نگاه تارخ به سمت صدا چرخید. با مشاهده کردن پسر لاغر اندامی که به سمتشان میرسید از کنار افرا بلند شد.
با حضور آن مرد جوان که حدس میزد همان مسعود باشد دیگر نیازی به او نبود.
خواست به سمت هیراد چرخیده و او را به ساختمانی که مخصوص استراحت بود دعوت کند که درست در همان لحظه نگاهش به تینا برخورد کرد که پشت سر همان پسر نحیف اندام داشت به سمتش میوارد شد.
ابروهایش بالا پریدند. تینا در مزرعه چه میکرد؟
مضطرب به سمتش قدم برداشت که با مشاهده کردن تبسمش کمی آسوده شد.
از گوشهی چشم متوجه شد که پسر جوان کف دستش را دور کمر افرا حلقه کرده و کمک کرد تا بایستد و افرا بلافاصله بعد از توقف کردن با صوتیی ضعیف و شکننده گفت:
_ مسعود میشه لطفا بری ماشینمو بیاری اینجا؟ نمیتونم جاده برم.
تارخ توقف کرد و به پشت سرش چرخید. با جدیت رو به مسعود اظهار کرد:
_ ببرش بیمارستان…حالش خوب نیست.
تینا کنارش رسید.
_ اینجا چخبره تارخ؟
تارخ به صورت کنجکاو تینا زل زد و با اخم اظهار کرد:
_ برای چی اومدی مزرعه؟
تینا به پشت سر و ماشینش اشاره کرد.
_ تو عمارت بودم. غفور بذر خریده بود با چند تا وسیله واسه اینجا. عمو گفت بیارمشون مزرعه. به یکی از کارگرا بیان کردم خالی کنه صندوق عقب رو.
تارخ غرید:
_ یعنی هیچ کس جز تو نبود بذرارو بیاره؟ تو اون خراب شده یه ایل خدمتکار کف دست به سینه واز حرکت ایستادن.
تینا شانه بالا انداخت و با تعجب از خشمگینت تارخ لب زد:
_ تارخ چیزی شده؟ خوبی؟
صدای مسعود که مخاطبش افرا بود باعث شد تا نگاهش به سمت آن ها بچرخد.
با چرخیدن نگاه تینا به سمت افرا و مسعود تارخ هم بی اختیار به آن سمت خیره شد.
_ ماشینت کجاست؟
افرا تنش را روی یک بلوک سیمانی انداخت.
با دست به پایین مزرعه اشاره کرد.
_ موقع اومدن نمتوجه شدیش مگه؟ رو به روی اون ساختمون اولی پارک کردم.
مسعود با ابروهای بالا حرکت کرده به مسافت طولانی که تا آن ساختمان وجود داشت اندیشید.
_ باشه…یکم اینجا صبر کن برم بیارمش.
افرا سوییچ را به دستش داد.
_ بجنب مسعود.
مسعود سر تکان داد و تینا بیان کرد:
_ بیا من میرسونمت تا کنار ماشین. دارم میرم. مسیر بهشدت طولانیه پیاده کلی طول میکشه.
مسعود با شک نگاهش را میان تارخ و تینا چرخاند.
تارخ غر زد:
_ واز حرکت ایستادی که…برین دیگه… نمیبینی درد داره؟
تینا آهسته به بازویش زد.
_ شامگاه بهم بگو اینجا چخبر بوده دقیقا!
مسعود با ابروهای بالا حرکت کرده و متعجب با تینا همراه شد. بنظرش اهالی مزرعه عجیب و غریب بودند. تارخ نامدار حتی به خودش زحمت نداده بود به او سلام کند یا با او آشنا شود.
تارخ راهی شدن تینا و مسعود را نظاره کرد و بعد به سمت افرا چرخید.
افرا روی بلوک سیمانی نشسته و بی حال زانوهایش را در آغوش کشیده بود. بنظرش مشکل افرا بیشتر از درد پایش بود. خواست لب باز کرده و بپرسد مشکلش چیست که صدای قد بلند مهران مانعش شد.
_ اون مرتیکه کی بود بغلت کرده بود؟
افرا سرش را بالا آورد. متوجه شدن اینکه مخاطب مهران خودش است سخت نبود. بجای نگاه کردن به مهران به تارخ زل زد. آرام اما محکم غرید:
_ قبل از اینکه با تراکتور از روش رد شم خفهش کن.
تارخ سر تکان داد و نگاهش را به مهران دوخت که با اخم به سمتشان میرسید.
اخم هایش کافی بودند تا مهران شمشیرش را غلاف کند، با این حال کاملا از رو نحرکت کرد.
با فاصله از تارخ ایستاد و خطاب به افرا جویا شد:
_ داداشت بود؟
افرا با گستاخی نگاهش کرد.
_ دلدادگیم بود. حرفیه؟
مهران اخم کرد.
_ من برا تو دارم افرا خانم…امروزگارو برات جبران میکنم.
آوای تارخ باعث شد تا یک قدم عقب برود.
_ جراتش رو داری؟
افرا پوزخندی زد و مهران به اجبار سکوت کرد. تارخ به اندازهای عصبی بود که نشود این بحث را ادامه داد.
با چشم برای افرا خط و نشان کشید.
آوای آرش فضای بینشان را پر کرد.
_ من از کف دست نامدارا دو دقیقه آسایش ندارم. کف دسته جمعی یه دکتر برین. همتون روحی روانی مشکل دارین.
روبه روی افرا توقف کرد و یکی از گوجه سبز هایی که از درختان مزرعه کنده بود را داخل دهانش گذاشت.
_ تو چته؟ پشه لگدت زده خانم مهندس؟
تارخ به شانهاش زد.
_ تمومش کن آرش.
آرش هستهی داخل دهانش را با بی تفاوتی روی زمین انداخت و گفت:
_ هیراد کو؟
تارخ با یادآوری هیراد پوفی کشید و نگاهش را در اطراف چرخاند.
با دیدن او که به دیوار ساختمان تکیه داده و با گوشیاش مشغول بود بیان کرد:
_ ببرش تو ساختمون منم میام.
آرش سر تکان داد.
_ برم یه مشت گوجه سبز بدم بهش قهر نکنه.
آرش که رفت تارخ رو به مهران غر زد:
_ واستادی اینجا چیکار؟ تو مزرعه کاری داری؟
مهران زیر لب غر غر کرد و بی خداحافظی به سمت ماشینش رفت.
تارخ دستانش را داخل جیب شلوارش فرو برد و به افرا خیره شد.
افرا مثل خودش غر زد:
_ تو چرا عین عزراییل واستادی بالا سر من؟ مگه نمایش تموم نشده؟ به خواستهت هم که رسیدی. برو دیگه…
تارخ به جادهی خاکی خیره شد و پر تمسخر جواب داد:
_ منتظرم عاشقیت برسه!
افرا بیخیال جویا شد:
_ اون دختره کی بود مسعود رو برد؟
_ تینا خواهرم.
افرا سر تکان داد. با مشاهده کردن دویست و شش سفید رنگش در جادهی خاکی بی ربط و آهسته زمزمه کرد:
_ واقعا از فردا دیگه نمیتونم بیام اینجا؟
تارخ به عقب چرخید تا به سمت درختانی که تکتاز را به آن ها بسته بود برود.
لحنش قاطع بود و بی انعطاف.
_ نه! نمیتونی!
قبل از اینکه کف دستش به زنگ برسد در با صوتی تیکی باز شد و قامت مادرش پیش دیدهانش هویدا گشت.
نگاهی به سرتاپای آرزو انداخت. مثل همیشه مرتب و آرایش شده بود. یک ست تاپ و شلوارک به تن داشت که هیکل بی نقصش را تمام و کمال به نمایش گذاشته بود.
همانطور که کسی باور نمیکرد سامان پدرش باشد، این موضوع در رابطه با آرزو هم صدق میکرد.
جوان تر از چیزی بنظر میرسید که دختری به سن و سال افرا داشته باشد!
بیشتر شامگاهیه خواهر بودند تا مادر و دختر.
آرزو تبسمی به رویش پاشید.
_ از این طرفا؟
افرا پوزخندی زد. آرزو طوری رفتار میکرد انگار نه انگار که افرا دختر اوست!
_ میذاری بیام تو یا نه؟
آرزو از مقابل در کنار حرکت کرد.
_ تصویرتو تو آیفون دیدم شوکه شدم! زیاد عادت نداری به مادرت سر بزنی؟
افرا وارد خانه شد و با تمسخر بیان کرد:
_ نه که مادرم بسیار به ما سر میزنه!
آرزو پوفی کشید.
_ افرا خودت میدونی که…
افرا تند به سمتش چرخید و کف دستهای از موهای بلند آرزو که رنگ فانتزی بادمجانی داشتند را در کف دست گراهی شد.
_ بهت میاد…جوون تر از قبل شدی. خوش بحال فرزین! زنش روز به روزگار جوون تر از قبل میشه.
عمدا بحث را عوض کرده بود.
آرزو کولهاش را از کف دستش گحرکت کرد و بی توجه به طعنه های افرا با تبسم اظهار کرد:
_ هنر کف دست میناست. سالن جمشاهده کرد زده. دوست داری رنگ کنی بیا خودم میبرمت.
افرا بی اختیار کف دستی به چتری هایش کشید. پیشنهاد آرزو وسوسه انگیز بود.
شانه بالا انداخت.
_ شاید یه روزگار رنگ کردم. فعلا کارای واجب تری دارم.
آرزو تعجب کرد.
_ چه کاری؟
افرا بیخیال نگاهی به پنت هاوسی که فرزین برای آرزو خریده بود انداخت. همه چیز مرتب و سر جای خودش بود. البته که مرتب بودن خونه از صدقه سر خدمتکار هایی بود که فرزین استخدام کرده بود، وگرنه آرزو آنقدر درگیر ظاهرش بود که نظافت خانه و آشپزی در اولویتش نباشد!
از کنار گلدان بزرگی که یک درختچهی کوچک و قشنگ ولی عجیب داشت گذشت و خودش را روی راحتی های ال شکل سفید و سیاه انداخت. پاهایش را روی میز استیل پایه طلایی دراز کرد و جویا شد:
_ فرزین کی میاد؟ کارش دارم.
ابروهای آرزو بالا پریدند.
_ با فرزین چیکار داری؟ افرا داری چیکار میکنی؟
افرا بی توجه به سوال های آرزو بیان کرد:
_ ناهار داری؟ گرسنمه.
آرزو پوفی کشید.
_ عین اون بابات سولین لجبازی!
افرا عمدا خمیازهای کشید که یعنی حوصلهاش سر راهی شده است.
آرزو سر تکان داد و به آشپزمنزل راهی شد.
_ از صحرا چخبر؟
افرا شالش را از سرش باز کرد.
_ داره خر میزنه واسه کنکور…دیگه چیز زیادی نمونده.
همین که جملهاش تمام شد آوای شکستن چیزی از آشپزخانه آمد و پشت بند آن غر زدن آرزو.
_ گندت بزنن…
افرا با حرص نگاهانش را بست. زیر لب غرید:
_ تارخ نامدار لعنت به تو که بخاطرت مجبورم پا بذارم تو خونهای که ازش متنفرم!
صدای چرخیدن کلید داخل قفل باعث شد تا لای پلک هایش را باز کند.
مطمئن بود فرزین است.
آرزو با متوجه شدن آوای در از آشپزخونه بیرون وارد شد.
_ فرزین جان تویی؟
افرا تبسم تلخی زد. هر چه در خاطراتش میگشت بخاطر نمیآورد آرزو سولین را اینگونه آوا کرده باشد.
مگر مادربزرگش همواره نمیگفت آن دو در دانشکدهی دندانپزشکی عاشق هم شده بودند؟ این دیگر چه دلدادگیی بود؟
آوای فرزین حواسش را پرت کرد.
_ آره عزیزقلبم.
افرا را ندیده بود که ادامه داد:
_ آرزو دلم یه ماساژ حسابی میخواد…مثل سری قبل
…
آرزو سرفهای کرد و افرا حس کرد میتواند درجا بالا بیاورد.
پاهایش را از روی میز جمع کرد و قد بلند اضافه کرد:
_ فعلا تشریف بیار کف دست و صورتت رو بشور. خدمات پس از ناهار هم ارائه میدن بهت.
آرزو لب گزید و با اخم به افرا چشم دوخت.
_ افرا…
افرا بی تفاوت شانه بالا انداخت. بالاخره فرزین کنارشان رسید با دیدن افرا ابرو بالا انداخت و تبسمی زد.
_ ببین کی اینجاست…دخترم!
افرا نه از جایش تکان خورد و نه چیزی اضافه کرد. فقط اخم کرد.
فرزین دستش را دور کمر آرزو حلقه کرد و بی توجه به حضور افرا گونهی او را بوسید.
_ عزیزم چرا ناضافه کردی افرا داره میاد؟
بجای آرزو افرا با غر جواب داد:
_ زیرا عزیزت خبر نداشت من دارم میام اینجا…
فرزین آرزو را رها کرد و به سمت افرا حرکت کرد. لبخند زد.
_ باز که توپت پره.
کنار افرا روی کاناپه قرار گرفت. افرا نگاهش را به سمت فرزین چرخاند.
ناپدریاش خوش پوش بود و خوش بر و رو، ولی به گرد پای سولین هم نمیرسید.
علیرغم اینکه فقط چند سال از سولین بزرگتر بود، اما موهای جوگندمیاش او را خیلی پیرتر از سولین نشان میدادند.
ابروهای باریکی داشت و چشمان رنگیاش کوچک بودند. تنها چانهی خوش فرمش دلربایتش را بیشتر کرده بود.
افرا پوفی کشید. هر چه فکر میکرد متوجه نمیشد آرزو چه چیز این مرد را به سولین ترجیح داده است.
_ فرزین در کمال تاسف به کمکت احتیاج دارم.
فرزین اخم کرد.
_ تو مشکلت چیه که منو بابا صدا نمیزنی؟
افرا عاقل اندر سفیه نگاهش کرد.
_ فرزین من به سامان بابا نمیگم انتظار که نداری تو رو بابا آوا کنم؟
فرزین دستش را روی شانهاش گذاشت.
_ درسته آبم با سولین تو یه جوب نمیره، اما کار درستی نمیکنی که با اسم کوچیک صوتش میزنی.
افرا چقدر زیستنت پیچیدهس ننه🙁🙁🙁
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن