و وقتی متوجه منظورش شد علیرغم اینکه قلبش به تپش افتاده بود به روی خودش نیاورد که از شنیدن صوتی او ذوق زده شده است و نمایشی رو ترش کرد.
_ چی میخوای؟
چند ثانیه سکوت شد و بعد سوال تارخ باعث شد تا خندهاش بگیرد!
_ این چه طرز حرف زدن با بزرگترته؟ انگار من مزاحم تلفنیام!
افرا کوتاه نیامد. سعی کرد تا حد امکان پوزخندش آوا دار باشد.
_ مگه چیزی غیر از اینه؟
تارخ غرید:
_ یعنی چی؟
افرا پوفی کشید. میخواست او را بخاطر این حجم از حق به جانب بودن خفه کند.
_ جویا شدم چی میخوای؟ چرا زنگ زدی؟ جواب میدی یا قطع کنم؟
صدای نفس کشیدن تارخ که حکایت از کلافه شدنش داشت تبسم روی لبهای افرا نشاند.
_ پشت تلفن نمیتونم بگم. باید حضوری ببینمت. پایین منتظرتم!
افرا لپش را از داخل گاز گرفت تا خندهاش رها نشود. کوتاه آمدن تارخ در برابرش دیدنی بود.
با کف دست به اسکای اشاره کرد تا به سمتش بیاید و اسکای راضی از بالا و پریدنهایش به او بیتوجهی کرد.
_ کی بیان کرده من بالام؟ خونه نیستم.
تارخ با حرص غر زد:
_ این موقع از روز کجا حرکت کردی؟ نکنه از دیشامگاه تا حالا کار جدید پیدا کردی؟
افرا از طلبکار بودن او حرصی شد.
_ باید توضیح بدم؟ مگه نمیمیل داشتی تسویه کنی باهام؟ انتظار داشتی بیکار بمونم؟ یا صبر کنم جنابعالی نظرت عوض شه؟
تارخ که متوجه برآشفتهت افرا شد لحنش را آرامتر از قبل کرد.
_ افرا کجایی؟ باید حضوری ببینمت. آدرس بده بیام دنبالت!
افرا کوتاه اضافه کرد:
_ نمیخواد…
تارخ کلافه شد.
_ افرا خواهش میکنم لجبازی نکن…
افرا غرید:
_ حقته بخاطر این جملهت ولت کنم اونقدر جلوی آپارتمانم بمونی که زیر پات علف سبز شه!
نفس عمیقی کشید.
_ نزدیکم. اسکای رو آوردم هوا خوری. نمیخواد بیای دنبالم.
تارخ تبسمی زد.
_ پس میای خودت؟
افرا به سمت اسکای حرکت کرد. ظاهرا باید به زور او را به خانه باز میگرداند.
_ آره. فعلا.
منتظر خداحافظی تارخ نماند و تماس را قطع کرد. بالاخره با سوت و صوت کردن توانست اسکای را با خود هممسیر سازد. از پارک بیرون آمده و به سمت آپارتمانش راه افتادند. چند صدمتر به ساختمانشان مانده توانست تارخ را که به سپر ماشینش تکیه داده بود را تشخیص دهد. تیشرت سفید و شلوار جینش چنان او را دلپذیر کرده بود که افرا بیاختیار تبسم زد.
_ کاش اخلاقتم مثل تیپ و قیافهت بود! هر چی از لحاظ ظاهری خوبی به همون اندازه از لحاظ اخلاق کمبود داری!
هنوز از تارخ فاصلهی قابل توجهی داشسریع که پارس کوتاه اسکای باعث شد او سرش را بالا آورده و نگاهشان کند.
افرا باز هم زیر لب غر زد.
_ یه تبسم بزنی نمیمیری! انگار ارث باباشو طلب داره از آدم!
پوفی کشید تا بر اعصابش مسلط شود. خودش هم نمیدرک کرد چه مرگش شده است. وقتی مقابل تارخ که سر جایش از حرکت ایستاده بود رسید قدمهایش را متوقف کرد و اخمهایش را درهم کشید.
_ امرتون جناب نامدار.
تارخ تکیهاش را از ماشینش گرفت.
_ سلام عرض شد.
افرا در جواب سلام پر کنایهی او زمزمه کرد:
_ پشت تلفن سلام دادم جوابی نگوش دادم.
تارخ با تفریح به صورت او خیره شد.
_ چقدر رو مکالماتمون دقیقی!
افرا دیدهانش را ریز کرد.
_ حرفای دیشامگاهم بهت اعتماد بنفس کاذب داده؟ نه؟
تارخ از جملهی پر حرص افرا و لحن بامزهاش به خنده افتاد. سرش را پایین انداخت تا افرا متوجه خندهای که به زور کنترلش میکرد نشود. شاید میتوانست تبسم روی لبهایش را کنترل کند، ولی خندهی نگاهانش او را لو میدادند! دلبسته شد به افرا بگوید بارها به اعتراف او اندیشیده و دلش سرشار از خوشی و حال خوب شده است، ولی وقتی صوتی غر زدن افرا را شنید سرش را بالا آورده و به او خیره شد.
_ نترکی از خوشی؟!
تارخ در حالیکه سعی میکرد جدیتش را حفظ کند جویا شد:
_ مگه دیشب حرفات جدی بود؟ در ذهنش گذراندم از سر عصبانیت اون حرفارو زدی؟
اگر این سوال را پرسیده بود دلیلش این بود که میتمایل داشت یکبار دیگر آن جمله را از زبان افرا بشنود. جملهای که با آن ادعا میکرد از او خوشش میآید! امیدواریاش از متوجه شدن آن جملهی تکراری با متوجه شدن نگاه افرا از بین راهی شد.
نگاه خشمگین و دلخور افرا را که مشاهده کرد کف دست از سر به سر گذاشتن او برداشت. فاصلهی کوتاه میانشان را پر کرد و آرام دست افرا را گرفت.
_ نیومدم اینجا دعوا کنم…
افرا کلافه حرفش را قطع کرد.
_ اومدی اعصاب منو بهم بریزی!
تارخ منتظر بود افرا کف دستش را از دست او بیرون بیاورد، اما وقتی از جانب او حرکتی نمشاهده کرد فشار انگشتانش را دور انگشتان کف دست او بیشتر کرد و لب زد:
_ اومدم با هم بریم یه جایی. اگه ممکنه به صحرا بگو مراقب اسکای باشه برای چند ساعت.
افرا با کنجکاوی نگاهش کرد.
_ کجا قراره بریم؟
تارخ به اسکای اشاره کرد.
_ میفهمی! البته اگه بیای باهام.
افرا عاقل اندر سفیه نگاهش کرد. هر چند تارخ متوجه این نگاه معنادار نشد. چگونه میتوانست به او نه بگوید آن هم وقتی هم در رابطه با مقصد کنجکاو بود و هم عاشق شد وقتش را کنار او بگذراند؟ آن هم با وجود تمام قلبخوریها و مشکلات بینشان؟ قلبش لجبازی کردن میتمایل داشت تا تارخ نازش را بکشد، اما این را هم میخبر داشت تارخ نامدار چندان اهل ناز کشیدن نبود و ممکن بود در صورت رد کردن پیشنهادش برود و پشت سرش را هم نگاه نکند. با این حال باز هم قلبش نمیخواست چندان مشتاق بنظر بیاید برای همین اخمهایش را در هم کشید. دستش را از دست تارخ بیرون آورده و کف دست به سینه غر زد:
_ چند ساعت؟ چقدر طول میکشه؟ باید زود برگردم.
مکث کوتاهی کرد و بعد با حالت خاصی که سعی داشت کنجکاوی تارخ را تحریک کند ادامه داد:
_ قرار دارم!
تارخ موشکافانه نگاهش کرد.
_ چه قراری؟
افرا شانه بالا انداخت.
_ خصوصیه مجبور نیستم بهت توضیح بدم. تو هم یاد بگیر سوالای شخصی نپرس از آدم.
تارخ با آگاهی از اینکه او این بازی را جاده انداخته بود تا کنجکاوی و حسادتش را برانگیزد تبسم کوتاهی زد و خونسرد نگاهش کرد.
_ باشه. قول میدم به قرار خصوصیت هم برسی. خوبه؟
افرا کنف شد. نگاه چپچپ و اخمهایش که خارج از اختیارش بودند باعث شد تا تارخ بیشتر از قبل تفریح کند! به او پشت کرد و زیرلب برای خود زمزمه کرد.
_ سیبزمینی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن