حیاط عمارت خلوت بود، ولی نه آنطور که تارخ میتمایل داشت. در نتیجه همانطور که کف دست افرا را محکم گحرکت کرده بود مسیرش را از همان ابتدای پلههای ورودی کج کرد و به سمتی که بنظرش کمی تاریک تر و خلوتتر از بقیهی قسمتها بود رفت، ولی افرا وسط مسیر کنار یک درخت تنومند از حرکت ایستاد طوریکه تارخ هم مجبور شد قدمهایش را متوقف کرده و به سمت او بچرخد.
_ چی شده؟
افرا بیمیل کف دستش را از کف دست گرم او جدا و به پایش اشاره کرد.
_ بند کفشم باز شده. صبر کن ببندمش بعد بریم.
تمایل داشت خم شود که تارخ تند کمرش را گرفت و غر زد:
_ لازم نکرده جنابعالی خم شی. خودم میبندم!
ابروهای افرا بالا راهی شدند.
_ وا چرا؟
تارخ جلوی پای او زانو زد و به بندهای کشیده کفش افرا خیره شد.
_ زیرا لباست به حدی تنگه که ممکنه موقع خم شدن از وسط جر بخوره.
افرا حیرت زده لب زد:
_ چرا بزرگنمایی میکنی؟ مقلبش تنگه، ولی نه دیگه اینقدر که تو میگی!
تارخ پوفی کشید کف دستش را دراز کرد و بند کفشهای او را در کف دست گرفت. برخورد نوک انگشتش با مچ پای افرا باعث شد قلب او دچار هیجان شده و با فشار و سرعت بیشتری وظیفهی پمپاژ خون را به انجام برساند. با بدبختی خودش را کنترل کرد تا پایش را عقب نکشد.
تارخ هاج و واج به بندهای کفش خیره شد.
_ کفشات دفترچه مسیرنما نداره؟ چطوری باید ببندمش؟
افرا از حالت بامزهی او به خنده افتاد و وقتی تارخ سرش را بالا آورد و چپچپ نگاهش کرد خندهاش شدت گحرکت کرد.
تارخ نگاه غرهای به سمتش راهی شد. هر چند آنقدر بیقرار این صوتی خندهی بلند و بیمهابا بود که تبسم ریزی گوشهی لبش جاخوش کرد. لبخندی که از دیده افرا دور ماند.
_ برای چی میخندی؟
افرا سرتقوار شانه بالا انداخت و با شیطنت مثل خود او جواب داد:
_ خوب تو هم میتونی بخندی!
تارخ سرش را پایین انداخت و لبخندش عمق گحرکت کرد. به پای چپ او نگاه کرد و گفت:
_ نخواستیم توضیح بدی خانم مهندس… از رو این یکی پات تقلب میکنم.
صدای خندهی افرا اوج گحرکت کرد و تارخ هم که با خندهی عمیق او لبخند کشداری روی لب داشت؛ با دقت و کندی و بدون اینکه اندکی ظرافت داشته باشد بند کفش او را محکم بست طوریکه افرا با خنده بیان کرد:
_ چخبره بابا؟ یکم شل کند بندارو… اینطوری خون به پام نمیرسه و به طور کل پامو از کف دست میدم.
تارخ از حرف او اطاعت کرد، اما زیر لب غر زد:
_ حالا انگار کفش ساده بپوشه آسمون به زمین میاد.
کارش که تمام شد عرقی که روی پیشانیاش جای گرفته بود را پاک کرد و پوفی کشید.
_ تموم شد!
افرا با تبسم زمزمه کرد:
_ خسته نباشی جناب نامدار…
تارخ از جایش بلند شد، ولی با رد شدن نگاهش از روی زانوهای افرا که زیر دامن پیجادهن پنهان شده بودند یاد زمین خوردن سخت او در مزرعه افتاد. بیهوا کف دستش را بند بازوی لخت او کرد و با مضطربی و خیره در چشمان سیاه او جویا شد:
_ زانوهات چطورن؟
افرا که لبخند زد نگاه تارخ از نگاهان او روی چال عمیق گونهاش سر خورد.
میل شمتوجه شدی داشت تا سرش را پایین برده و لبهایش را روی آن چال جذاب بچسباند، ولی صدای افرا باعث شد روی راهی شدارش تمرکز کرده و اخم کند.
_ خوبه نسبتا…اما هنوز زخمن وگرنه میخواستم پیرهن کوتاه بپوشم!
تارخ بازوی او را اندکی فشار داد.
_ پس باید خداروشکر کنم که زمین خوردی!
افرا با لحنی خاص طوریکه باعث شد تارخ عمیق و بدون پلک زدن خیرهاش شود جویا شد:
_ یعنی اینهمه بدجنس شدی؟
قبل از اینکه بتواند جواب افرا را دهد صوتی مهستا میانشان پیچید و باعث شد نگاهش از افرا جدا شده و به سمت مهستا بچرخد.
_ تارخجان…
به نگاه لرزان مهستا که روی بازوی لخت افرا که در محاصره کف دستش بود مات شده بود خیره شد، ولی قبل از اینکه بتواند کف دست افرا را رها کند این خود افرا بود که با جدیت عقب کشید و او را متعجب ساخت. واقعا نمیفهمید چرا مهستا و مهران امشامگاه رهایشان نمیکردند؟ به سختی سعی کرد نسبت به واکنش افرا بیتوجه باشد و با علامت سوال به مهستا خیره شد تا حرفش را بزند.
_ چیزی شده؟
مهستا تبسمی زد. تبسمی که مصنوعی بودنش از ده فرسخی هم معلوم بود.
_ ببخشید نمیمیل داشتم مزاحمتون بشم. علی دنبالت میگشت… شامم داشت سرو میشد گفتم بیام صوتت کنم.
تارخ یک تای ابرویش را بالا داد. حضور افرا باعث شده بود متوجه اطرافش نباشد، ولی حسی به او میبیان کرد که مهستا تمام اتفاقاتی که بین او و افرا رخ داده بود را مشاهده کرده است. نمیمیل داشت مهستا را ناراحت کند، اما واقعا نمیتوانست با او حرکت کرداری داشته باشد که به ترمیم رابطهشان امیدوار شود.
با ملایمت زمزمه کرد:
_ مهستا من با افرا یه کار کوچیک دارم. واجبه… تو برو داخل ما هم میایم. به شامم نرسیم میگم گلی همینجا یه چیزی بیاره بخوریم.
مهستا بیمیل سر تکان داد و افرا که دمغ شدن او را مشاهده کرد نتوانست تاب بیاورد و سریع رو به تارخ اضافه کرد:
_ میخوای تو برو داخل بعدا حرف میزنیم.
تارخ نگاه جدیاش را به سمت افرا چرخاند. نمیدرک کرد چرا حضور مهستا باعث شده بود او محافظهکارانهتر عمل کند، ولی این دوری و فرار کردن را از جانب او نمیپسنمشاهده کرد.
مهستا با امید اندکی به تارخ نگاه کرد تا بلکه پیشنهاد افرا را پذیحرکت کرده و با او همجاده شد، ولی تارخ با همان جدیتی که به افرا زل زده بود لب زد:
_ نه… کارم خیلی مهمه. نمیتونم صبر کنم.
جملهی تارخ برای مهستا تیر خلاص به حساب میرسید که سر تکان داد و بدون اظهار کردن حرفی از آنها فاصله گحرکت کرد. به محض حرکت کردنش افرا با اخم به تارخ توپید:
_ واقعا کارت اینهمه واجبه؟ ناراحتش کردی!
تارخ با نگاهانی ریز به افرا نگاه کرد.
_ از کی تا حالا ناراحتی مهستا تا این اندازه برات مهم شده؟
افرا در جواب دادن مکث کرد. با اینکه قلبش میتمایل داشت تارخ احساسی به مهستا نداشته باشد و وقتی رد کردن پیشنهاد مهستا را از جانب او مشاهده کرده بود بخشی از دلش غرق رضایت شده بود، ولی از طرفی هم برای مهستا آزرده شده بود. اگر محبتی که از آن صحبت میشد واقعی بود میتوانست عمق ناراحتی مهستا را درک کند و همین اذیتش میکرد. مثل گیر افتادن در یک برزخ بود.
سوال کوتاه تارخ باعث شد تا خاموشیش را بشکند.
_ نبیان کردی؟
موهایش را دور انگشتش پیچاند.
_ گناه داره خب… ناسلامتی دلدادگیش بودی!
تارخ دندانهایش را روی هم فشار داد. خوشش نمیرسید کسی به این عشق قدیمی اشاره کند. دوست نداشت افرا از رابطهاش با مهستا سوال کند. دلش میتمایل داشت خرخرهی مهران را بجود که در رابطه با مهستا به او اضافه کرده بود. از لای دندانهای کلید شدهاش غرید:
_ کی گفته من دلدادگی مهستا بودم؟ یا برعکسش؟
افرا لبش را به دندان گراهی شده و با ترمشاهده کرد به نگاهان او خیره شد.
_ نبودی؟
تارخ مچ کف دست او را اسیر کرد و مجبورش کرد حرکت کند. وقتی به فضایی میان درختان که خلوت بود رسیدند کف دست او را رها کرد. سیگاری از جیبش بیرون آورده و آن را آتش زد.
افرا کلافه به درخت تکیه داده و با حالی عجیب به سیگار کشیدن او خیره شد. نهایتا هم نتوانست خاموشی کند.
_ تو چته تارخ؟
تارخ که پشت به او داشت به سمتش چرخید. نفسش را کلافه بیرون داد.
_ تو چت بود که اومدی وسط زیستنم؟
نگاه افرا لرزید. دلیلش را نمیاطلاع داشت، اما بغض کرد.
_ سوالمو با سوال جواب نده. فرار نکن اینطوری.
تارخ لبخند تلخی زد.
_ من خوب نیستم افرا… اصلا خوب نیستم.
چرای کوتاه افرا را که شنید آرام جواب داد:
_ از کدوم دلیل برات حرف بزنم؟ آدمی که تو لجنزار گیر کرده باشه هر جا بچرخه بازم اطرافش پر لجن و کثافته…
افرا نگاهش را پایین انداخت. به بند کفشی که تارخ بسته بود چشم دوخت.
_ حرفای مهمت چی بودن؟ چرا هیچی رو واضح نمیگی؟
تارخی حرفی که قلبا میتمایل داشت به زبان بیاورد را کنار زد و سؤال کرد:
_ بریم از اینجا؟ من از این عمارت متنفرم.
افرا نگاهش را بالا آورد.
_ به علی قول دادم امشب رو پیشش باشم. اگه نمیخوای حرف بزنی برگردم پیشش.
تارخ با حرص سیگار نیمهسوختهاش را روی زمین پرت کرد.
_ چرا نمیای مزرعه؟
افرا مطمئن بود این سوال آن حرف مهمی نبود که تارخ قصد اظهار کردنش را داشت. از طفره حرکت کردن او برای گفتن حرف اصلیاش عصبی شد و پوزخندی زد.
_ مگه تو مزرعه بودی که بفهمی من میام یا نه؟
تارخ از عصبانیت ناگهانی او شوکه شد طوریکه نگاهش را روی نگاهان عصبی او متوقف کرد، ولی افرا برای اینکه اعصاب او را قلقلک دهد تا بلکه تحت تاثیر حرص چیزی بگوید با همان پوزخند و پرتمسخر ادامه داد:
_ گوش دادم کل این مدت با علی و مهستا تو گشت و گذار بودی! چی شده که یاد مزرعه و بچهی سر به هوای تو مزرعه افتادی اصلا؟
میمیل داشت باز هم ادامه دهد، ولی تارخ نزدیکش شد کف دستش را روی سینهی او گذاشته و با هول دادنش او را کامل به تنهی درخت پشت سرش چسباند و با حرص پرسید:
_ کی بهت گفته من با مهستا و علی پی خوش گذرونی بودم؟
افرا با اینکه از آن همه نزدیکی احساس ضعف میکرد، اما به روی خوش نیاورد.
_ مگه فرقی میکنه؟
تارخ غرید:
_ معلومه که فرق میکنه. اون مهران جای گرفته زیر گوشت یه مشت مزخرف بهم بافته تو هم مثل احمقا باور کردی!
افرا کف دستش را بالا آورد و مشتش را به بازوی او کوبید.
_ مراقب حرف زدنت باش! کی از مهران حرف زد؟ عالم و آدم دارن از این عشق اسطورهای تو میگن. خودتو زدی به نفهمی؟
با دستش او را به عقب هول داد. زورش به او نچربید، اما تارخ برای اینکه افرا احساس ناامنی نداشته باشد عامدانه یک قدم به عقب راهی شد.
هرچند وقتی جملهی افرا را متوجه شد پشیمان شد از عقب راهی شدنش و مجدداً همان فاصله را پر کرده و مانع از رفتن او شد و باز هم او را به درخت چسباند.
_ هر چند اصلا به من چه… من سر پیازم یا تهش که بخوای به من توضیح بدی… میرم گورمو گم میکنم.
وقتی مشاهده کرد تارخ مانع از رفتنش شد غرید:
_ چی میخوای از جونم؟ ولم کن. منو نگه داشتی اینجا که چی بگی؟
تارخ چشمانش را کوتاه روی هم گذاشت. چه کسی چنین مزخرفاتی را راجع به او و مهستا به افرا گفته بود؟
_ کی بهت بیان کرده من با علی و مهستا راهی شدم گردش؟
افرا حس کرد قفل زبان او باز شده است که از نقش بازی کردن برای تحریک خشمگینت او کوتاه وارد شده و لجبازی را کنار گذاشت.
_ لاله…
تارخ در نگاهان او زل زد.
_ لاله غلط کرده با هفت جد و آبادش… د اگه ثابت نکنه من با مهستا راهی شدم گشت و گذار که میدم پدرش رو دربیارن!
افرا با ترمشاهده کرد جویا شد:
_ پس یعنی هر کی گفته بین تو و دخترعموت چیزی هست دروغ بیان کرده؟
تارخ دستش را لای موهایش فرو برد.
_ بین من و دختر نامیخان در حال حاضر هیچ ارتباطی وجود نداره. هر چی بوده مال ده سال قبل بوده.
چانهی افرا را ملایم میان انگشتانش گحرکت کرد.
_ دقت کن… نه ماه و سال قبل... ده سال قبل.
افرا سکوت کرد. خیالش آسوده شده بود. وقتی تارخ با آن جدیت جواب داده بود یعنی واقعا به مهستا فکر نمیکرد، ولی با این وجود یک بلاتکلیفی عجیب میانشان وجود داشت. بلاتکلیفی که کاملا در حرکت کردارشان مشهود بود. اگر احساسی میانشان نبود برای چه داشسریع سر چنین موضوعی با یکدیگر بحث میکردند؟ اگر احساسی هم بود چرا بجای معترف شدن به آن اینگونه روی آن سرپوش میگذاشتند؟ انگار که بحث اصلیشان چیز دیگریست؟
افرایی که سکوت کرده بود کف دستش را آهسته بالا آورد و با انگشت یقهی پیراهن او را لمس کرد. بعد از چند ثانیه خاموشیش را با بغض شکست.
_ چمون شده؟ چرا داری اینارو به من توضیح میدی؟ چرا دارم میپرسم ازت؟
تارخ چانهی او را رها کرده و کف دستهای از موهایش را که روی شانهاش ریخته بود میان انگشتانش گحرکت کرده و نوازشش کرد. نگاهانش را بست.
_ میترسم جوابت رو بدم.
افرا ملایم اظهار کرد:
_ جواب ندیم بهتره دیگه همدیگه رو نبینیم.
تارخ به سرعت چشمانش را باز کرد. مگر این چیزی نبود که از اول دنبالش بود؟ پس چرا بی هوا زبانش به چیزی غیر از آنچه که میخواست باز شد؟
_ آسونه برات مگه نه؟
افرا اینبار بدون هیچ نقش بازی کردنی با عصبیت او را پس زد.
_ آسونه؟ من پنج سال خودمو به در و دیوار کوبیدم تا پا بذارم تو اون مزرعه. جون کندم تا بالاخره به چیزی که میخوام برسم. حالا همهی دغدغهم فقط مزرعه نیست. اونوقت تو از آسون بودن حرف میزنی؟ معلومه که آسون نیست.
تارخ کوتاه و با جدیت کف دستور داد:
_ پس برگرد مزرعه.
عقلش نهیب میزد که دارد مسیر را خطا میرود، ولی امشامگاه دلش حرف شنوی نداشت و جاده خودش را میحرکت کرد. افرا به مزرعه باز میگشت… کارش را ادامه میداد. قرار نبود چیزی عوض شود. فقط به او کمک میکرد. این دقیقا جملاتی بود که در ذهنش رژه رفته و سعی میکرد با آنها خودش را گول بزند! عقلش داشت گول میخورد اما با این حال خوب میاطلاع داشت اینها یک مشت خیال پوچ هسسریع.
افرا او را کنار زده و از درخت پشت سرش فاصله گراهی شد. تارخ را دور زد طوریکه او مجبور شد به سمتش بچرخد.
_ الان این خاموشی یعنی چی؟ یعنی نمیخوای برگردی؟
افرا کلافه موهایی که روی شانهاش ریخته بود را به عقب فرستاد و نگاه تارخ را روی کف دستش کشاند.
_ میفهمی هیچی مثل سابق نیست؟
تارخ جدی لب زد:
_ علاقهی تو به مزرعه چی؟
افرا از سر ناچاری ریز خندید. در خواب هم نمیمتوجه شد روزی برسد که تارخ نامدار برای حضور او در مزرعه اصرار بورزد.
_ چند ماه پیش نمیمیل داشتی اونجا کار کنم. همه زورت رو زدی که دکم کنی و حالا…
تارخ جملهاش را کامل کرد.
_ حالا میخوام که برگردی… حتی اگه این تصمیم تصمیم درستی نباشه بازم این چیزیه که میخوام. به بودنت و کمکات تو مزرعه عادت کردم. حالا دیگه انجام دادن کارای مزرعه اونم تنهایی بسیار سختتر از قبل بنظر میاد.
افرا کف دستانش را روی سینهاش جمع کرد.
_ باید خوشحال باشم از اینکه تارخ نامدار داره همچین چیزی رو ازم میخواد، اما تا جواب سوالامو نگیرم نمیتونم کار کنم.
نیاز نبود افرا مستقیم سوالاتش را بپرسد تا او متوجه شود منظورش چه سوالاتی است! او در رابطه با کار او و اتفاقاتی که در ویلای کنار مزرعه رخ داده بود کنجکاو بود. حق هم داشت، اما با این وجود نمیخواست افرا با هیولایی که در درونش حیات میکرد بیش از آن آشنا شود.
_ در این حد بدون که او مزرعه حسابش از بقیهی کارای من جداست. اونجا خبری از کار غیرقانونی نیست. درست کار میکنیم… همون رزق و روزگاری حلال که همه صحبتش رو میکنن.
افرا مستقیم در نگاهان تارخ خیره شد. رگههای طوسی مردمکهایش امشامگاه راحتتر از روزهای دیگر مشاهده کرده میشدند. رگههایی که انگار با درخششان به بقیه میگفتند تارخ نامدار علیرغم تمام سرسختی که از خود نشان میداد رنج مشاهده کرده و مهربان است. این رگهها از وحشت دیدهان او میکاست و همین باعث میشد افرا جرات بیشتری برای حرف زدن و سوال سؤال کردن بیابد.
_ ویلای کنار مزرعه چی؟ اونجام درست کار میکنین؟
سکوت تارخ باعث شد نزدیکش شود. وقتی در یک قدمی او از حرکت ایستاد تارخ نفسش را بیرون داد.
_ افرا نپرس ازم. نمیخوام جوابت رو بدم. نمیتونم جوابت رو بدم.
افرا آهسته کف دستش را روی بازوی او گذاشت. نگاه تارخ روی دست او چرخید.
_ چرا؟
تارخ دستش را بالا آورده و روی دست او که بازویش را گراهی شده بود گذاشت.
_ چراکه نمیخوام ذهنیتت راجع بهم خرابتر از اینی که هست بشه. چراکه نظرت، ذهنیتت راجع به خودم برام مهمه. نمیخوام ازم متنفر شی.
افرا آب دهانش را قورت داد. جواب محکم تارخ روح و روانش را به بازی گحرکت کرده بود. دلش هیجان زده شده و تنش گر گحرکت کرده بود. حالا دیگر میتوانست مطمئن شود همانقدر که او به تارخ اهمیت میداد به همان اندازه نیز تارخ به او اهمیت میداد. اما واقعا نیاز داشت جواب سوالاتش را پیدا کند. احساس میکرد تارخ به کمک احتیاج داشت.
_ ذهنیت من راجع به تو خراب نیست. هیچ وقتم ازت متنفر نمیشم. تو طول مدتی که تو مزرعه بودم هر چی از تو دیدم مسئولیت پذیری و مهربونی بوده. منتها به سبک و سیاق خودت. بذار حرف بزنیم تارخ… بهم بگو تو زندگیت چخبره. بگو چرا با عموت لجی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن