صوتی نفس عمیق تارخ را گوش داد.
_ آرش نمیدونم هدفت از این غلطای اضافی که میکنی چیه. کاری به کارت ندارم، ولی یه چیزی میگم خوب گوشاتو باز کن. تو بخاطر من و مزرعهی من با افرا آشنا شدی. اگه بخوای بازیش بدی، بخوای بری باهاش دوراتو بزنی بعد که دلت رو زد دلدادگی و عاشقی از سرت بپره اونوقت بلایی سرت میارم که تا آخر عمرت اسم تارخ رو متوجه شدی به خودت بلرزی! یادت نره چی اظهار کردم آرش. اصلا یادت نره. حالا برو هر غلطی قلبت میخواد بکن.
صوتی بوق اشغال که میانشان پیچید افرا شوکه به آرش خیره شد. قطع کرده بود. حیرت زده زمزمه کرد:
_ این چش بود؟
اخم کرد.
_ آرش تو چقدر تو حیاتت خرابکاری داشتی که دوستت اینطوری حرف میزنه باهات؟
آرش کلهاش را خاراند.
_ من خرابکاری زیاد داشتم، اما رفیقم بسیار احساس مسئولیت داره در برابر دیگران. واسه همین گفتم بخوای حرصش بدی بگو با آرشم.
افرا با استرس سرش را تکان داد.
_ من که هفت پشت غریبهم باهاش اینطوری میکنه، وای اگه بفهمه مسعود چه غلطی کرده، اگه بفهمه چطوری از خواهرش سوء استفاده کردن…
به دیدهان آرش خیره شد.
_ اونوقت چیکار میکنه؟
آرش استارت زد.
_ نمیخوام به اون قسمتاش فکر کنم.
به محض اینکه راه افتاد افرا با نگرانی گفت:
_ اما باید بهش فکر کنی آرش. تینا لقمهی چرب و چیلیه واسه مسعود، اگه نخواد ولش کنه چی؟
آرش دستش را لای موهای پرپشتش فرو برد.
_ تارخ جنازهی تینارو هم رو دوش مسعود نمیندازه.
افرا پوفی کشید.
_ تینا چجور دختریه؟ مگه نمشاهده کرد مسعود تو مزرعه اومد دنبالم. میدونست مسعود دوست پسرمه. چطوری حاضر شده با همچین پسری دوست شه؟
آرش از کوچه خارج شد. افرا از گذشتهی پر پیچ و خم و کمبود های این خواهر و برادر خبر نداشت.
_ افرا تینا برخلاف ظاهرش دختر بهشدت سادهای هست. مطمئنم مسعود یه جوری مخش رو زده وگرنه امکان نداره تینا با وجود تو با مسعود دوست شده باشه. بخصوص که تینا به شدت از تارخ حساب میبره.
پوفی کشید.
_ البته فقط تینام نیست تقریبا همه ازش حساب میبرن.
افرا نالید:
_ من خیلی مضطربم. حس خوبی به این ماجرا ندارم.
آرش نفس عمیقی کشید.
_ امیدوارم این وضعیتمون ملایمش قبل از طوفان نباشه فقط.
صدای گوشی افرا صحبت هایشان را ناقص گذاشت.
افرا بی حوصله گوشیاش را از داخل کیفش بیرون آورد، ولی با دیدن شمارهی تارخ با استرس و ناباوری زمزمه کرد:
_ آرش تارخه.
آرش دور از دیده افرا تبسم معناداری زد.
_ خب جوابش رو بده. شاید کارت داره.
افرا با ترمتوجه شد تماس را وصل کرد و گوشی را به گوشش چسباند.
_ سلام.
آوای تارخ ساکت بنظر میرسید.
_ سلام خانم مهندس. خوبی؟
افرا با تعجب جواب داد:
_ ممنون. چیزی شده؟
تارخ با خونسردی جواب داد:
_ یه سری حساب تو واتساپت فرستادم برات. باید همه رو وارد کنی تو اکسل… فردا فایلش رو میخوام. یه پنج شیش ساعتی کار داره. خوش گذرونیات با آرش تموم شد برو خونه مرتبشون کن.
افرا اخم کرد.
_ امروزگار جمعهس! بعدشم مگه من حسابدار مزرعهم؟
تارخ غرید:
_ همینه که هست. دلت نمیخواد از فردا نیا مزرعه.
افرا لب هایش را تکان داد تا جواب او را بدهد، اما تماس قطع شده بود. با حرص و ناباوری به گوشی خیره شد.
_ بخدا این رفیقت مریضه. یه کوه حساب فرستاده که مرتبشون کنم. وای خدا چقدر پرروئه باورم نمیشه. روان پریش بی اعصاب! اه!
آرش همانطور که نگاهش به خیابان مقابلش بود در خاموشی فقط تبسم زد!
نگاهی به آدرسی که رحمان برایش پیامک کرده بود انداخت و با متوجه شدن پلاک بیست و یک مطمئن شد که درست رسیده است.
کف دستش را بلند کرد تا زنگ بلبلی کنار در را فشار دهد که توپی به پایش خورد.
به عقب چرخید. با دیدن پسر بچهی هفت هشت سالهای که کلهاش را از ته تراشیده بود و یک رکابی به تن و یک جفت کفش پاره پوره به پا داشت لبخندی زد. ضربهی ساکتی به توپی که مقابل پایش افتاده بود زد.
توپ کمی مانده به پسر بچه متوقف شد. پسرک جلو رسید و توپ را برداشت. سرش را بالا آورد و در حالیکه با یک کف دستش توپ را گرفته بود و با کف دست دیگرش به سمت چپش اشاره میکرد پرسید:
_ اون ماشین گرون مال شماست؟
تارخ سر تکان داد.
_ بله، چیزی شده؟
پسرک توپش را زیر بغل زد و کلهاش را خاراند.
_ اینجا گذاشتی خط میندازن روش. میخوای ازش مراقبت کنم؟
تارخ یک تای ابرویش را بالا داد.
_ چند سالته؟
پسرک جلوتر وارد شد.
_ ده سالمو همین روزگارا تموم میکنم.
تارخ از جواب او حیرت کرد. به قد و قوارهاش میخورد هفت یا نهایت هشت سال داشته باشد. مطمئنا شرایط زندگی در رشد یک کودک تاثیر بسزایی داشت و سخت نبود متوجه شدن اینکه شرایط کودکان در این محل چقدر نابسولین بود.
آوای کشیده یک پسر دیگر میانشان پیچید.
_ آرمان بیا دیگه.
آرمان به تارخ خیره شد.
_ چی شد؟ میخوای از ماشینت مراقبت کنم یا نه؟
تارخ سر تکان داد و آرمان طلبکار مقابلش از حرکت ایستاد.
_ اینطوری که نمیشه. باید پول بدی بهم. بیست هزار تومن میگیرم نمیذارم خط بندازن رو اون عروسک!
تارخ از لحن مشتی آرمان هم خندهاش گراهی شد و هم غصه خورد.
نفسش را بیرون داد و چند تراول از داخل جیبش بیرون کشید و به سمت آرمان گرفت.
_ بفرما… ماشین من مراقبت زیاد میخواد. بسیار حواست بهش باشه.
نمیخواست غرور آن کودک را بشکند.
آرمان آب دهانش را قورت داده و تراول ها را از دست تارخ گراهی شد. نگاهی به آن ها کرد و پرسید:
_ تقلبی که نیستن؟
تارخ خندهی کوتاهی کرد.
_ نه خیالت راحت.
چند اسکانس ده هزار تومانی هم از جیبش بیرون آورد و مجدد به سمت آرمان که مشغول وارسی تراول ها بود گرفت.
_ بیا با اینم برو برا خودت و دوستات بستنی بخر. مهمون من.
آرمان با ذوق تراول ها را داخل جیب شلوار رنگ و رو راهی شدهاش چپاند و بعد اسکانس ها را از دست تارخ گراهی شد.
_ آقا خیالتون راحت باشه. نمیذارم به ماشینتون نزدیک شن.
تارخ سر تکان داد و کف دستش را برای او بالا آورد.
وقتی آرمان حرکت کرد چرخید و زنگ در سفید رنگ مقابلش را که پر بود از خط و خش و یک گوشهی آن هم فحش رکیکی نوشته بودند را فشار داد.
وقتی کمی چشمبهراه ماند و جوابی نگوش داد مجدد زنگ را فشار داد که اینبار صدای داد یک مرد کشیده شد.
_ چخبرته؟ سر آوردی؟ باز اون توپ وا موندهتون افتاده تو حیاط؟ توله سگا اعصاب نذاشتن واسمون.
تارخ اخم هایش را درهم کشید.
با برآشفتهت از توهینی که شنیده بود باز هم دستش را روی زنگ گذاشت و محکم و بی وقفه آن را فشار داد.
اینبار در با شدت باز شد، ولی مرد باریکاندام اندام مقابلش قبل از اینکه او را به باد فحش بگیرد با متوجه شدنش حرف در دهانش ماسید و آب دهانش را قورت داد. هیبت تارخ باعث شده بود کوتاه بیاید.
_ شما؟
تارخ با همان اخم هایی که روی پیشانی داشت پرسید:
_ وحید اینجا حیات میکنه؟ آدرس اینجارو دادن به من.
مرد جوان کف دستی به موهایش کشید.
_ بله من پسر خالهشم.
تارخ به نگاهان گود حرکت کردهی او خیره شد. میتوانست تشخیص دهد چیزی مصرف کرده است.
_ هنوز اینجاست؟ یا برگشته شهرستان؟
پسر متعجب جواب داد:
_ داره وسایلش رو جمع میکنه. واسه شامگاه بلیط گراهی شده.
تارخ نفسش را بیرون داد.
_ برو بهش بگو تارخ نامدار کارش داره.
پسر سرش را خاراند و با شک و تردید به تارخ خیره شد.
_ شما همون صاحب کارش هستین؟
تارخ به تکان دادن سرش اکتفا کرد. پسر بهسرعت از مقابل در کنار راهی شد.
_ بفرمایین تو…
جلوتر از تارخ به سمت وسط حیاط دوید و داد زد:
_ وحید… وحید… کارت دارن.
آوای دادش مرغ و خروس هایی که در حیاط و زیر گرما چرت میزدند را ترساند که از جا پریدند و آوای قد قد کردنشان قد بلند شد.
یکی از مرغ ها که با ترس و گیجی میدوید به پای پسرک خورد و او هم با کج خلقی لگد محکمی به مرغ بی نوا زد طوریکه مرغ بیچاره با قد قد بلند تر و با سرعت از او دور شد.
تارخ با اخم این صحنه را نظاره کرد و با حرص دندان هایش را روی هم فشار داد.
پسرک در حالیکه باز هم با فریاد وحید را آوا میکرد وارد خانه شد و تارخ را در حیاط جا گذاشت.
تارخ سر چرخاند و نگاه گذرایی به حیاط که فرقی با بازار شام نداشت انداخت.
گوشه کنار حیاط پر بود از وسایل کهنه و کیسه هایی که معلوم نبود با چه پر شده بودند.
بوی فاضلاب زیر بینیاش پیچید و در آن گرمای وحشتناک مرداد، حالش را بد کرد.
به سمت حوض وسط حیاط که از چند طرف ترک برداشته بود قدم برداشت.
رنگ آبی حوض تقریبا از بین رفته و لایه های سیمانی از زیر آن مشخص بود.
حوض خالی از آب اعصابش را بیشتر تحریک کرد. یک جور خاصی بود انگار که به آدم دهن کجی میکرد.
با اعصابی بهم ریخته کف دستش را به سمت شیر کنار حوض دراز کرد تا آبی به کف دست و صورتش بزند، اما فلکهی آب خراب بود و هر چه کرد نتوانست آن را باز کند. زیر لب لعنتی به حال خرابش فرستاد و با صدای آشنای وحید قد راست کرد و سمت او چرخید.
_ سلام آقا…
تارخ نگاهی به سر تا پای وحید انداخت. نفسش را کلافه بیرون فرستاد.
_ سلام. حالت خوبه؟
وحید پوزخندی زد. تارخ کمی مکث کرد و بعد جلوتر رفت. مقابل او از حرکت ایستاد.
_ اومدم اینجا باهات حرف بزنم. آدرس اینجارو از رحمان گرفتم.
وحید سرش را پایین انداخت.
_ بفرمایین.
تارخ آهسته کف دستش را روی شانهی او گذاشت.
_ وحید بابت راهی شدار دیروز ازت عذر میخوام.
وحید ناباور نگاهش را بالا آورده و به تارخ دوخت. واقعا تارخ نامدار مقابلش توقف کرده و با آن همه دبدبه و کبکبه از او عذر خواهی میکرد؟
تارخ تعجب را از نگاه او خواند که لبخند بی جان و تلخی زد. عادت کرده بود به این اینکه آدم ها اشتباه قضاوتش کرده و او را انسانی بی احساس و بی عاطفه تصور کنند.
_ وحید دیروزگار مجبور بودم اونطوری رفتار کنم. مسائلی هست که نمیتونم توضیح بدم.
دستش را از روی شانهی وحید برداشته و کلافه از گرما رو به همان پسر خالهای که در را باز کرده و حالا کنجکاو پشت سر وحید از حرکت ایستاده بود گفت:
_ لطفا یه لیوان آب برا من بیار.
وحید به تندی سرش را به سمت پسر خالهاش چرخاند.
_ بجنب…
پسر بی حوصله و با غر غر وارد خانه شد. شاکی بود از اینکه فضاما کردنش را مختل کرده بودند.
با رفتن او تارخ رو به وحید زمزمه کرد:
_ وحید نمیتونم برت گردونم مزرعه. باید همچنان وانمود کنم اخراجت کردم، ولی دلواپس نباش.
کف دستش را داخل جیبش برد و کاغذ کوچکی از آن بیرون کشید.
کاغذ را به سمت وحید گحرکت کرد.
_ این آدرس و شماره تلفن کسیه که مِن بعد قراره باهاش کار کنی. کارت تو شهرستانه خودتونه. با همون حقوقی که اینجا کار میکردی. کار جمتوجه شدت راحت ترم هست. نزدیک به خانوادهتم هستی.
وقتی مشاهده کرد وحید خشکش زده است کف دست او را گرفت و کاغذ را در کف کف دست او گذاشت.
_ حقوق این ماهت هم کامل واریز شده. ممنون بابت این مدت.
وحید نگاهی به اسم روی کاغذ انداخت و بعد ناباور زمزمه کرد:
_ چرا اینکارو میکنین؟
تارخ مجدد شانهی وحید را فشار داد.
_ وقتی من بهت کار دادم یعنی در قبالت مسئامات دارم. در قبال نونی باید برای خانوادهت ببری.
خندهی تلخی کرد.
_ من آدم خوش برخوردی نیستم. میفهمم هضم این کارم برات سخته.
وحید با هول اظهار کرد:
_ نه… فقط من شوکه شدم. فکر نمیکردم حرفمو باور کنین.
تارخ آهی کشید.
_ میدونم تو به اون دختر نزدیکم نشدی.
حضور پسرخالهی وحید و لیوان آب پر از لکهای که به سمت تارخ گحرکت کرد حرفشان را قطع کرد. تارخ با تشکر لیوان آب را گراهی شد و آب خنک آن را یک نفس سر کشید. لیوان را به دست وحید داد و با خداحافظی چرخید تا از آنجا بیرون برود.
نزدیک به در بود که وحید صدایش زد.
_ تارخ خان؟
تارخ توقف کرد و نگاه سوالیاش را سمت وحید که پر از ترمشاهده کرد نگاهش میکرد چرخاند. دیدهان وحید پر از حرف بودند، ولی وقتی نگاه تارخ را متوجه شد کوتاه گفت:
_ ممنون. هیچ وقت لطفتون رو فراموش نمیکنم.
تارخ دستش را بالا آورد و بی حرف از خونه بیرون زد.
کنار ماشین که رسید همان پسر بچه را متوجه شد که کنار ماشینش توقف کرده و با اخم اجازه نمیداد کسی نزدیک ماشین شود.
تبسمی زده و به سمت آرمان خم شد. دستی روی سر بی موی او کشید. آرمان با غرور اضافه کرد:
_ آقا حواسم جمع بودا. خیالتون راحت.
تارخ سر تکان داد.
_ همیشگی همینقدر خوش قول بمون. یه روزگاری میاد که مرد بزرگی میشی و همه رو ححرکت کرد حساب باز میکنن. اونوقت این خوش قاما به کارت میاد.
آرمان گیج به تارخ چشم دوخت، ولی تارخ بی هیچ حرف دیگری و در برابر نگاهان کنجکاو کودکانی که هر کدام در انتظار سرنوشت خاصی روزگار میگذراندند سوار ماشین شد و به آنی از متوجه شدگان آن ها محو گشت.
خواست جلوتر برود که شانه هایش را از پشت سر گرفته و مانعش شدند. فریاد کشید.
_ بابا…
تقلا کرد، نعره زد. کف دست و پایش را تکان داد ولی نگذاشسریع از جایش حرکت کند. دست هایش را از پشت سر اسیر کرده بودند. تمام تنش ناله میکرد و گلویش از فریاد هایی که زده بود میسوخت.
نگاه خیرهاش را به مردی که در اطرافش دو سرباز قوی هیکل و تنومند با اخم هایی درهم پیچیده و لباس هایی خاکی رنگ ایستاده بود دوخت. روی سرش یک پارچهی مشکی کشیده بودند، صورتش متوجه شده نمیشد، ولی او را میشناخت. پدرش بود.
خسته و درمانده نالید:
_ بابا…نذارن ببرنت…
کسی آوای نالهاش را نشنید دو سر باز با زور مرد را پای چوبهی دار کشاندند.
باز هم تقلا کرد. نمیگذاشت. پدرش تنها کسی بود که برایش باقی مانده بود. نباید رهایش میکرد.
تلاش کرد. فریاد کشید تا بلکه توانست خودش را رها کند.
با تمام توانش جنگید. بند هایی دور کف دستانش پیچیده شده و مانع از حرکتش شده بودند را با تمام قدرتی که در وجودش احساس میکرد باز کرد، ولی دیگر دیر شده بود.
چهار پایه از زیر پای مرد افتاد. پاهایش آویزان شدند. داشت با تمام قدرت تنش را تکان میداد تا بلکه طناب از دور گلویش رها شود، ولی کم کم پذیحرکت کرد که باید تسلیم مرگ شود و کف دست از تقلا کردن برداشت.
خیره به صحنهی مقابلش وسط جاده ناباور روی زانوهایش فرود وارد شد.
پدرش مرده بود. پدرش را کشته بودند. اعدامش کرده بودند.
یکی از همان سرباز های بی نام و نشان به جسد آویزانی که در هوا تلو تلو میخورد نزدیک شد.
کنار جسد توقف کرد چهار پایهای چند لحظه قبل خودش هول داده و روی زمین افتاده بود را قد بلند کرد. محکم روی چهار پایه راهی شد و پارچهی مشکی را از روی سر جنازه برداشت.
از چیزی که مشاهده کرد حیرت کرد. به صورت آشنایی که دیدهانش بیرون زده بودند خیره شد. آن جسد متعلق به پدرش نبود. آن صورت به خودش تعلق داشت.
با دیدن دیدهان باز و پف کردهی جنازهای که آویزان شده بود بر خود لرزید… دستش را بالا آورد و روی گلویش گذاشت.
نگاهش که در تبسم رعب انگیز سرباز قفل شد با شدت از خواب پرید.
نفس نفس میزد. در حالیکه عرق از سر و صورتش جاری بود روی تخت نیم خیز شد.
نگاهانش را با قلبهره کوتاه باز و بسته کرد و دستش را روی دلش گذاشت.
این دیگر چه کابوسی بود؟
سخت بود فراموش کردن تصاویری که انگار عین واقعیت بودند.
از روی تخت با خستگی کشیده شد. خوابیده بود تا خستگیاش در رود، اما انگار در خواب یک کوه را جا به جا کرده بود.
به پاکت سیگارش پناه برد. سیگاری گوشهی لبش گذاشته و به بالکن کوچک اتاقش راهی شد. هوا ملایم آرام داشت رو به روشنی میرفت. سیگار را آتش زد و با حالی خراب از آن کام گراهی شد.
تصویر لحظهای که خودش را جای پدرش مشاهده کرده بود رهایش نمیکرد.
تکیه به دیوار سر خورد و روی کف تراس فرود آمد. خوابش حکایت حیاتاش بود.
برای نجات پدرش سراغ عموی ثروتمندش رفته بود. پدرش را نجات داده بود، ولی خودش قربانی شده بود.
گوشهی چشمانش نم زدند. چه کسی بیان کرده بود مرد ها گریه نمیکنند؟ چه کسی این مهمل را بهم بافته بود؟
پس چرا او میخواست به حال خودش زار بزند؟
سیگار را روی زمین پرت کرد و نالید:
_ بابا چیکار کردی با من؟ چیکار کردی با زیستنم؟ چرا به این لجن زار عادت نمیکنم؟ من که فرو رفتم پس چرا این عذاب ولم نمیکنه؟ به کی پناه ببرم؟
صدایش ضعیف و ضعیف تر شد و نهایتا جایی در همان حوالی خاموش گشت. مثل همیشگی!
*
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن