افرا خمیازهای کشید.
_ هیچی بابا… پاهام تاول زد بس که گشتیم… برگردیم ماشین. اسکای تنهاست تو ماشین. بعدشم بریم شام بخوریم. گرسنمه.
صحرا سر تکان داد.
_ منم گرسنمه… حالا اگه هلیا ول کرد!
همان لحظه هلیا با خنده از مغازه بیرون رسید. افرا چپ چپ نگاهش کرد.
_ چته غش کردی؟
هلیا کیفش را روی شانه جا به جا کرد و کارتی که در کف دست داشت را به سمت افرا گحرکت کرد.
_ بابا داشتم پشت سرت میومدم پسره نذاشت. هزار آیه و التماس که شمارهش رو بدم بهت. گفتم قبول نمیکنیا ول کن نبود مجبور شدم بگیرم.
با خنده اضافه کرد:
_ چی اضافه کردی بهش جرات نکرده به خودت بده شماره رو؟
افرا پوفی کشید.
_ غلط کرده! بنداز دور شمارهش رو.
هلیا به ویترین بوتیک اشاره کرد.
_ زشته خب! داره نگامون میکنه.
افرا چپ چپ نگاهش کرد.
_ چی چی رو زشته؟ به جهنم که نگاه میکنه.
کف دستش را در هوا تکان داد.
_ اصلا ول کن بابا…بریم شام بخوریم. دارم تلف میشم.
هلیا شانه بالا انداخت و مردد کارتی که از پسر گراهی شده بود را داخل سطل آشغالی که نزدیکشان بود انداخت و با هیجان اظهار کرد:
_ افرا بیا یه سر به بوتیک مسعود بزنیم بعد بریم شام. من میشناسم این نزدیکیاست. تو پاساژ اون سمت خیابونه.
افرا متفکر و با شک به صورت هلیا نگاه کرد که هلیا بازویش را گرفت.
_ نه نیاریا… بابا تو حتی بوتیکش رو نمشاهده کردی! اصلا شاید بهش برخورده واسه همون کم پیداست.
افرا سرتکان داد.
_ بسیار خب! بریم… اما زشته دست خالی بریم. شیرینی فروشی میشناسی این نزدیکیا؟
صحرا ریز خندید.
_ مسعود بهانهس دلنشین معلومه هوس نون خامهای زده به سرت.
افرا نگاهکی زد.
_ با یه تیر دو تا نشون میزنم!
****
هلیا پاکت شیرینی را به کف دست افرا داد و با انگشت اشاره به انتهای پاساژ اشاره کرد.
_ اوناها… اونجاست.
افرا نفس عمیقی کشید. مدت زیادی بود که مسعود را نمتوجه شده بود. نمیتمایل داشت بگوید مشتاق دیداری عمیقی نسبت به او احساس میکرد، اما دلش میمیل داشت او را ببیند. قبل تر ها عادت داششتابزده آخر هفته ها را کناد هم در مهمانی یا گردش وقت بگذرانند. احتمالا مسعود هم بخاطر کارش گراهی شدار بود که وقت نمیکرد با او تماس گحرکت کرده یا قرار بگذارد.
با فکر اینکه حالا با متوجه شدنش غافلگیر خواهد شد تبسمی زد و به سمتی که هلیا نشان داده بود قدم برداششتابزده.
همانطور که به سمت بوتیک میراهی شدند افرا داشت آن مانتوی بادمجانی را مسخره میکرد و ادای پسر فروشنده را در میاورد و صحرا و هلیا غش غش میلبخند زدند که بهیکباره با دیدن صحنهی مقابلش قدم هایش متوقف شدند و حرف در دهانش ماسید.
سکوت یکبارهی و توقف کردنش باعث تعجب صحرا و هلیا شد.
همین که هلیا جویا شد چه شده و برای چه از حرکت ایستاده است افرا سریع دست صحرا را کشید و خودش را پشت درخت بزرگی که با کمی فاصله از آن ها و در وسط پاساژ قرار داشت کشاند.
هلیا هم با تعجب کنارشان راهی شد. حیرت زده گفت:
_ چی شده افرا؟
صحرا هم با تعجب و کنجکاو به دهان افرا خیره شد که افرا با ناباوری و حرص پوزخندی زد.
_ حالا میفهمم چرا خبری ازش نبود. آشغال…
هلیا از بازویش آویزان شد.
_ چی میگی افرا؟ کی آشغاله؟
افرا غرید:
_ کورین مگه؟
با حرص به مسعود که دست دختر جوانی را گحرکت کرده و در حال خوش و بش کردن با او بود اشاره کرد.
هلیا به جایی که افرا اشاره کرده بود خیره شد و حیرت زده اضافه کرد:
_ یا خدا… این زنیکه کیه دیگه؟
پشت دختر به آن ها بود و نمیتوانسسریع چهرهی او را ببیند. برای همین هم هلیا مردد لب زد:
_ افرا شاید آشنایی، فامیلی چیزیه…
افرا پوزخندی زد:
_ هلیا خودتو زدی به نفهمی؟ من از این فاصله هم میتونم ببینم داره دستش رو ناز میکنه! تازه خم شد گونهش رو هم بوسید. شما نمتوجه شدین. نیششم که تا بناگوش بازه. کدوم الاغی با فامیلش اینطوری حرکت کردار میکنه؟
هلیا حرصی شد.
_ غلط کرده. پس چرا وایستادیم اینجا؟ بیا بریم بزن تو دهنش.
صحرا بلافاصله با ترس لب زد:
_ افرا توروخدا… دعوا نشه یهو؟
هلیا بازوی افرا را گحرکت کرد.
_ بیا بریم، عین ماست تماشا نکن.
همین که تمایل داشتند از جایشان تکان بخورند دختر از مسعود خداحافظی کرد و چرخید.
افرا با دیدن دختری که حالا داشت از مسعود فاصله میگحرکت کرد چنان حیرت زده شد که نتوانست تکان بخورد.
هلیا بازویش را کشیده و توپید:
_ دختره راهی شد احمق… یالا…
افرا بی اختیار دستش را بالا آورد و گوشهی یک دیدهش را مالید تا مطمئن شود اشتباه نمشاهده کرده است.
اشتباه نمشاهده کرده بود. آن دختر تینا بود. خواهر تارخ نامدار.
نمیخبر داشت باید چه کند؟ سردرگم شده و حالش بد بود.
هر دختری بجای تینا بود مطمئنا جلو میرفت و حال مسعود را اساسی میگراهی شد، اما تارخ نامدار…
بازویش را از کف دست هلیا بیرون کشید و با گرفتن دست او اضافه کرد:
_ جلو نرو هلیا.
صحرا هم حرف خواهرش را تایید کرد.
_ راست میگه هلیا شر میشه.
هلیا ناباور به افرا خیره شد.
_ چی چی رو شر میشه؟ یارو داره علنا بازیت میده. اصلا شر میشه که میشه. به جهنم.
افرا کلافه کف دستش را به چتری هایش کشید.
_ دخترهرو میشناختم.
صحرا جلوتر از هلیا پرسید:
_ کیه؟
افرا برای جواب دادن مردد بود. اصلا نمیفهمید باید چه کند. تینا بدون اینکه آن ها را ببیند از کنارشان گذشت. لبخند روی لب هایش بود.
هلیا بار دیگر سوالش را تکرار کرد.
_ با توام؟ میگم کیه؟
قبل از اینکه بتواند چیزی بگوید صدای یک پسر که هلیا را صوت زد باعث شد هر سه به سمت او بچرخند.
ظاهرا آن پسر ناشناس و هلیا همدیگر را خوب میشناخسریع.
_ هلیا خودتی؟
هلیا تبسمی زورکی زد و با او که کف دستش را به سمتش دراز کرده بود کف دست داد.
_ اِ… تویی سهراب؟
سهراب لبخندی زد.
_ بله منم… چطوری؟ خوبی؟ از این ورا؟
نگاه افرا بی حواس روی صورت سهراب چرخید. موهای قد بلندش را محکم از پشت سر دم اسبی بسته بود و ریش پروفسوری هم روی صورتش خودنمایی میکرد.
آوای عصبی هلیا باعث شد بهسرعت حواسش را جمع کرده و جلوی او را بگیرد.
_ والا اومده بودیم شغل جمتوجه شد و افتتاح بوتیک تو و اون دوست بی خاصیتت رو تبریک بگیم، اما…
افرا سریع میان حرفش پرید. با لبخند و در حالیکه سعی میکرد خونسرد بنظر بیاید گفت:
_ شما شریک مسعودین؟ قبلا نمتوجه شده بودمتون.
پسر تبسمی زد.
_ بله من سهرابم و شما؟
افرا لبخندی زد.
_ یعنی مسعود از دوست دخترش به شما نگفته؟
سهراب ابروهایش را بالا داد.
_ افرا؟
سکوت و تبسم افرا را که دید بدون آنکه متوجه شود آن لبخند از سر اجبار است ادامه داد:
_ خیلی خوشحال شدم دیدمت… اصلا چرا وتوقف کردیم اینجا؟ بیاین بریم تو بوتیک. مسعود از دیدنتون بسیار خوشحال میشه.
نگاهش را روی صحرا قفل کرد.
_ شما خودتون رو معرفی نکردینا…
صحرا کوتاه زمزمه کرد:
_ من خواهر افرام.
سهراب سر تکان داد.
_ خوشامگاهختم.
کف دستش را باز کرد و تعارف زد تا دختر ها جلوتر از او جاده بیافسریع.
هلیا خواست غر بزند که افرا نیشگون آرامی از بازویش گحرکت کرد و زیر گوشش بیان کرد:
_ حرف نزن هلیا… اصلا چیزی به روت نیار. بعدا بهت میگم چی به چیه.
هلیا با اکراه و صورتی درهم سرتکان داد. افرا سرعت قدم هایش را عمدا کم کرد و آهسته طوری که سهراب متوجه نشود به صحرا هم تاکید کرد در رابطه با چیزی که مشاهده کرده بودند لام تا کام حرفی نزند.
وقتی وارد بوتیک شدند مسعود در حال مرتب کردن یکی از رگال ها بود.
با آوای سهراب مسعود سرش را بالا آورد.
_ مسعود خان تشریف بیار ببین کیا اومدن متوجه شدنت.
مسعود نگاهش را به پشت سر سهراب دوخت و با دیدن افرا اول کمی شوکه شد، اما بلافاصله خودش را جمع و جور کرد و با سیاست و تبسمی که روی لب هایش نشانده بود به سمت آن ها حرکت کرد.
افرا با متوجه شدن واکنش مسعود کف دستش را مشت کرد و به سختی خودش را مجبور کرد تا پوزخند نزند.
مسعود که مقابلشان رسید بی توجه به هلیا و صحرا کف دستانش را روی شانه های افرا گذاشت.
_ ببین کی اینجاست. چطوری عاشقیم؟ قلبم برات یه ذره شده بود!
افرا دلش میمیل داشت روی صورت مسعود بالا بیاورد. باورش نمیشد، اصلا باور نمیکرد او تا این اندازه وقیح باشد.
خودش را با بدبختی کنترل کرد و پاکت شیرینی کف دستش را به دست مسعود سپرد.
با سر به بوتیک اشاره کرد.
_ مبارکه… زیادی شیکه… گنج پیدا کردی؟
مسعود پاکت شیرینی را از کف دست افرا گحرکت کرده و خم شد و گونهی او را بوسید.
_ مرسی عزیزم. زحمت کشیدی. دیگه خدا لطف کرد و جور شد. وام و این حرفا…
افرا دندان هایش را روی هم فشار داد. قلبش میخواست مشتش را روی فک او فرود بیاورد. نکند مسعود اندیشیده بود با یک احمق طرف است؟
یک حدس با قدرت هر چه تمام تر در ذهنش جولان میداد و آن این بود که احتمال داشت مسعود یک چنین بوتیکی را با کمک تینا اجاره کرده باشد.
خانوادهی تارخ نامدار به قدری ثروتمند بودند که تینا از پس چنین کمکی به او بر بیاید، ولی مگر تینا مسعود را همجاده او در مزرعه ندیده بود؟ مگر نمیخبر داشت او و مسعود با یکدیگر دوست هستند؟ چگونه با اطلاع داشتن چنین چیزی با مسعود وارد رابطه شده بود؟
مسعود چه مرگش بود؟ اگر تینا را میتمایل داشت برای چه طوری وانمود میکرد انگار همچنان عاشق و شیدای اوست؟
فضای اطرافش چنان خفه بنظر میرسید که حس میکرد هر لحظه احتمال دارد نفسش راهی شده و باز نگردد، ولی با این حال هر طور که شده بود خودش را عادی نشان داد و نهایتا با تعارف مسعود روی یکی از صنقلبی های گوشه بوتیک جای گرفت.
مسعود جعبهی شیرینی که خریده بود را باز کرد و بعد از تعارف به بقیه کنار افرا قرار گرفته و جعبه را روی پای او گذاشت.
_ بفرما خوشگلم.
افرا جعبه را پس زد.
_ نمیخورم.
ابروهای مسعود بالا رفتند.
_ چرا؟ تو که عاشق شیرینی بودی.
افرا پا روی پا انداخت.
_ تو ماشین خوردم.
مسعود سر تکان داد و جعبه را برداشته و کناری گذاشت. کف دست افرا را گراهی شد.
_ چخبر؟ کارت چطور پیش میره؟
افرا صاف در دیدهانش زل زد.
_ خبرا که پیش توئه. ظاهرا سرت بسیار شلوغه. پیدات نیست.
مسعود سرش را زیر گوش افرا برد.
_ ببخشید دیگه... درگیر بوتیک بودم. جبران میکنم برات.
سرش را عقب برد و لب زد:
_ کشیده شو یه نگاه به لباسا بنداز. چیزی لازم نداری؟
افرا نفسش را بیرون داد.
_ نه اتفاقا از خرید اومدیم.
پرکنایه اضافه کرد.
_ دستت درد نکنه.
مسعود مصنوعی اخم کرد.
_ بوتیک دوست پسرت رو ول کردی رفتی از جای دیگه خرید کنی؟
افرا شانه بالا انداخت.
_ راستش فکر میکردم دیگه چیزی بینمون نمونده. بی خبری و بی توجهی های این مدتت اینو نشون میداد.
مسعود کف دستش را دور شانهی او حلقه کرد. ملایم زمزمه کرد:
_ زده به سرت؟ دیوونه! تو همه چیز منی! محبت منی!
اگر سر درگم نبود همانجا چنان مسعود را سر جایش مینشاند که تا عمر دارد فراموش نکند، ولی باز هم به اجبار سکوت کرد و وقتی دید حالش از نزدیکی به مسعود بهم میخورد به بهانهی متوجه شدن لباس ها از جایش برخاست و خودش را مشغول نشان داد.
حواسش تنها جایی که نبود به لباس ها بود. همانطور که بی حوصله داشت کف دستش را روی لباس ها میرقصاند تمام حواسش را به مسعود داده بود. میتوانست آوای او را بشنود که داشت با صحرا حرف میزد. خون خونش را میخورد.
نمیتوانست اجازه دهد آدم خیانت کاری مثل مسعود به خواهرش نزدیک شود. با این فکر چرخید و رو به صحرا اظهار کرد:
_ صحرا پاشو دیر شده باید بریم.
به هلیا خیره شد تا او هم صحبت هایش با سهراب را تمام کند.
هلیا و صحرا هر دو با دیدن نگاه جدی افرا سریع از جایشان بلند شدند.
مسعود گفت:
_ یعنی چی؟ کجا میرین؟ تازه رسیدین که.
افرا جدی جواب داد:
_ اسکای تو ماشینه… باید ببرمش یکم بگرده تو پارک. فردا باید زود برم سر کار.
عمدا و با تاکید ادامه داد:
_ تارخ نامدار بهشدت حساسه رو کار! دیر کنم توبیخ میشم.
*
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن