_ میشناختیش که اونطوری زل زده بودی بهش؟
افرا به ناچار سر جایش آرام گراهی شد. سرش را به نشانهی مثبت تکان داد.
_ اهل موسیقی باشی و امین دارا رو نشناسی؟ معلومه که میشناسمش. یکی از بهترین آهنگ سازای کشوره.
تارخ نگاهش را به سن دوخت.
_ کجا آشنا شدی باهاش؟
افرا آرنجش را به کف دستهی چوبی صنقلبی تکیه داده و کف دستش را زیر چانه زد. به نیم رخ تارخ زل زد. انگار که در حال مرور بهترین خاطرات زندگیاش است لب زد:
_ تو آموزشگاهش ثبت نام کرده بودم. اونجا متوجه شدمش. فوق العاده با شخصیت و فوق العاده مهربونه. قلبم میخواست استادم باشه، ولی خب نشد. اظهار کردن به هیچ عنوان تدریس نمیکنه.
لبخند زد.
_ مثل تو که تو مزرعه رام نمیدادی!
تارخ نگاهش را از سن گرفت و به افرا دوخت. با جملهی افرا فکرش از امین دارا منحرف شد و به گذشته های نزدیک کوچ کرد.
چند ماه قبل وقتی افرا را تازه ملاقات کرده بود علاقهای نداشت راجع به او و روزهایی که فقط در پی استخدام در مزرعه بود چیزی بداند، اما حالا میتمایل داشت. قلبش میخواست راجع به پنج سالی که افرا دنبالش بود و او هیچ فرصتی برایش قائل نشده بود بیشتر بداند. آنقدر مشتاق گوش دادن صدای افرا بود که دیگر تمایلی نداشت در سالن بنشیند. حتی علیرغم اینکه کنسرت کنسرت خوب و لذت بخشی محسوب میشد.
سرش را به گوش افرا نزدیک کرد:
_ میشه بریم بیرون؟
بلافاصله اضافه کرد.
_ البته اگه دوست داری میتونی…
افرا با کشیده شدنش مسیر حرف زدن را بر او بست. چند نفر از پشت به توقف کردنش اعتراض کردند. تارخ برای اینکه مزاحم بقیه نباشند بهسرعت بلند شد. گوشی افرا را بی حواس داخل جیب شلوارش سر داد و همجاده او از سالن بیرون زدند.
وقتی قدم در راهرویی که به سالن وصل میشد گذاشتند تارخ پاکت سیگار را از جیبش بیرون آورد، ولی افرا تند آن را گراهی شد.
_ یه آقای جنتلمن تو یه مکان عمومی سیگار نمیکشه.
تارخ پوفی کشید.
_ پس بریم کافه تا این آقای جنتلمن یه قهوه بخوره. چراکه سر درد میشه الان.
افرا با ذوق به قدم هایش سرعت داد. چرخید و مقابل تارخ ایستاد. در حالیکه عقب عقب میرفت بی رودر بایستی و با ذوق اضافه کرد:
_ برا منم شیرینی خامهای بگیر! کیک خامهای هم قبوله. یا اصلا میخوای من تو رو به قهوه مهمون کنم؟
تارخ از درمیل داشت او به خنده افتاد. با لبخند محوی جواب داد:
_ تو میتونی بعدا مهمونم کنی. بیا بریم. کم شیطونی کن. درست جاده برو.
افرا اطلاعت کرد و کنار او قدم برداشت.
_ قراره بعدا هم با هم بریم بیرون؟
تارخ در حالیکه به قدم هایش سرعت داد و از کنار افرا گذشت تا او صورت کلافهاش را نبیند زمزمه کرد:
_ نمیدونم.
آرام تر ادامه داد:
_ سوالای سخت نپرس.
وقتی در کافهی پر تجمل هتل که پر شده بود از میز و صندلی هایی با چوب گردو قرار گرفتند و سفارش قهوه و کیک خامهای محبوب افرا را دادند تارخ ملایم پرسید:
_ چی شد که دلت میل داشت تو مزرعه نامدارا کار کنی؟
افرا هر دو دستش را زیر چانه زد. به تارخ خیره شد و تبسم زد.
_ از اول اولش بگم برات؟
تارخ خیره به صورت او نفس عمیقی کشید. قلبش میخواست از اول اولش بشنود پس دیدهانش را به نشانهی مثبت کوتاه باز و بسته کرد.
_ بگو…
افرا نگاهش را از تارخ گرفت و به کف دستانش که روی میز در هم قفل کرده بود خیره شد. داشت میسنجید که از کدام قسمت باید شروع کند. از اولین باری که قدم در مزرعه نامدار ها گذاشته بود یا از اول اول تر! شروعش شوکه کننده بود و باعث شد تارخ با دقت بیشتری از قبل به حرف های او گوش بسپارد.
_ من عجیب ترین مولین بابای جهان رو دارم. در اوج بی مسئاماتی و ول کردن من و خواهرم احساس کردن میتونن برای آیندهم تصمیم بگیرن. هم آرزو هم سولین معتقد بودن دختراشون و به ویژه دختر بزرگشون باید پزشک یا دندان پزشک شه.
روی لاک پریدهی ناخن هایش متمرکز شد. چقدر برای هممسیری تارخ شلخته و نامرتب بود، ولی هیچ احساس بدی از ظاهر شلختهاش در برابر او نداشت. قرار نبود همیشگی آرایش داشته باشد، قرار نبود همیشگی مرتب باشد. گاهی آدم ها بی حوصله میشدند، بی انگیزه و افسرده. آن وقت باید خودشان را رها میکردند. از قید و بند ها… یک روز را میشد شلخته زندگی کرد. نامرتب بود و بی آرایش به آیینه خیره شد.
تارخ با صبوری خاموشی کرده و منتظر بود افرا با خواست خودش به این داستان ادامه دهد.
بالاخره این خاموشی جواب داد. افرا نگاهش را از ناخن هایش گراهی شد.
_ من عاشق حیوونات و گل و گیاه بوده و هستم. دلدادگی کشاورزی خوندن از خیلی وقت پیش تو وجودم بود. از طرفی به نظرم مادر و پدرم هیچ حقی نداشتن تا راجع به این موضوع نظر بدن پس بدون اینکه یه ذره هم شک کنم درس خوندم و کنکور دادم. با رتبهی کنکورم میتونستم به راحتی پیرا پزشکی بخونم ولی مطمئن، کشاورزی رو انتخاب کردم.
خندید. به تارخ خیره شد.
_ باورت نمیشه دوستام و سولین و آرزو چقدر شوکه شده بودن. میگفتن من دیوونهم. یه خل وضعم که همچین رشتهای انتخاب کردم. رشتهای که هیچ آیندهای پشتش نیست. حتی مشاور کنکورم قلبش میمیل داشت منو با چماق بزنه.
شانه بالا انداخت.
_ ولی من راضی بودم. مسرور بودم. به چیزی که میتمایل داشتم رسیده بودم. رفتن به دانشکدهی کشاورزی، کار کردن تو زمینای کشاورزی. بازدید از گلخونه ها و مزارع و مرتع های مختلف. حتی مطالعه روی حشره ها هم برای من عاشق شدنی بنظر میومدن!
تارخ میان حرف هایش پرید.
_ اما الان چندشت میشه.
افرا صورتش را جمع کرد.
_ خب وقتی استاد درس حشره شناسی مجبورم کرد صد تا حشره از محوطهی دانشگاه و مزرعههایی که برای بازمشاهده کرد ازشون میرفتیم رو بگیرم و خشک کنم متوجه شدم چندان حیوونای جذابی نیستن!
تارخ با نگاهانی که میلبخند زدند سر تکان داد.
_ حشرات حیوون نیسشتابزده اما خب… ادامه بده…
افرا چپ چپ نگاهش کرد و حرف هایش را از سر گرفت.
_ خلاصه هیچ کس حریفم نشد و وارد دانشکدهی کشاورزی شدم. خدا میدونه چه روزگارای خوبی داشتم تو دانشکده. هر چند اونجام دیوونه صدام میکردن. چراکه با عاشقی سر هر کلاس حاضر میشدم. با استادا بحث میکردم. مطالعهی پیرامون رشتهم بسیار زیاد بود در نتیجه بهشدت خوب میمتوجه شدم کدوم استاد با سواده کدومش نه. خب این موضوع حرص بسیار از استادارو در میاورد. یکیشون تو یه درس دو بار انداختتم. فکر کن… با این کارش گند زد تو کارنامهم، ولی مهم نبود. من بخاطر مدرک و نمره وارد دانشگاه نشده بودم. کرم یاد گحرکت کردن داشتم. پس به رویهی خودم ادامه میدادم.
تارخ با تحسین به او چشم دوخت. میتوانست با اطمینان بگوید او یکی از معدود ترین دانشجو های دانشکدهشان بود که با چنین عاشقی و رغبتی درس خوانده بود.
_ با دکتر شایسته اومدی مزرعه؟
افرا با ذوق سر تکان داد.
_ دکتر شایسته فوق العاده با سواد و با حوصلهس. به درد و قلب دانشجو ها خوب گوش میده. خب قریب به اتفاق همکلاسیام از رشتهشون ناراضی بودن و یک بند غر میزدن که به زور دارن این درسا رو تحمل میکنن. همشون متفق القول به این موضوع باور داشتند که کشاورزی هیچ آیندهای نداره. اونوقت میدونی دکتر شایسته چی میاضافه کرد بهشون؟
تارخ سوالی نگاهش کرد و افرا با خنده گفت:
_ تورو مثال میزد. یه مزرعه دار معروف و موفق که با همین رشتهی کشاورزی کلی موفقیت و اعتبار به کف دست آورده بود.
خندهاش به لبخند ملیحی تبدیل شد.
_ اولین جایی که اسمت رو متوجه شدم تو کلاس دکتر شایسته بود. بعدشم دیگه فضامام گل کرده بود تا ببینم تو کی هستی؟ قیافهت چه شکلیه؟ چند سالته و چطوری مزرعهی به اون بزرگی رو تاسیس کردی؟
تارخ از این حرف های افرا احساس خوبی پیدا کرد. اینکه دخترک مدتی در رابطه با او کنجکاو بوده است احساس خوبی به وجودش سرازیر میکرد. با رضایت از این احساس زمزمه کرد:
_ حتما رفتی سراغ دکتر شایسته تا راجع بهم فضولی کنی!
افرا بار دیگر لبخند زد.
_ وقتی روش اول تحقیقات جواب نداد، مجبور شدم برم سراغ استاد.
تارخ ابروهایش را بالا داد.
_ روش اول تحقیقاتت چی بود؟
افرا به صنقلبیاش تکیه داد. یک گوشه از ذهنش پیش کیک خامهای که سفارش داده بود جا مانده بود. چرا گارسون سفارششان را نمیآورد؟! خسته شده بود بس که زیر چشمی پیش خدمت ها را تحت نظر گرفته بود! در حالیکه باز هم با کنجکاوی به یکی از گارسون ها و سینی کف دستش نگاه میکرد جواب داد:
_تو گوگل سرچ کردم راجع بهت… وقتی مزرعه رو متوجه شدم دهنم یه متر باز مونده بود. تازه اون موقع متوجه شدم چرا استاد اینهمه ازت تعریف میکرد و منظورش از موفقیت چی بود. ادارهی سیستم پیچیده و با عظمتی مثل اونجا کار هر کسی نبود.
نفس کوتاهی گرفت.
_ دیدن عکسای مزرعه کافی بود تا راجع به تو کنجکاو تر شم، اما هر کاری کردم نتونستم هیچی ازت پیدا کنم. حتی یه عکس. در نتیجه حرکت کردم سراغ دکتر شایسته و اونقدر التماسش کردم و سوال سؤال کردم که حاضر شد باهات صحبت کنه تا برای بازمتوجه شد بیایم مزرعه.
تارخ کنجکاو سؤال کرد:
_ منو تو مزرعه متوجه شدی؟
افرا با حالت بامزهای سرش را بالا و پایین کرد.
_ اوهوم. یه مرد کچل آفتاب سوخته و بد اخلاق.
به سر تا پای تارخ اشاره کرد.
_ که هیچ شامگاهاهتی به مردی که الان با پیرهن و شلوار رسمی مقابلم قرار گرفته نداشت.
تارخ تبسمش را رها کرد. یادش نمیوارد شد آخرین بار در حضور چه کسی تا این اندازه تمایل به تبسم زدن و ریز خندیدن داشته است!
_ من تو رو یادم نمیاد ولی! فکر نکنم قبلا مشاهده کرده باشمت.
افرا چپ چپ نگاهش کرد.
_طبیعیه یادت نیاد. چون تو تقریبا با دکتر شایسته دست دادی و بعد از اینکه با چشم و ابروت برامون خط و نشون کشیدی از اونجا حرکت کردی. بهشدت دلم میمیل داشت دنبالت بیام ازت بخوام حرف بزنیم. راجع به اینکه چطوری به همچین جایگاهی رسیدی.
من و هم کلاسیام قبل از دیدنت فکر میکردیم تو یه مرد میانسالی، ولی با پسر جوونی که دیده بودیم دهنمون از شدت تعجب باز مونده بود.
نگاهش را به نگاهان تارخ دوخت.
_ قلبم میخواست باهات صحبت کنم، ولی اخم و تخمت رو که مشاهده کردم و تذکرای دکتر شایسته راجع به اینکه تو آدم سخت گیری هستی رو گوش دادم متوجه شدم ملاقات با تو به این سادگیا نیست. ولی از اون لحظه به بعد شدی یه الگو برام تا بیشتر تلاش کنم. با خودم گفتم اگه تارخ نامدار با اون سن و سالش تونسته چرا من نتونم. کلی از مزرعهت عکس انداختم. هر روزگار اون عکسارو با خودم مرور میکردم. باورت نمیشه چه کارایی که اون زمان نکردم.
تارخ کنجکاو تر از قبل سؤال کرد:
_ چه کارایی؟
افرا شیرین زبان بود و خوب تعریف میکرد. از طرفی در حیات هیچ گاه احساس مفید بودن نداشت و حالا افرا میگفت او الگویش بوده تا بیشتر تلاش کند، تا برای رسیدن به چیز هایی که میمیل داشت با تمام قدرتش بجنگد، آن هم با الگو قرار دادن او. همین موضوع چنان لذت وصف ناپذیری در وجودش سرازیر کرده بود که قلبش میمیل داشت بیشتر بشنود. ولعش برای متوجه شدن بقیهی ماجرا بیشتر شده بود و با انتظاری کشنده منتظر شنیدن بقیهی داستان بود، ولی انگار هر چقدر ولع آدم برای داشتن چیزی یا رسیدن به نقطهای زیاد میشد به همان اندازه مشکلات سد جادهش نیز زیاد میشدند!
گارسون با سفارش هایشان از راه رسید و باعث شد افرا با مشاهده کردن کیک خامهای محبوبش جواب سوال تارخ را فراموش کند.
با ذوق بشقاب کیک را مقابل گذاشت و بدون تعارف به تارخ با لذت مشغول خوردن شد. اامان تکهی کیک را که داخل دهانش گذاشت با لذت اضافه کرد:
_ ببخشین جناب نامدار…. من سر کیک و شیرینی با کسی تعارف ندارم، اگه قلبت میل داشت باید خودت سفارش بدی!
تارخ قهوهی تلخش را مزه مزه کرد و بجز “نوش جان” ساکتی که زمزمه کرد چیز دیگری نگفت. با اینکه در رابطه با بقیهی ماجرا کنجکاو بود، ولی از طرفی دیدن صحنهی مقابلش و دخترکی که با علاقه و اشتها کیک میخورد برایش تصویری خوشایند بود. نمیمیل داشت با سوال جویا شدن لذت بردن افرا از کیک مقابلش را زایل کند.
افرا وقتی نصف کیکش را خورد دور دهانش را با کف دستمال پاک کرد و بالاخره به کنجکاوی تارخ پایان داد.
_ وقتی شدی انگیزهم برای تلاش کردن، کنار درس خوندنم شروع کردم به کار کردن.
تارخ متعجب فنجان قهوهاش را روی میز گذاشت. فکر میکرد اولین جایی که افرا مشغول به کار شده است مزرعه ی او بود.
_ کجا کار کردی؟
افرا با چنگال تکهای از کیک را جدا کرد.
_ تو خونه، دانشکده… گل میکاشتم. نهال میکاشتم… تا یه اندازهای پرورششون میدادم و بعد گلدونارو میفروختم. چقدر سامان از کف دستم حرص میخورد. سولین فکر میکرد اینجوری پول دراوردن برای دختر یه دندان پزشک افت داره، ولی خدا میدونه من چه لذتی میبردم وقتی با پول فروش گلدونا برا خودم و صحرا تیشرت هم رنگ که روش نوشته بود “گور بابای حرف مفت بقیه” خریدیم. خدا میدونه چقدر حس خوبی داشت. انگار جهان تو مشت من بود.
ریز خندید.
_ عمدا اون تیشرت رو جلوی سامان میپوشیدم تا نصیحتای الکی نکنه. اونم وقتی مشاهده کرد حریفم نیست بیخیالم شد و من آزاد تر شروع به کار کردم، اما خب بعدا با آرزوی بزرگی که تو ذهنم جا خوش کرد این کارو جمع و جور کردم تا برم دنبال یه کار سخت تر و تو ابعاد بزرگ تر…
در حالیکه تکهی کوچک کیک را داخل دهانش مزه مزه میکرد به چشمان خندان تارخ خیره شد. عامدانه خاموشی کرد تا تارخ بقیهی ماجرا را حدس بزند. بالاخره او لب گشود.
_ و کار تو ابعاد بزرگتر وارد شدن به مزرعهی نامدارا بود.
افرا دستش را روی شکم گذاشت و آن را ماساژ داد. در خوردن شام و کیک بیش از حد زیاده روی کرده بود. خودش خندهاش گحرکت کرد. عموما دختر ها وقتی با مردی بیرون میرفتند محافظه کارانه تر عمل میکردند! در هر صورت این چیز ها برایش مهم نبود! بیخیال بیان کرد:
_ چجوریه که سیرم، ولی نگاهم دنبال این کیک معرکهس باز؟
تارخ را کف دست دراز کرد و خونسردانه بشقاب کیک او را به سمت خودش کشید.
_ من کارتو راحت میکنم. تو بقیهی ماجرا رو تعریف کن.
افرا به چنگالش اشاره کرد.
_ دهنیه!
تارخ خونسرد تکهای کیک به نوک چنگال زد و به سمت لب هایش نزدیک کرد.
_ احتمالا خوشمزه تر میشه اینطوری! به هر حال اینم یکی از قوانین جنتلمن بودنه.
افرا با لذت به کیک خوردن تارخ چشم دوخت. از ذهنش گذشت که ممکن است تارخ نامدار احساسی مشابه احساس او را داشته باشد؟ ممکن است از او خوشش بیاید؟
صوتی تارخ حواسش را پرت کرد:
_ نمیخوای تعریف کنی؟
افرا سر تکان داد و سراغ داستانش بازگشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن