زور زده بود زبان باز کرده و از او عذر خواهی کند، ولی نتوانسته بود و فقط با پشیمانی و پریشانی به رانندگی ادامه داده بود. دم در منزلی افرا هم وقتی خواسته بود عذر خواهی کرده و از او دلجویی کند افرا بی توجه به او از ماشین پیاده شده و با سرعت از آن ها دور شده بود.
اوضاع به حدی خراب بود که حتی علی هم حاضر نشده بود شامگاه را به منزلی آن ها بیاید و با لجبازی تمایل داشته بود او را به عمارت برگرداند.
کلافه از اتفاقاتی که گذرانده بودند کنار باغچه قرار گرفت و سرش را میان دستانش گحرکت کرد.
برایش عجیب بود که چرا نگاه ناراحت افرا تا این اندازه برایش مهم شده است، آن هم با وجود اینکه آن شامگاه اشک شایلی را هم در آورده بود.
به افکار خود پوزخندی زد. افرا و شایلی اصلا قابل مقایسه نبودند. قصد تبرئه کردن خودش را نداشت، ولی این را میاطلاع داشت شایلی چوب حماقت خودش را خورده بود، ولی قصهی افرا فرق میکرد.
افرا هیچ نقشی در اتفاقاتی که برایش رخ داده بودند نداشت. به او حق میداد که از جملهی بی فکر او برداشت بدی داشته باشد.
افکارش باعث شدند تا کلافگیاش اوج بگیرد. برای چه تا این اندازه بی فکر عمل کرده بود؟
غرق در عالم خودش بود که صوتی شیرین او را از این عالم بیرون کشید. همیشگی برایش جای سوال بود که شیرین چگونه وقتی او دچار بی خوابی میشود به سراغش میآید.
به دیدهان خوابالود شیرین چشم دوخت و سؤال کرد:
_ چرا نخوابیدی شیرین؟
شیرین گوشهی پیجادهن قد بلند تابستانیاش را گحرکت کرد و کنارش نشست.
_ تو چرا نخوابیدی؟ مگه صبح نباید بری مزرعه؟
با ترمتوجه شد ادامه داد:
_بخاطر مهستاست؟
تارخ پوزخندی زد. به تنها کسی که امشامگاه نیاندیشیده بود مهستا بود. فکرش پر بود از اسم یک نفر… یک دختر با موهای چتری و چال عمیق روی گونهاش… افرا.
صادقانه جواب شیرین را داد:
_ بخاطر افرا بی خواب شدم.
شیرین از جواب صریح تارخ حیرت زده شد. ناباور سؤال کرد:
_ افرا همون دختری که شب تو مزرعه مراقبت بود و به من زنگ زد؟
تارخ سر تکان داد.
شیرین نگران جویا شد:
_ چیزیش شده تارخ؟ نکنه بلایی سرش اومده.
تارخ تبسم تلخی زد.
_ نه چیزیش نشده فقط امشامگاه بدجور آزردهش کردم. بعدش پشیمون شدم، ولی نتونستم باهاش حرف بزنم.
شیرین با ابروهایی بالا رفته به نیم رخ تارخ خیره شد و تبسم معناداری زد. اولین بار بود که بعد از اینهمه سال و مهاجرت کردن مهستا میمشاهده کرد تارخ دلواپس یک دختر است. با این وجود به روی خودش نیاورد و آهسته سؤال کرد:
_ چرا؟ چیکار کردی مگه؟
تارخ آهی کشید.
_ عصبی شدم از کف دستش توهین کردم بهش. یه جورایی بهش گفتم بی بند و باره… افرا فرزند طلاقه از حرفام بد برداشت کرد. البته حقم داشت…
شیرین لبش را گاز گراهی شد.
_ از تو بعیده تارخ. افرا که بسیار خانم و مهربون بنظر میومد.
تارخ نگاهش را به آسمان دوخت.
_ نگو شیرین خودم خجالت کشیدم. اصلا نفهمیدم چی شد. داشت آواز میخوند همه نگاش میکردند…
اخم هایش را درهم کرد.
_ همهش تقصیر اون مرتیکه الاغ شد که میتمایل داشت شماره بده بهش.
به شیرین خیره شده و غر زد:
_ شیرین افرا بچهس… شیطونه… حالا که اومده تو مزرعه باید مراقبش باشم. حواسم بهش باشه. نتونستم بی تفاوت باشم… عصبی شدم.
شیرین با تبسمی که به سختی کنترل میکرد ملایم زمزمه کرد:
_ مگه تو مزرعه داشت آواز میخوند؟
تارخ انگار کنایهی پنهان سوال شیرین را متوجه نشده بود که جواب داد:
_ نه…
به خودش آمد. نگاهش را سمت شیرین چرخاند. شیرین تبسمش را رها کرده بود. اخم کرد و غرید:
_ به پدرش قول دادم مراقبش باشم.
شیرین با تبسم گفت:
_ تو مزرعه یا همه جا؟
تارخ معترض شیرین را صوت زد.
_ شیرین…
شیرین به خنده افتاد.
_ چته؟ من که چیزی ناضافه کردم!
تارخ با اخم غر زد:
_ تو چیزی ناظهار کردی ولی این خنده هات با اون نگاهت بسیار چیزا میگن.
شیرین با خونسردی به چشمان تارخ نگاه کرد.
_ این جلز و ولز کردن تو هم بسیار چیزا میگه.
تارخ ناباور لبخند زد.
_ شیرین افرا بچهس. نکنه فکر کردی من قلبباختهی یه دختر بچهی سر به هوا شدم؟
شیرین صاف در دیدهانش زل زد.
_ اون دختری که من متوجه شدم یه خانم جوون و بالغ بود. فعلا بچه تویی که داری خودتو گول میزنی.
تارخ حیرت زده میل داشت چیزی بگوید که شیرین از جایش کشیده شد.
_ چیزی نگو… من که توضیح نخواستم ازت. فقط حرفی که بهش زدی خیلی بد بوده. مثل یه مرد متشخص ازش عذر خواهی کن.
تارخ هم از جایش بلند شد و با لجبازی گفت:
_ همچین کاری نمیکنم. اون بچه فقط کارمند منه. همین. نیازی نمیبینم پاچه خواریش رو بکنم. اصلا به درک که ناراحت شد.
با اخم از کنار شیرین گذشت و نمتوجه شد تبسم بعدی شیرین عمیق تر بود.
خودش را به اتاقش رساند و تنش را روی تخت رها کرد.
لبخند شیرین برایش هشدار بزرگی بود.
شیرین آنچنان هم بی جاده نمیاضافه کرد. چه مرگش شده بود؟ برای چه بخاطر افرا خواب از نگاهانش فراری بود؟
حتی نمیتوانست به مهستا بیاندیشد. عین بچه ها کولر اتاقش را روشن کرد و ملافهی نازک را روی سرش کشید.
سرش را داخل بالش فرو برد و غرید:
_ به درک!
*
با مشاهده کردن یوسف افسار اسبش را کشید و آن را متوقف ساخت.
قد بلند یوسف را صدا زد که او با سرعت به سمتش رسید و کنار تکتاز از حرکت ایستاد.
_ جونم تارخ خان؟
تارخ صدایش را صاف کرد.
_ خانم مهندس رو ندیدی؟ اومده دیگه؟
یوسف سر تکان داد.
_ بله آقا اومدن. ماشینشون که جای همیشگی پارک بود. نمشاهده کردین؟
مشاهده کرده بود و حتی از مشاهده کردن ماشین افرا شوکه شده بود. فکر میکرد با اتفاقات دیشامگاه او بیخیال مزرعه شود.
سرفهی کوتاهی کرد.
_ چرا ماشینش رو دیدم، ولی نتونستم خودش رو پیدا کنم. یه کاری داشتم باهاش.
یوسف با انگشت اشاره گاوداری را نشان داد.
_ آقا من همین چند دقیقه پیش تو گاوداری دیدمشون. با دامپزشک مزرعه داشتن حرف میزدن.
تارخ اوهومی اضافه کرد و در برابر دیدهان متعجب یوسف تکتاز را به حرکت درآورد و به سرعت به سمت گاوداری حرکت کرد.
مقاومتش در هم شکسته بود. از صبح منتظر فرصتی بود که افرا ببیند، ولی به هر قسمت مزرعه سر زده بود نتوانسته بود او را پیدا کند. بهانهای هم نداشت تا به رحمان بگوید او را به اتاقش بفرستد.
خودش را که نمیتوانست گول بزند. دوست نداشت افرا مثل دیشب ناراحت باشد. میتمایل داشت مطمئن شود که او اتفاقات دیشامگاه را فراموش کرده است.
جلوی گاوداری که رسید به سرعت از روی تکتاز پایین پرید. با دیدن اسکای که جلوی گاوداری داشت بالا و پایین میپرید و بازی میکرد تبسم محوی زد. حالا دیگر مطمئن بود که افرا آنجاست.
با قدم هایی کشیده خودش را داخل گاوداری رساند. فضای داخل گاوداری خنک تر از بیرون بود.
گاوداری یک سالن بهشدت بزرگ سر پوشیده به شکل مستطیل داشت که دو طرف آن چندین گاو هلشتاین پرورش داده میشد. جلوی جایگاهی که مختص نگهداری گاو ها بود باکس هایی تعبیه شده بودند که مخلوط علوفه و کنسانتره برای تغذیه گاو ها داخل آن قسمت ریخته میشد. قسمت دیگری هم برای آب طراحی شده بود.
تارخ همانطور که با داشت از کنار گاو ها میگذشت سر بعضی از آن ها را هم نوازش میکرد.
وقتی به وسط گاوداری رسید توانست از دور افرا و دامپزشک مزرعه که کنار هم روی یک سکوی سیمانی جای گرفته و مشغول حرف زدن بودند را ببیند.
باز هم بی آنکه کنترلی روی خودش داشته باشد اخم هایش درهم شدند.
به قدم هایش سرعت داد. وقتی مقابلشان رسید کلاه وسترنیاش را از روی سر برداشت و با اخم سلام داد.
حسینی، دامپزشک مزرعه با متوجه شدن تارخ تند از جایش کشیده شد، اما افرا بی توجه به او به نوشیدن چاییاش که به تعارف دکتر حسینی همراهش شده بود مشغول شد.
تارخ با دیدن بی توجهی افرا و اینکه سلامش را بی جواب گذاشته بود چپ چپ به او نگاه کرد و بعد سرش را سمت دکتر حسینی چرخاند.
_ همه چی رو به جادهه آقای دکتر؟ مشکلی که نیست؟
حسینی تبسمی زد.
_ خیالتون راحت باشه جناب نامدار. همه چی رو به جادهه فقط باید حواستون به اون گاوی که بارداره باشه… کم کم وقت زایمانش داره نزدیک میشه.
با لبخند نگاهش را به سمت افرا چرخاند.
_ البته من که مضطرب نیستم. ماشالله خانم مهندس اونقدر تو کارشون دقیقن که جای دلواپسی نمیمونه واقعا.
تارخ با زور سرش را تکان داد.
افرا تبسمی به روی حسینی پاشید.
_ لطف دارین آقای دکتر.
حسینی تبسم عمیق تری زد.
_ حقیقته خانم مهندس.
نگاهش را سمت تارخ چرخاند.
_ اجازه بدین من دیگه مرخص میشم.
تارخ از خدا تمایل داشته کنار حرکت کرد.
_ به سلامت.
حسینی با خداحافظی از آن ها دور شد. تارخ خواست کنار افرا و جایی که دکتر حسینی تا چند دقیقه قبل جای گرفته بود بنشیند که افرا بلافاصله از جایش برخاست و کشیده شدنش تارخ را هم از قرار گرفتن منصرف کرد.
تارخ کلافه جلوی افرا را گحرکت کرد و مانع حرکت کردنش شد.
_ کجا؟ کارت دارم.
به سکو اشاره کرد.
_ بشین.
افرا خونسرد و بدون لجبازی نشست.
_ بفرمایین. منتظرم.
تارخ نفسش را بیرون داد و با فاصلهی کمی از افرا روی سکو جا گیر شد. اصلا نمیدانست چه باید بگوید. تا جایی که خبر داشت تمام کار ها به نحو احسن انجام شده بودند و افرا نه تنها بهانهای برای سوال یا غر زدن نگذاشته بود که بلکه به قدری از مسئامات های او کم کرده بود که میتوانست کلی وقت اضافی در مزرعه برای استراحت پیدا کند.
مردد بود که چگونه صحبت با او را شروع کند که افرا با جدیت اظهار کرد:
_ جناب نامدار من کارم تموم شه میخوام برگردم خونه اگه صحبتی ندارین من برم.
تارخ از لحن خشک و سرد او که در مغایرت با رفتار های همیشگیاش بود شوکه شد. سرش را سمت او چرخاند و با حیرتی که سعی در پنهان کردنش داشت پرسید:
_ قرار بود برای اون خانمی که میاظهار کردی میخواد مربا و این چیزا درست کنه میوه بچینی. چی شد؟ کارگر گرفتی؟
افرا عاقل اندر سفیه نگاهش کرد.
_ کار مهمتون این بود؟
تارخ اخم کرد.
_ از نظر تو مهم نیست؟ اون خانم الان همه دیده امیدش به همین مزرعهس. حالا که کلی بهش امید دادی میخوای بزنی زیرش؟
افرا پوفی کشید و از جایش کشیده شد.
_ نگاه جناب نامدار. فردا اینو هم پیگیری میکنم. امر دیگهای ندارین؟
تارخ اخم کرد.
_ من بهت اضافه کردم میتونی از جات بلند شی؟
افرا حیرت زده از رفتار قلدرانهی او زمزمه کرد:
_ منظورتون چیه؟ کار دیگهای دارین بفرمایین. من همینطوری سر پا گوش میدم.
تارخ کلافه پوفی کشید. افرا وقتی سکوت او را مشاهده کرد چرخید تا برود که تارخ صدایش زد.
_ افرا…
افرا با حرص سمتش چرخید.
_ میتونین منو خانم مهندس صوت کنین. البته به احتمال زیاد حافظهتون یاری نکنه، ولی مسئلهای نیست. ملکی هم بگین مشکلی ندارم. بار آخرتونه منو به اسم کوچیکم صدا میزنین.
تارخ با چشمانی گخوشحال شده به افرا و جدیتش خیره شد.
از جایش برخاست.
_ دکتر حسینی باهات چیکار داشت؟
افرا پوزخندی زد.
_ آهان ببخشید یادم نبود سولین بیان کرده مراقب من باشین. این سوالا هم مربوط به همون وظایف بادیگاردیتونه؟
قبل از اینکه تارخ چیزی بگوید کف دستش را بالا آورد.
_ اسکای اون بیرونه. به اندازهی کافی هم بلده از من مراقبت کنه. کافیه یه سوت بزنم جناب نامدار اونوقت همینجا خود شمارو تیکه پاره میکنه! پس زیاد مضطرب نباشین.
دستش را بالا آورد.
_ روزگار بخیر.
چرخید و در برابر دیدهان حیرت زدهی تارخ از گاوداری بیرون زد.
تارخ ناباور و حیرت زده به مسیر راهی شدن او خیره شد.
حس بدی گرفت. کف دستش را سمت کلاهش برد و آن را با شدت از روی سرش برداشت و روی سکو کوبید.
از خودش عصبی بود. هم از راهی شدار دیشامگاه و هم از حرکت کردار احمقانهی فعلیاش که بجای صحبت کردن با او بیشتر خودش را مورد تمسخر افرا قرار داده بود.
پوفی کشید. ترجیح میداد امروزگار زودتر مزرعه را ترک کند قبل از اینکه گند بیشتری به بار بیاورد.
****
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن