شیرین انگشت اشارهاش را روی لبهایش گذاشت.
_ ساکت شو میخوام گوش بدم به آهنگی که میخونه. آهنگ محبوبمه…
تارخ با اخم خاموشی کرد و نامیل داشته محو صدای افرا که ترانهای از گوگوش میخواند شد. کل سالن در سکوتی مطلق به او گوش میدادند.
” ای چراغ هر بهانه از تو روشن ، از تو روشن
ای که حرفای دلنشینت ، منو آشتی داده با من
من و گنجشکای خونه ، دیدنت عادتمونه
به هوای مشاهده کردن تو ، پر می گیریم از تو لونه
باز میای که مثل هر روز برامون دونه بپاشی
منو گنجشکا می میریم ، تو اگه خونه نباشی
همیشگی اسم تو بوده اول و آخر حرفام…”
بیاختیار شروع به زمزمه کردن ترانه همراه با افرا شد و متوجه شد که شیرین و خیلیهای دیگر هم داخل سالن مشغول زمزمه کردن ترانه هسسریع.
” بس که اسم تو رو خوندم ، بوی تو داره نفس هام
عطر حرفای قشنگت ، عطر یک صحرا شقایق
تو همون شرمی که از اون سرخه گونه های عاشق
شعر من رنگ چشاته ، رنگ پاک بی ریایی
بهترین رنگی که مشاهده کردم ، رنگ زرد کهربایی
من و گنجشکای خونه ، مشاهده کردنت عادتمونه
به هوای دیدن تو ، پر می گیریم از تو لونه”
ترانه به پایانش نزدیک بود که تینا کنارشان برگشت. کنار تارخ نشسته و با تمسخر اظهار کرد:
_ یکی اینو از برق بکشه… انگار مهمونی باباشه. خجالتم نمیکشه!
تارخ دستش را روی میز مشت کرد. صبرش به سر آمده بود. وقتش رسیده بود تینا بابت تمام اشتباهاتش تنبیه شود. تا جایی که اطلاع داشت بعد از آن جنجال در ویلا، مسعود نزدیک تینا نشده بود، اما یقین داشت باز هم دروغی سرهم کرده و تینا را منتظر گذاشته است وگرنه اگر برای همیشه میراهی شد میتوانست این موضوع را از واکنشهای تینا تشخیص دهد.
سرش را زیر گوش تینا برده و از لای دندانهای کلید شدهاش غرید:
_ خودت چی؟ خودت خجالت نکشیدی با دوست پسرش دوست شدی؟
نمتوجه شده هم میتوانست بفهمد رنگ از رخ تینا پرید. صدای لرزانش نشان از ترسش بود.
_ چی میگی؟
تارخ با تن آوایی پایین طوریکه بقیه آن را نشوند، اما با عصبانیت جویا شد:
_ خجالت نکشیدی منو خر فرض کردی؟
تینا با دلهره آب دهانش را قورت داد.
_ تارخ بخدا اونطوری که فکر میکنی نیست. مسعود…
تارخ بازوی او را گراهی شده و محکم فشار داد.
_ اسم اون حرومزاده رو جلوی من بیاری کاری میکنم داغش به قلب خانوادهش بمونه. شیرفهم شد؟
تینا سرش را تکان داد. چانهاش از شدت ترس و بغض لرزید. برآشفتهت تارخ شوخی بردار نبود. میدانست برادرش توانایی بیچاره کردن مسعود را داشت. ابدا نمیمیل داشت مسعود آسیبی ببیند. با التماس گفت:
_ تارخ توضیح میدم.
تارخ پوزخند عمیقی زد.
_ واسه توضیح دادن بسیار دیر شده. وقتی داشتی واسه حضرت آقا چک میکشیدی باید توضیح میدادی. وقتی داشته باهاش قلب میدادی و قلوه میگراهی شدی و به ریش من و افرا میخندیدی باید توضیح میدادی. از الان من بهت توضیح میدم قراره با کیا و چطوری راهی شد و رسید کنی! متوجه شدی؟
تینا سرش را تکان داد. نه به این معنی که به همین سادگی مطیع برادرش شده است نه… فقط برای آرام کردن او چنین کاری انجام داد. آن محیط نه جای دعوا کردن بود و نه بحث. باید تارخ را آرام میکرد چراکه میاطلاع داشت اگر او عصبی میشد برایش فرقی نداشت کجا هسسریع. همانجا هم میتوانست همه کاری بکند. میترسید مهمانی بهم بخورد؛ برای همین هم ترجیح میداد به خونه راهی شده و این مشکل را در خانه حل کنند.
تارخ سر تکان دادن او را که متوجه شد غرید:
_ نمتوجه شدم.
تینا بغضش را قورت داد.
_ فهمیدم.
بغض تینا تارخ را کلافهتر و عصبیتر از قبل کرد، ولی قصد نداشت کوتاه بیاید. موقتا از او فاصله گحرکت کرد و بار دیگر سرش را به سمت افرا چرخاند. افرا آهنگ خواندنش را تمام کرده بود، ولی داشت با یکی از پسرهای گروه ارکستر حرف میزد و لبخند کمرنگی روی لبهایش جاخوش کرده بود. دندانهایش را روی هم فشار داد. میل شمتوجه شدی داشت به سمت او رفته، کف دستش را کشیده و همجاده او از این مهمانی منحوس بیرون بزنند، ولی چارهای نداشت جز اینکه خودش را کنترل کند. وقتی افرا از گروه ارکستر فاصله گرفت نفس عمیقی کشید. راضی بود از اینکه ترانهی دیگری نخوانده است، ولی همانطور که از ابتدا حدس میزد همان یک ترانه هم باعث شده بود نگاه بسیارها به سمت او کشانده شود.
افرا برای راهی شدن به سمت میز خودشان باید از کنار میزی که تارخ و شیرین و تینا دورش جای گرفته بودند میگذشت. وقتی نزدیک میزشان شد نتوانست بدون سلام دادن به شیرین رد شود. مودبانه مقابل شیرین از حرکت ایستاد و کاملا بیتوجه به تینا و تارخ سلام داد.
_ سلام شیرینجون خوب هستین؟
شیرین لبخند عمیقی زد و از جایش برخاست فاصلهی بین خودش و افرا را پر کرده و او را در آغوش گراهی شد.
_ قربونت بشم عزیزم. خودت چطوری؟
افرا تشکر کوتاهی کرده و شیرین او را از آغوشش جدا کرد.
_ چه کردی دختر. محو صدات شده بودیم.
افرا با تبسم موهایش را پشت گوشش فرستاد.
_ لطف دارین شیرین جون.
نگاه سنگین تارخ و حضور تینا داشت اذیتش میکرد. نمیتمایل داشت دیگر بیشتر از آن کنار آنها بماند.
_ مزاحمتون نمیشم.
خواست عقبگرد کرده و از آنها فاصله بگیرد که شیرین نگذاشت. دستش را گرفته و صنقلبی برایش بیرون کشید.
_ مزاحم چیه عزیزم؟ یکم بشین کنارمون.
افرا تبسمی زورکی زد.
_ آخه خواهرم تنهاست.
تارخ فرصت نداد شیرین چیزی بگوید.
_ شیرین چرا اصرار میکنی؟ شاید دوست ندارن کنار ما بشینن!
افرا دندانهایش را روی هم فشار داد. سر لج افتاد. رو به تارخ با جدیتی که سعی میکرد در قالب شوخی باشد اضافه کرد:
_ کنار شما شاید، اما از اینکه پیش شیرینجون بشینم بهشدت هم مسرور میشم.
منظورش از شما به هردوی آنها بود! تارخ و تینا کاملا متوجه این موضوع شدند.
شیرین تبسم معناداری زد. برایش کاملا هویدا بود که بین آنها دعوایی رخ داده است که عین بچه ها با هم لج کردهاند. کف دستش را روی شانهی افرا گذاشته و مجبورش کرد روی صنقلبی بنشیند.
_ بشین عزیزم. میگم خواهر خوشگلت رو هم صوت کنن.
افرا بیمیل روی صنقلبی نشست.
شیرین کنارش جا گیر شد.
_ چقدر رنگ موهات قشنگ شده.
افرا نگاه مهربانش را به سمت شیرین چرخاند.
_ ممنونم. رنگ انتخابی صحرا بوده.
شیرین برای او داخل یکی از فنجانهایی که روی میز چیده شده بود چای ریخت. با خنده زمزمه کرد:
_ بنظرت زشته اگه منم همین سبکی رنگ کنم؟ دارم بهت حسودی میکنم.
افرا لبخند زد.
_ نه شیرینجون چه زشتی؟ چند ماه قبل آرزو هم همین رنگی کرده بود.
شیرین یک تای ابرویش را بالا داد.
_ آرزو؟
افرا مکثی کرد. عادت نداشت آرزو را مادر صدا کند.
_ اوهوم… مولینم.
برای اینکه بحثی راجع به مادرش پیش نیاید بهسرعت و با طعنهای غیرمستقیم که تارخ را نشانه گرفته بود رو به شیرین بیان کرد:
_ آدم باید جرات داشته باشه طوری که قلبش میخواد زندگی کنه. حداقل تفکر من یکی که اینطوریه.
جملهاش که تمام شد نگاه کوتاهی به سمت تارخ انداخت. دیدهان تارخ پر از حرف بودند. نهایتا هم نتوانست سکوت کند.
_ پس میتونی همه چیزو فدای شجاعتت کنی؟
افرا خیره در نگاهان جدی او سؤال کرد:
_ شما نمیتونی؟
تارخ فندکش را که روی میز بود برداشت و میان کف دستش چرخاند.
_ بستگی داره شجاعتم به کیا آسیب بزنه.
افرا پوزخندی زد.
_ این خودش ترسه!
نگاه شیرین و تینا میان آن دو در گردش بود. تا اینکه افرا تارخ را رها کرده و همان نگاه پر کنایهاش را به تینا دوخت.
_ شما چی تیناجان؟ شمام مثل برادرت میترسی که نکنه شجاع بودنت به کسی آسیب بزنه؟
تینا دست و پایش را گم کرد. نگاه معنادار افرا، طعنهی نهفته در کلامش و نگاه تیزش که او را نشانه حرکت کرده بود کاملا گویای آن بود که از همه چیز آگاه است. اگر تشر زدن دقایق قبل تارخ نبود شاید میتوانست اعتماد بنفس خود را حفظ کند، ولی حالا تنها کسی که با قدرت همهی آنها را زیر سلطه داشت افرا بود.
میدانست افرا و مسعود بهم زدهاند، ولی او در اوج مشکلات آنها و درست در وقتیکه که مسعود گفته بود قصد دارد از افرا جدا شود ارتباطش را با او آغاز کرده بود. میخبر داشت کارش اشتباه بود و باید تا تمام شدن رابطهی آن دو منتظر میماند، اما مسعود کاملا به او اطمینان داده بود که همه چیز رو به پایان است و خیال او راحت باشد.
آب دهانش را قورت داد.
_ نظری ندارم.
افرا لبخند معناداری زد.
_ بنظرم تو هم جزو همون کف دستهای هستی که خودت رو به بقیه اولویت میدی. بر خلاف برادرت که اولویت آخرش خودشه.
درست به هدف زده بود. تینا مضطرب جرعهای آب نوشید.
_ اشتباه فکر میکنی. تارخ برام خیلی مهمه.
نگاه آزردهی تارخ را روی خودش احساس کرد. لب گزید، اما سرش را به سمت او نچرخاند. نهایتا شیرین میان بحث عجیب آنها پرید.
_ پس تصویب شد دیگه. میخوام موهامو شرابی کنم. میتونم آدرس آرایشگاهت رو بپرسم عزیزم؟
افرا نگاهش را از تینا گراهی شد.
_ حتما شیرین جون.
شیرین با رضایت زمزمه کرد:
_ کف دستت درد نکنه. پس بیزحمت آدرس رو بنویس بده تارخ من ازش میگیرم. الان کاغذ و خودکار ندارم.
افرا انگشتانش را به بازی گحرکت کرد و بعد از چند ثانیه مکث زمزمه کرد:
_ شیرینجون فکر نکنم دیگه با جناب نامدار ملاقات داشته باشم. شمارهتون رو دارم فکر کنم. نگاه میکنم اگه نبود شمارهتون رو از آرش میگیرم و آدرس و شماره تلفن سالن رو براتون پیام میکنم.
شیرین متعجب سؤال کرد:
_ چرا؟ مگه مزرعه نمیری؟
افرا فنجان چایی که شیرین برایش پر کرده بود را در دست گراهی شد.
_ نه دیگه. فکر نکنم.
شیرین با نگاهی پر از سوال به تارخ که نگاه سخت شدهاش را به افرا دوخته بود خیره شد. به ظاهر سوال را از افرا جویا شد، ولی نگاه تیزش روی تارخ نشان میداد منتظر است او توضیح دهد.
_ چرا؟
افرا هم متوجه شد که شیرین منتظر توضیح از جانب تارخ است. برای همین با رضایت خاموشی کرد.
تارخ بدون اینکه به شیرین نگاه کند با حرص و تمسخر جواب داد:
_ خانم مهندس کافرمای شجاع میپسندن! بنده مورد قبولشون نیستم.
لحن پر تمسخر تارخ جو را سنگین کرد. طوریکه شیرین تبسمی از سر اجبار زد. ظاهرا اوضاع بدتر از چیزی بود که به آن میاندیشید.
_ هر مشکلی مسیرحلی داره. با لجبازی که نمیشه مشکلی رو حل کرد.
افرا نفسش را بیرون داد. حرفهایش حقیقت نداششتابزده، ولی قلبش میتمایل داشت هر طور شده تارخ را اذیت کند!
_ صحبت لجبازی نیست شیرینجون. صحرا تو دانشگاه قبول شده. حالا دیگه خیالم راحته. شاید به حرف استادم گوش دادم و برای دکتری رفتم یه کشور دیگه درس بخونم.
شیرین انگار متوجه منظور اصلی افرا شد که تبسم شیطنت باری زد. شاید از این طریق میتوانست تارخ را به خودش بیاورد.
_ فکر خوبیه افراجان… اینطوری میتونی بیشتر پیشرفت کنی تو رشتهی موردعلاقهت!
تارخ ناباور به شیرین خیره شد. پوزخندی زد.
_ شیرین خانم چند سال تو یه کشور دیگه تحصیل کردی که مطمئنی ایشون میتونن پیشحرکت کرد کنن؟
صدای مهستا میانشان پیچید. بجای شیرین او با خنده جواب داد.
_ من ده سال تجربه داشتم. میتونم بگم تا حدود زیادی حق با شیرینه.
تارخ با چشمغره به او خیره شد. هدف مهستا از این حرفها چه بود؟
مهستا کف دستش را روی شانهی افرا گذاشت.
_ بابت ترانهی قشنگی که خوندی ممنونم. فوقالعاده بود عزیزم.
افرا با اکراه لبخندی زد.
_ لطف دارین شما…
مهستا به میز اشاره کرد.
_ میتونم کنارتون بشینم؟
شیرین بیمیل و درحالیکه حضور مهستا را در آن جمع مانع از این میمشاهده کرد که افرا و تارخ را بهم نزدیک کند اضافه کرد:
_ چرا که نه عزیزم. بشین لطفا.
مهستا کنار افرا قرار گرفت و با تبسم کمرنگی زمزمه کرد:
_ بدی مهاجرت اینهکه از آدمایی که دوسشون داری دور میمونی. باید بسنجی ببینی این پیشرفت در مقابل دوری از آدمایی که دوسشون داری میارزه؟
افرا پوزخندی زد.
_ من وابستگی تو ایران ندارم.
تارخ اخم کرد.
_ حرفی بزن که بتونی بهش عمل کنی! تو یه ثانیه هم نمیتونی از صحرا دور بمونی. وابستگی ندارم تو ایران! دروغ شاخدار یعنی همین.
شیرین معنادار خندید. عصبیت تارخ نشان از درگیری او داشت.
_ افرا جان ظاهرا تارخ خوب میشناستتا…
افرا تبسم زورکی زد.
شیرین به تینا خیره شد.
_ تو چرا هیچی نمیگی مادر؟
تینا بهانه آورد.
_ خوابم میاد شیرین.
افرا دیگر تحمل آن فضا را نداشت. واقعا نمیتوانست حضور تینا و مهستا را در کنارش تحمل کند. از جایش کشیده شد و رو به شیرین اضافه کرد:
_ شیرینجون من رسیدم خونه آدرس رو براتون میفرستم.
دستش را به سمت او دراز کرد.
_ شاد شدم متوجه شدمتون.
شیرین کف دستش را فشرد. بخاطر مهستا دیگر اصرار نکرد افرا کنارشان بماند.
_ به خواهرت سلام برسون عزیزم.
افرا تشکری کرده و سرش را به سمت مهستا چرخاند.
_ ممنون بخاطر پذیراییتون.
مهستا که با تبسم جوابش را داد از آنها خداحافظی کرد و بدون اینکه حتی نیم نگاهی به تارخ و تینا بیاندازد از میز آنها فاصله گحرکت کرد و به سمت صحرا راهی شد.
از دور با متوجه شدن صحرا و آرش که کنار هم قرار گرفته و میاضافه کردند و میلبخند زدند اخمهایش درهم حرکت کرد. از شیطنتهای آرش خبر داشت حتی تارخ هم به آنها اشاره کرده بود. برای همین دوست نداشت او نزدیک صحرا باشد.
کنارشان که رسید با تلخی گفت:
_ صحرا پاشو لباس بپوش بریم.
آرش متعجب نگاهش کرد.
_ کجا برین بابا تازه شام خوردیم که!
افرا پوزخندی زد.
_ ظاهرا به تو یکی بسیار خوش گذشته!
آرش مچ کف دستش را گراهی شد.
_ بشین ببینم. باز رفتی با اون بداخلاق حرف زدی روت تاثیر منفی گذاشت.
افرا با حرص روی صندلی جای گرفت.
_ اسمشو جلوم نیار. خداروشکر مزرعه هم نمیرم دیگه از شرش راحت میشم.
اگر عصبیتش نبود قطعا زیر گریه میزد!
آرش چشمانش را گرد کرد.
_ زده به سرت؟ بیخیال بابا. همه به حرکت کردارای سریع تارخ عادت دارن. جلوی تو بهشدت کوتاه میادا… نگاه ویژه داره بهت دختر.
افرا پوزخندی زد.
_ نگاه ویژهش به مهستا تعلق داره.
آرش خندید.
_ ولین از کف دست حسادت خانما!
نگاه چپچپ افرا را دید دستانش را بالا برد.
_ چیه؟ بابا هر آدم تعطیلی میفهمه شما دوتا از همدیگه خوشتون میاد.
چشمکی زد.
_ خیالت راحت افرا… مهستا برای تارخ بسیار وقته تموم شده. فعلا تو نخ جنابعالیه!
صحرا حیرت زده به نیمرخ آرش خیره شد.
_ واقعا؟ بدش نمیاد داری این حرفارو به افرا میگی؟
آرش سرش را به سمت صحرا چرخاند.
_ غلط میکنه بدش بیاد. اینو ول کنیم به حال خودش تر میزنه تو حیاتش با غد بودنش!
صحرا از بیخیالی و راحتی آرش به خنده افتاد!
افرا بیهوا سؤال کرد:
_ تو از زیستن تارخ چی میدونی آرش؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن