رمان الفبای سکوت پارت ۱۲۸

افرا کنجکاو نگاهش کرد.
_ چی؟

تارخ به سمت کاناپه ی خانه راهی شد و جای گرفت. اسکای که
تازه متوجه حضور او شده بود خودش را کنار او
رساند و دمش را برای تارخ تکان داد. تارخ با
بیحالی کف دستی روی سر او کشید.
در مدتی که افرا در مزرعه کار میکرد با اسکای
دوست شده بودند. مشغول نوازش اسکای بود که افرا
کنارش نشست.
_ نمیخوای حرف بزنی؟
تارخ آرام جواب داد:
_ میخوام ولی میترسم با یادآوریش بدتر از قبل
احساس حماقت کنم.
_ چی شده مگه؟
_ افرا یه حرفایی گوش دادم که هیچجوره نمیتونم
هضمشون کنم. راجع به مهستا، شیرین…
افرا حدس میزد نامیخان چه چیزی راجع به مهستا
به او اظهار کرده است ولی به روی خودش نیاورد.
_ اگه نامیخان گفته که احتمالا همشون یه مشت چرت
و پرت و دروغه.
تارخ به پشتی کاناپه تکیه داده و چشمانش را بست.
_ منم دوست دارم فکر کنم نامیخان دروغ اضافه کرده، ولی
از واکنش مهستا دیگه مطمئنم همه حرفاش بجز
مزخرفاتی که راجع به تو اضافه کرد راست بوده.
ابروهای افرا بالا رفتند.
_ راجع به من چی گفته مگه؟
تارخ اندکی تنش را به سمت افرا متمایل کرد.
_ همین که تو باهاش کار کردی و میمیل داشتی سر
منو شیره بمالی… منتها یه مدرکم برام جور کرده بود
که حرفاش قابل باور باشه.
_ چه مدرکی؟
تارخ کلافه زمزمه کرد:
_ موجودی حسابت رو چک کن. احتمالا یه چند صد
میلیون به حسابت واریز شده.
افرا مات شد.
_ یعنی چی؟ نگو که نامیخان بهت اضافه کرد بخاطر پول
بازیت دادم؟
تارخ سر تکان داد.
_ دقیقا همین مزخرفات رو اظهار کرد.
_ خدای من… چطوری همچین چیزی ممکنه؟
چطوری یه آدم میتونه این همه پست باشه؟ اصلا
چطوری به حسابم پول ریخته بدون اینکه من بدونم؟
به طرف تارخ چرخید.
_ اگه همه چی رو نمیاظهار کردم ممکن بود باور کنی!
سرزنشتم نمیکنم چون اگه همچین چیزی باشه ممکن
بود خود منم باور کنم.
تارخ کف دست افرا را گرفت.
_ شاید اولش یکم شک میکردم، اما جنس خراب
نامیخان رو خوب میشناسم هیچوقت باور نمیکردم
حرفاشو.
افرا نالید:
_ اگه تو حسابم پول باشه چی؟ چیکارشون کنم؟
میریزم به حساب تو.
_ ببر جلو دیده صاحبش آتیششون بزن! اینطوری
بهتره.
حرص علنی تارخ اندکی افرا را ترساند. به بحث
مهستا اشاره نکرد. حس میکرد عمده برآشفتهت و
دلخوری او بابت این قضیه است. با احتیاط سؤال کرد:
_ گفتی شیرین… راجع به شیرین چیا گوش دادی؟
تارخ نگاهانش را بست. این داستان را هیچ رقمه
نتوانسته بود بپذیرد. شیرین چگونه میتوانست عاشق
نامیخان شده باشد؟ چگونه چنین چیزی ممکن بود؟
واقعا بخاطر او از نامیخان گذشته بود؟ برای اینکه
مراقب او و تینا باشد؟ چرا از کسی که دوستش داشته
بود گذشته بود؟ دوست نداشت این ماجرا واقعیت داشته
باشد. اصلا چنین چیزی را نمیخواست.

تمام این افکار به کلافگیاش دامن زد.
_ باید با خود شیرین حرف بزنم. چطور ممکنه آخه
همچین چیزی؟
میاطلاع داشت کنجکاوی افرا را به حد اعلاء رسانده است
که به او نگاه دوخت.
_ عموم ته کنفرانسی که راجع به به درد نخور بودن
دلدادگی گذاشته بود گفت شیرین و خودش یه وقتی
عاشق هم بودن!
باورت میشه؟
دیدهان افرا گخوشحال شدند.
_ چی؟
شروع به لبخند زدن کرد.
_ چرا باید همچین حرف مزخرفی رو باور کنی
تارخ؟
تارخ آهی کشیده و سرش را به شانهی او تکیه داد.
دوست نداشت باور کند. شواهد طوری بود که انگار
حرفهای عمویش صحت داشتند. هر چند هر چقدر
که به گذشته نگاه میکرد اصلا رد یا نشانی از وجود
عشق بین نامیخان و شیرین پیدا نمیکرد. فقط
میاطلاع داشت نامیخان همواره برای شیرین احترام
خاصی قائل بوده و وقتی او قصد کرده بود از
عمارت به خونهی دیگری اسباب کشی کند و شیرین
هممسیریاش کرده بود نامیخان عصبی بود. اما آن
روزگارها عصبیت او را به پای انتخاب خودش گذاشته
بود نه انتخاب شیرین که تصمیم گرفته بود با آنها
حیات کند.
همانگونه که به شانهی افرا تکیه داد بود زمزمه کرد:
_ الان فقط میخوام آوای یه دختر دست ببره و
همهی خستگیامو از ذهنم بیرون بکشه.
افرا تبسم آرامی زد. بیحرف کمی روی کاناپه
جابهجا شد و بعد تارخ را مجبور کرد روی کاناپه
دراز کشیده و سرش را روی پای او بگذارد.
همانطور که کف دستش را لای موهای تارخ برده و
نوازشش میکرد با آوای مخملیاش شروع به
خواندن کرد.
” خونه ما دور دوره پشت کوهها یه صبوره
پشت دشتای طلایی پشت صحراهای خالی
خونه ماست اونورآب اونور موجهای بی تاب
پشت جنگلای سروه توی رویاست توی یه خواب
پشت اقیانوس آبی پشت باغای گلابی
اونور باغای انگور پشت کندوهای زنبور
خونه ما پشت ابرهاست اونور بی‌قراری ماست
ته جاده های خیسه پشت بارون پشت دریاست

خونه ما قصه داره آلبالو و پسته داره
پشت خندههای گرمش آدمای خسته داره
خونه ما شادی داره توی حوضاش ماهی داره
کوچه هاش توپ بازی داره گربه های نازی داره
خونه ما گرم و صمیمی رو دیواراش عکسای قدیمی
عکس بازی توی ایوون لب دریا تو تابستون
عکس اون روزگار زیر بارون با یه بغض و یک چمدون
حرکت کردن از پیش آدمهای نازنین و مهربون….”
*******
به سیگار در حال سوختن خیره شد و صبر کرد
شیرین سراغش را بگیرد. میدانست او به رسم عادت
دنبالش میوارد شد. هوای اطراف را بررسی میکرد و
مطمئن میشد لباسهای او مناسب هوای اطراف باشد.
باید با شیرین حرف میزد. به لطف افرا توانسته بود
اندکی خودش را ملایم کند، اما همچنان سوالاتی در
ذهنش داشت که آشوبش میکردند.
نگاهش را از سیگارش گرفته و به پنجرهی آشپزخانه
دوخت. چند ثانیه بعد چراغ آشپزمنزل خاموش شد و
این یعنی شیرین در مسیر حیاط بود. پکی به سیگارش
زده و شمارش معکوس را شروع کرد.
_ ده… نه… هشت… هفت…
وقتی به عدد دو رسید شیرین در ورودی را باز کرد و
وارد حیاط شد.

دیده چرخاند تا تارخ را پیدا کند. با مشاهده کردن او که در
جای همیشگیاش نشسته بود به سمتش رسید.
_ سردت نیست؟
پتوی دستش را به سمت او گحرکت کرد.
_ بیا اینو بنداز دور شونههات.
تارخ به لباسهای او نگاه کرد. بافت قد بلندی به تن
داشت و روسری پشمی نیز روی سرش انداخته بود.
_ سردم نیست شیرین.
شیرین بیتوجه به حرفش به او نزدیک شده و پتو را
از پشت روی دوشش انداخت.
_ هوا زیاد سرد نیست، ولی بهتره مراقب باشی تا
سرما نخوری.
تارخ سر تکان داد و سیگارش را روی زمین انداخت.
به صندلی مقابلش اشاره کرد.
_ بشین اگه سردت نیست. بسیار وقته حرف نزدیم با
هم.
شیرین با لبخند روی صندلی که تارخ اشاره کرده بود
جاگیر شد.
_ شامگاها وقتی میرسی خونه بسیار خستهای… قلبم نمیاد
بیشتر از این خستهت کنم.
تارخ لبخندی زد.
_ شیرین تو هیچ وقت خستهم نمیکنی، برعکس اونی
که اذیت میکنه همیشگی منم…
شیرین خندید.
_ بچه داشتن دردسرم داره شیرینی هم… برا من که
شیرینیاش بیشتر بوده.
_ چخبر؟ چیکارا میکنی؟
شیرین متعجب شد. کم پیش میوارد شد که تارخ از کارهای
او بپرسد.
_ عید نزدیکه و باید یه سر و سامونی به وضعیت
خونه بدم.
تارخ سر تکان داد.
_ بگو بیان کمکت کنن. اصلا تو کف دست به چیزی نزن.
خودم حلش میکنم.
شیرین با عشق نگاهش کرد.
_ مادر تو دلواپس این چیزا نباش. من حواسم به همه
چی هست.
تارخ به صورت مهربان شیرین نگاه کرد. در مدتی
که با هم زندگی میکردند شیرین پیر شده بود. این زن
همه چیزش را فدای او و تینا کرده بود. واقعا نامیخان
را دلبسته شد؟ قلبش نمیمیل داشت این واقعه حقیقت
داشته باشد، اما اگر راست هم بود نمیتوانست شیرین
را بخاطر آن سرزنش کند. عاشقی همین بود…
بیحساب و کتاب… مگر خودش با حساب و کتاب دل
به دخترک شر و شور مزرعهاش داده بود؟ یا اصلا
خود افرا… افرا چگونه عاشقش شده بود وقتی او
غرق در اشتباهات ریز و درشت بود؟ خاصیت عشق
همین بود. دلبسته شدن آدمهای درست و کسانی که
عیب و ایراد نداشتند سخت نبود. سخت آن بود که یک
آدم را با وجود تمام عیبها و نواقصش دلبسته شد.
ظاهرا بیش از حد در فکر فرو رفته بود چون شیرین
سؤال کرد:
_ تارخ خوبی؟
تارخ نفس عمیقی کشید.
_ شیرین باید حرف بزنیم.
شیرین یکتای ابرویش را بالا داد.
_ مشکلی هست؟
تارخ صنقلبیاش را نزدیک او برد. کف دست شیرین را
گحرکت کرد و پشتش را بوسید.
_ میخوام ازت حلالیت بگیرم شیرین.
مضطربی با سرعت به صورت شیرین دوید.
_ چی شده تارخ؟
تارخ دست او را فشار داد.
_ آروم باش شیرینجان…
_ تو امشامگاه یه چیت هست تارخ.

تارخ سعی کرد با نشاندن تبسم روی لبهایش اندکی
به شیرین ساکتش القا کند. هر چند میاطلاع داشت شیرین
بعد از متوجه شدن حرفهایش دیگر محال است آهسته بماند،
ولی باید میگفت. شیرین باید در نبودش از تینا مراقبت
میکرد.
_ یه چیزایی هست که باید بدونی، ولی قبل از اینکه
بهت بگم باید قول بدی همه چی بین خودمون بمونه تا
به موقعش…
شیرین با نگرانی که قصد رها کردنش را نداشت
نگاهش کرد.
_ میدونی که محاله تو ازم چیزی بخوای و نه بگم.
تارخ آهی کشید.
_ قد چشام بهت اعتماد دارم. برای همین علیرغم
چیزایی که امروزگار شنیدم میخوام همهچی رو بهت
بگم.
شیرین متعجب و کنجکاو سؤال کرد:
_ امروزگار چی گوش دادی مگه؟
تارخ پوفی کشید.
_ به اونم میرسیم. عجله نکن.
شیرین بیش از آن پافشاری نکرد و با خاموشی کردنش
نشان داد که منتظر است او حرف بزند. تارخ در
حالیکه نگاهش را به کف دست ظریف و شکنندهی شیرین

که میان کف دستش بود خیره بود شروع به حرف زدن
کرد.
_ تو بیشتر از هر کسی از حیات و مشکلاتم خبر
داشتی و داری. بیشتر از هر کسی نگرانم بودی و
بخاطر وضعیتم غصه خوردی… میدونم همیشه فکر
کردی من خودمو فدای تو و تینا کردم تا شما تو امنیت
و آرامش باشین، ولی برعکس… کسی که خودشو این
وسط فدا کرد تو بودی… حالا دیگه مطمئنم کسی که
نامیخان رو قانع کرد تا بذاره جدا زیستن کنم و
حساب و کتاب زندگیمو تا یه جایی ازش جدا کنم تو
بودی. مطمئنم کسی که نامیخان رو قانع کرد تا اون
زمین بی آب و علفی که الان یه مزرعهی بزرگ رو
بسپره بهم تو بودی…
شیرین میان حرفش پرید.
_ این حرفارو کی بهت گفته تارخ؟
_ این حرفا چیزیان که خودم بهشون رسیدم.
شیرین نگاهانش را بست. دیگر نمیتوانست پافشاری
نکند. حرفهای تارخ بودار بودند.
_ نامیخان چی بهت اظهار کرده تارخ؟
تارخ شانهی شیرین را گراهی شد.
_ فکر کنم متوجه شدی چی اظهار کرده. راجع به خودتون…
شیرین سرش را با کف دستش گحرکت کرد.
_ اینا مربوط به گذشتهس…
_ دوسش داشتی شیرین مگه نه؟
شیرین نالید:
_ تارخ وقتی آدم جوونه ممکنه اشتباهای زیادی
بکنه…
لحن مضطرب و شرمندهی شیرین تارخ را غمگین
کرد که سریع اضافه کرد:
_ شیرین من هیچوقت بخاطر این اتفاق سرزنشت
نمیکنم، هیچ کس دیگهای هم حق همچین کاری رو
نداره. نامیخان آدم درستی نیست قبول، ولی علاقه
بهش نه جرمه نه گناه. نمیخوام اصلا از اینکه من
همچین چیزی رو درک کردم احساس خجالت داشته باشی.
خب؟ حتی اگه فکر میکنی برات سخته میتونیم اصلا
راجع بهش حرف نزنیم. اهمیتی نداره.
شیرین سرش را به چپ و راست تکان داد.
_ نه مشکلی ندارم راجع بهش حرف بزنم، اما قبلش
میخوام بدونم چرا عموت این مسئله رو پیش کشیده؟
چه هدفی از گفتن این حرفا داشته؟ اونم مسائلی که
مربوط میشن به خیلی سال قبل. اتفاقایی که فراموش
شدن.
تارخ با یادآوری حرفها و نقشههای نامیخان اخم
عمیقی کرد.
_ همه چی مربوط میشه به افرا… داشت وانمود
میکرد افرا دورم زده و میمیل داشت بخاطر عشق
خودمو به تباهی نکشم.
شیرین شتاب‌زده بیان کرد:
_ نباید حرفاشو باور کنی. عموت ثابت کرده آدم قابل
اعتمادی نیست. اصلا نباید به حرفاش اهمیت بدی. اگه
یه چیز باشه که تو این سالا ازش مطمئن باشم اینه که
افرا واقعا دوستت داره.

تارخ خیال او را راحت کرد.
_ باور نکردم شیرین. من میدونم درد عموم چیه.
نگران من نیست. مضطرب موقعیت و قدرت خودشه.
شیرین نفس آسودهای کشید. اصلا دلش نمیتمایل داشت
خدشهای به ارتباط میان افرا و تارخ وارد شود. تارخ
حق یک زیستن خوب را داشت. میتوانست حال
خوبش را کنار افرا ببیند. نمیخواست هیچ چیز این
حال و هوای خوب را از تارخ بگیرد.
ولی ذهنش درگیر شده بود. درگیر اینکه نامیخان دقیقا
به تارخ چه اضافه کرده بود. با ترمتوجه شد سؤال کرد:
_ نامیخان بهت چی اظهار کرده؟ راجع به خودم منظورمه.
_ شیرین بعید میدونم از شنیدن حرفاش خوشت بیاد.
نمیدونم جدی بود و یا با این حرفا فقط میمیل داشت منو
قانع کنه که بیخیال افرا شم، ولی گفت دلدادگی به درد آدما
نمیخوره. آدمارو ضعیف میکنه و قدرت رو ازشون
میگیره.
شیرین تبسمی زد.
_ خب پس حرفاش منو به خودم امیدوار کرده که
بهترین تصمیم رو در موردش گحرکت کردم.
_ تو گذشته چی شده شیرین؟
شیرین کف دستی به پیشانیاش کشید.
_ حکایت جوونی و …
سکوت کرد. حرف زدن از روزگارهای جوانی که پر شر
و شور بود و احساساتی، سخت بنظر میوارد شد.
_ عموت همسرش رو ترجیح داد به من…
تارخ گیج زمزمه کرد:
_ شیرین برای چی بعد از ازدواج عموم تو خونهش
موندی؟
_ نموندم… بعد از فوت خواهرم که باهاش زیستن
میکردم مجبورم کرد برگردم به عمارت…
تارخ دندانهایش را روی هم سایید.
_ سخت نیست. برای همچین آدمی سخت نیست
مجبور کردن یه زن تنها که…
حرفش را ناقص گذاشت و بلافاصله سؤال کرد:
_ وقتی برگشتی عمارت اذیتت میکرد؟ منظورم اینه
که…
شیرین بدون اینکه منتظر بماند تا او سوالش را تکمیل
کند جوابش را داد
_ نه… هیچوقتم به زبون نمیآورد که چرا اینکارو
کرده و منو برگردونده عمارت ولی بعدها از زبون
زنعموی خدابیامرزت متوجه شدم که میترسیده من ازدواج
کنم.
تارخ تک خندهی ناباوری کرد.
_ خودش زن داشت و اونوقت…
شیرین تلخ زمزمه کرد:
_ نامیمنزل دیگه… عاشق شد همه چی برا خودش
باشه.
نگاهش را به نگاهان تارخ دوخت.
_ تو این سالا هیچ وقت به این چیزا اعتراف نکردم
زیرا نمیتمایل داشتم تو از این ماجراها خبر داشته باشی.
نمیتمایل داشتم فکر کنی بخاطر احساسات گذشتهم میتونم
عموت رو به تو و تینا ترجیح بدم. تارخ من زیستنمو
مدیون توام… تو نجاتم دادی.
_ بعد از فوت زنعمو…
شیرین کلافه جواب داد:

_ دیگه نمیخواستمش… من عاشق نامیخان نبودم
هیچوقت… من محمود رو دلبسته شدم که با نامیخان
الان خیلی فرق داشت. نمیدونم چی شد… نمیدونم
چی باعث شد جادهش رو کج کنه… شاید زیاده
خواهیش، شاید قانع نبودنش… خیلی سعی کردم
کمکش کنم. بهش بگم راهش اشتباهه، ولی…
آهش عمیق بود و پر از حسرت.
_ تصمیمش رو گرفته بود. قلبش میمیل داشت ثروت و
قدرت داشته باشه. راهی شد دنبال چیزی که میتمایل داشت.
کسی جلودارش نبود. میدونستم همون موقع همه چی
بینمون تموم شده.
دیگه کسی نمیتونست کاری کنه. بعد از مرگ زن
عموت هم مردی که میخواست مجدداً کنار هم باشیم
رو نمیشناختم.

نگاهش را به نقطهی نامعلومی دوخت.
_ زن خدابیامرزش بسیار عذاب کشید. غم و
غصههاشرو میریخت تو خودش. میدونست حریف
شوهرش نیست. بودن من تو عمارت عذابش میداد.
خدا منو ببخشه که شدم آیینهی دق این زن. خدا منو
ببخشه….
به شاخهی دیگری پرید:
_ امیدوارم ازم دلخور نباشی تارخ.
تارخ تبسمی زد.
_ چیزی برای قلبخوری من وجود نداره شیرین. تنها
چیزی که من بابتش همیشه خودمو سرزنش کردم
تنهایی تو بوده. مطمئنم زنعموی خدابیامرزم میدونسته
تو بیتقصیری.
شیرین قاطع گفت:
_ این زیستن و مسیری که در پیش گحرکت کردم با وجود
تمام اشتباهاتش انتخاب خودم بوده. تو هیچ نقشی تو
این جریانات نداشتی. باید همون موقع که نامیخان با
هزار ترفند و دوز و کلک کاری کرد که نتونم خونه
پیدا کنم و نتونم بدون خواهرم تنهایی زندگی کنم فرار
میکردم به یه شهر بینام و نشون و خودمو گم و گور
میکردم. اگه موندم اگه قدم تو اون عمارت گذاشتم
قطعا انتخاب خودم بود حتی به اجبار. هیچ کسی نیست
که بابت سرنوشتم گناهکار بدونمش. برعکس خودم
احساس گناه دارم. گذشته از این من از اینکه تو و
تینارو دارم بینهایت احساس خوشبختی میکنم.
بزرگترین حسرتم این بود که بدون ازدواج کردن
نمیتونم مادر شم، ولی با داشتن شما دوتا دیگه هیچ
حسرتی تو دلم نیست. الانم بزرگترین آرزوم سر و
سامون گرفتن و خوشبختی تو و تیناست.
احساساتی شده بود و این احساسات به شکل اشکی در
گوشهی چشمانش به دیده میخورد. زیر چشمانش را
با گوشهی شال پشمیاش پاک کرد.
_ خیلی حرف زدم. اصلا مجال ندادم تو توضیح بدی
که چی میخواستی بهم بگی.
تارخ نفس عمیقی کشید.
_ شیرین جریان رو بهت میگم، ولی قبلش ازت
میخوام تو این جریان خیلی قوی باشی. نباید تو مدتی
که نیستم کم بیاری… نباید از نامیخان بترسی و
تسلیمش بشی وگرنه ممکنه بخاطر تحت فشار گذاشتن
من هر کاری بکنه.
شیرین هول شد.
_ چی شده تارخ؟ از چی حرف میزنی؟
تارخ کلافه پاکت سیگارش را از جیبش بیرون آورد و
سیگاری آتش زد.
_ میخوام از نامیخان جدا شم.
بیمقدمه سر اصل مطلب حرکت کرد تا بلکه توانست بقیهی
ماجرا را راحت برای شیرین تعریف کند.
_ چطوری؟
چشمان شیرین پر بود از ناباوری.
_ با یه آدم اهل قانون که دنبالشه صحبت کردم. قول
همکاری دادم بهشون…
شیرین بغضش را با بدبختی قورت داد.
_ چه بلایی سر خودت میاد؟ شریک نامیخان
بودی…
تارخ با مکثی که برای شیرین هزار سال طول کشید و
بعد از اینکه سیگارش را تا نصفه دود کرد به سختی
جواب داد:
_ مجبورم چند سال حبس بکشم. هر چند به‌شدت کمتر
از چیزیه که حقمه! اینم بخاطر رو کردن مدارکیه که
محاله کف دست کسی بهشون برسه. بخاطر همکاری
باهاشون تخفیف میخورم.
دیگر توضیح نداد که ممکن است چه بلاهای بدتری از
حبس کشیدن ساده بر سرش بیاید.
بالاخره بغض شیرین ترکید. نمیتوانست باور کند.
_ تارخ…
تارخ گونهی او را با دست آزادش نوازش کرد.
_ شیرین هیچ کس نمیتونه منصرفم کنه…
لب گزید تا آوایش نلرزد.
_ خستهم شیرینجان… دیگه نمیتونم اینطوری زندگی
کنم. اصلا نمیتونم.
از جایش کشیده شد.
_ هر ثانیهی زندگیم داره با عذاب وجدان میگذره.
بسمه… تا همینجاش بسمه. خستهم… از همه چی
خستهم.
خاکستر سیگارش را روی زمین تکاند.
_ قلبم یه زندگی آروم میخواد. قلبم میخواد بیدغدغه
عاشق افرا باشم. خودمو لایقش بدونم. خودمو بخاطر
عاشق شدنش سرزنش نکنم. میخوام کف دستت رو
بگیرم و با خیال راحت برم تمایل داشتگاریش…
شیرین با چشمانی خیس و لحنی سرتاسر درد پرسید:
_ افرا خبر داره؟
تارخ بدون اینکه پک آخر را به سیگارش بزند آن را
روی زمین انداخته و زیر پا له کرد.
_ یه چیزایی میدونه، ولی خبر نداره قراره زندان برم.
میدونم نمیتونه تحمل کنه.
به آسمان چشم دوخت. قلبش میخواست مثل شیرین
گریه کند.
_ ازت میخوام مراقبش باشی شیرین. نذاری تو
خودش بریزه و غصه بخوره. بسیار بهم وابسته شده.
تو راهی شداراش میبینم. میدونم احساساتی برخورد کردم
که گذاشتم کارمون به اینجا برسه. باید جلوی خودم رو

میگراهی شدم، ولی حالا با ای کاش چیزی حل نمیشه. فقط
میخوام خیالم از بابتش راحت باشه که بتونم روزگارای
دوری از شمارو راحتتر تحمل کنم. تینا هم
همینطور… بهت نیاز داره شیرین. اصلا کاش خونه
بگیرین همتون یه جا زندگی کنین. یه حساب به اسمت
باز میکنم فردا تا خیالتون از بابت هزینههای حیات
راحت باشه. یه خونه هم دارم که میزنم به اسمت.
آب دهانش را قورت داد. بغضش داشت کار کف دستش
میداد.
_ خیالت راحت باشه. حلاله حلالن.
شیرین هق زد:
_ نامرد شدی تارخ… تینا و افرا رو سپردی کف دست
من، منو دست کی میسپری؟ دلواپس من نیستی؟
چیکار کنم بدون پسرم؟
گریههایش اوج گراهی شد. از جایش قد بلند شد و قبل از
اینکه خودش را به او برساند تارخ نزدیکش شد و او
را در آغوش فشرد.
_ شیرین زورم از همهی عالم و آدم به تو رسیدم.
تورو خدا حلالم کن.
شیرین هق زد:
_ دردت به جونم تارخ… کاش پیشمرگت میشدم و
هیچوقت تورو تو همچین وضعیتی نمیمشاهده کردم.
برای اامان بار زبان به لعن و نفرین نامیخان گشود.
_ خدا باعث و بانیش رو لعنت کنه. خدا به خاک سیاه
بنشونتش که با بچهی من همچین کاری کرده.
تارخ نتوانست خودش را کنترل کند. هر چه تلاش کرد
اشکهایش در سد دیدهانش نماندند و لبریز شدند.
_ درست میشه شیرینجانم… قول میدم بهت.
همانگونه که شیرین را به سینهاش میفشرد میان
اشکهایش لبخند تلخی زد.
_ این مدت بگرد یه همدم پیدا کن برا خودت.
شیرین مشتی به بازوی او زد.
_ برو خودتو مسخره کن بچه…
تارخ تبسمش را کش داد.
_ شیرین اینبارم دردسرای منو به جون میخری؟
میذاری برم و با خیال راحت دنبال حل کردن
مشکلاتم باشم؟
شیرین سکوت کرد. میتمایل داشت حرف بزند، ولی
نمیتوانست. تارخ همه چیزش بود. تصور
عزیزدردانهاش پشت میلههای زندان برایش دیوانه
کننده بود. حاضر بود تمام درد تارخ را به جان بخرد.
حتی حاضر بود خودش تا آخر عمر پشت میلههای
زندان بماند و تارخ چنین اتفاق تلخی را تجربه نکند.
_ حرف نمیزنی شیرین خانم؟

شانههای شیرین لرزیدند. گریه ولینش را بریده بود.
روزگاری که دست عاشقی جوانیاش را در کف دست زنی
دیگر متوجه شده بود درهم شکسته بود. آن روزگار فکر میکرد
ازدواج محمودش سختترین و تلخترین تجربهی
زندگیاش هست. حتی سالیان دراز درد آن روزگار را در
سینه داشت، ولی حالا… حالا در حال فروپاشی بود. به
راستی که هیچ رنجی در دنیا به بزرگی و اندازهی
رنج مادری که در فراق فرزندش میجای گرفت نبود. هق
زد:
_ مراقبت از افرا و تینا راحته مادر… دوری از تو
جون میگیره. نباشی قلبمو به چی این زیستن خوش
کنم؟ تو تکیهگاه مایی تو این زیستن… بعد از خدا تویی
که حواست به ما هست… من چطوری جای خالیت رو
ببینم و تاب بیارم؟
تارخ دیدهانش را محکم روی هم فشار داد، اما هیچی
سدی مانع از فرو ریختن اشکهایش نشد. اشکهایش
فرو ریخسریع و تا زیر چانهاش را خیس کردند. گریهی
چندین و چند سال در قلبش جمع شده بود. بغض چندین
سالهاش شکسته بود و نمیتمایل داشت کسی او را در این
حال ببیند. نه اینکه گریه را برای مرد بد بداند؛ نه.
فقط آنقدر در این سالها نقاب خونسردی به چهره زده
بود که میاطلاع داشت مشاهده کردن این گریهها شیرین و تینا را در
شوک فرو برده و ممکن است بیش از هر زمانی
دلواپسش شده و ناراحت شوند. ناراحت بودن شیرین و
تینا آخرین میل داشتهی محالی بود که میتوانست داشته
باشد. آب دهانش را چندین و چند بار قورت داد تا
مبادا صدایش حال بدش را به نمایش بگذارد.
_ شیرین این عذاب وجدان من پاک نمیشه مگه به
جبرانش آزادیم رو ازم بگیرن. معاملهی بزرگی
کردم… میدونم. مهمترین داشتهی یه آدم تو زندگی
برخلاف چیزی که مردم فکر میکنن سلامتیه آزادیه!
من به جبران اشتباهاتم دارم بزرگترین نعمت زیستنمو
میدم، ولی از این بابت غمگین نیستم شیرین. زیرا
همونطور که لذت آزادی رو تجربه کردم درد عذاب
وجدانم با ذره ذرهی وجودم چشیدم. بزرگترین درد این
جهان همین عذاب وجدانه… یه ثانیه هم ولت نمیکنه…
میخوام راحت شم… از شر این عذاب حتی اگه بهای
این رها شدن از کف دست دادن آزادیم برای چند سال
باشه. تنها چیزی که همه چی رو سخت میکنه دوری
و دلواپسیم بابت شماست…
شیرین با صورتی خیس و دلی پر از درد، ولی با لحن
جدی مثل مادری که در حال تذکر دادن به فرزندش
بود بیان کرد:
_ بی‌قرار شی حق داری، ولی نگران نه… اگه قراره به
من اعتماد کنی باید بدونی نمیذارم کسی به افرا و تینا
آسیب برسونه. پس فقط باید مراقب خودت باشی.
تارخ درد داشت نباید با بیتابیاش غم دیگری به دل
او میافزود.
لحن جدی شیرین آبی شد بر آتش دل تارخ… باید
هزار بار بخاطر وجود شیرین سجدهی شکر به جا
میآورد.
همین که خواست شیرین را از آغوشش جدا کند آوای
مضطرب تینا بینشان پیچید.

_ چی شده؟
برای نگاه دزمتوجه شدن دیر شده بود. تینا متوجه حال
دگرگون و صورت خیس هر دو شده بود. با ترس آب
دهانش را قورت داد.
_ توروخدا بگین چی شده؟ کسی فوت کرده؟
تارخ نفسش را بیرون فرستاد.
_ چیزی نشده تینا.
تینا نزدیکش شده و هر دو کف دستش را به یقهی او
چسباند و روی نوک پاهایش بلند شد. در چشمان
تیرهی برادرش خیره شد.
_ چیزی نشده؟ پس چرا چشات قرمزه؟
قبل از اینکه تارخ جوابش را بدهد شیرین زمزمه کرد:
_ باید بهش بگی…
_ شیرین…
لحن معترض تارخ باعث شد تینا گیج نگاهش را بین
آنها بچرخاند.
_ چی رو باید به من بگین؟

مجدد در چشمان تارخ زل زد.
_ چی شده؟
تارخ هر دو کف دست تینا را در کف دست گراهی شد. ای کاش تینا
بچه بود تا میتوانست با دروغ های ساختگی مثل
اینکه برای مدت طولانی به مسافرت میرود او را
گول بزند. کاش میتوانست به او بگوید روزگارها را
برای بازگشت او بشمارد تا او از سفرش بازگردد، اما
تینا بچه نبود و میخبر داشت هیچ سفری چند سال طول
نمیکشد!
دستان تینا را رها کرده و صورت مضطرب او را با
کف دستانش قاب گراهی شد.
_ یه مدت باید از هم دور باشیم.
تینا با ترمشاهده کرد جویا شد:
_ چرا؟ عمو باز میفرستت سراغ ماموریت جمتوجه شد؟
تارخ سخن را کوتاه کرد. اصلا در توان خود نمیدید
این موضوع را بیش از این کش دهد.
_ دارم از نامیخان جدا میشم.
تینا حیرت کرد.
_ چطوری؟ مگه ممکنه؟
ابروهایش در هم حرکت کردند.
_ این چه ربطی به دوریمون از همدیگه داره؟
تارخ از خیره شدن مستقیم در دیدهان او گریخت. به
دمپاییهایی که به پا کرده بود خیره شد.
_ تو از بعضی چیزا خبر نداری… مثلا از کارای
خلافی که من و نامیخان کردیم.
تینا بغض کرد.
_ میدونم… جسته گریخته از یه چیزایی باخبر شدم.
اما عمو مجبورت کرده دیگه… تو که تقصیری
نداشتی.
تارخ گونهی او را ملایم نوازش کرد.
_ تینا من همدست نامیخان بودم و مجرم. یه سری
مدارک از خرابکاریای نامیخان دارم که میدمشون
دست پلیس. در عوض حبسی که برام میبرن بسیار
بسیار کمتر میشه.
تینا مات شد. برای یک لحظه اعتمادش را به
گوشهایش و به چیزی که آنها شنیده و فرکانسش را
برای مغز ارسال کرده بودند تا آن را ترجمه کند از
کف دست داد!
_ چی گفتی؟
تارخ سرش را جلو برد و پیشانی تینا را عمیق بوسید.
شیرین پشت به آنها کرد تا شاهد گریههای ناتمامش
نباشند.
تینا با ناباوری عقب راهی شد.
_ یعنی چی؟ من نمیفهمم…
گیج و عصبی دور خودش چرخید.
_ میندازنت زندان؟ به چه جرمی آخه؟ اون حیوون
مجبورت کرده…
دستش را محکم به سینهاش زد.
_ من میدونم… همه میدونن… اون باید بره زندان…
تو چرا؟
جیغ زد:
_ این چه قانون مسخرهای؟
تارخ بازوی تینا را کشیده و او را در آغوش گرفت.
_ آروم باش تینا جان.
تینا زار زد:
_ آروم باشم؟ چطوری؟ من نمیذارم همچین کاری
بکنی.
با مشت به سینهی تارخ زد.
_ من بدون تو چیکار کنم؟ اصلا مگه منو کف دست تو
نسپردن؟ مگه من بجز تو کسی رو دارم آخه؟ چطوری
ولم میکنی؟
تارخ حلقهی دستانش دور او را تنگتر کرد.
_ تینا قلبت میخواد عذاب بکشم؟

تینا هایهای گریست. حالا دیگر با عمق وجودش
فهمیده بود تارخ از چه سخن میگوید.
_ تورو قسم به روح مولین بابامون با من اینکارو
نکن. توروخدا تنهام نذار تارخ… تو نباشی من
میمیرم. بخدا راست میگم.
شیرین به سمتش آمد تا آهستهش کند، ولی تینا از آغوش
تارخ بیرون آمده و میان گریههایش بریده بریده اضافه کرد:
_ غلط کردم تارخ… خواهر بدی بودم به حراهی شد گوش
ندادم. غلط کردم. حرفای بدی زدم بهت…
محکم با کف دست روی دهانش زد.
_ گه خوردم… بچگی کردم. تورو خدا با من
اینطوری نکن.
با مشت روی سینهاش کوبید.
_ تورو قسم به خاک مولین ثریا ولم نکن. میمیرم
من… گه خوردم هر کاری تو بگی همون کارو
میکنم. بخدا دیگه مسعود زنگ بزنه جوابش رو نمیدم.
تارخ با دردی عمیق و جانکاه به خواهرش چشم دوخت و
تینا که با متوجه شدن خاموشی تارخ ناامید شده بود به شیرین
پناه برد.
_ شیرین تورو خدا تو بهش بگو ولم نکنه… شیرین
بقران قول می دم به حراهی شدون گوش بدم توروخدا…
با زانوهایش روی زمین فرود آمد.
_ من بدون تارخ میمیرم… من بدون داداشم میمیرم
چرا نمیفهمین.
تارخ به سمتش حرکت کرد. با قلبی که تکه تکه شده بود کنار
تینا زانو زد و تن رنجور او را به خودش چسباند.
_ تینا باید قوی باشی خب؟
آوای ضعیف تینا را متوجه شد.
_ نمیخوام…. من بدون تو هیچی رو نمی خوام…
چرا اینهمه بی رحم شدی آخه؟ تو که دوستم داشتی.
_ تو همه کسمی تینا…
_ ولم نکن پس…
_ ولت نمیکنم عمرم. میرم تا لایق برادری واسه تو
باشم.
تینا به پیراهنش چنگ زد.

_ نامرد شدی تارخ… نامرد شدی… اینا بهانهس…
میخوای تنهام بذاری تا دق کنم.
کف دستانش را محکم دور گردن تارخ حلقه کرد.
_ قلبخوری از دستم… من خواهر خوبی نبودم. بخدا
هر کاری بگی میکنم. فقط پیشم بمون.
تارخ دلش میتمایل داشت زجه بزند. ابداً تینا را در این
حال و روز ندیده بود. کمرش را نوازش کرد.
_ یه مدت فقط از هم دور میمونیم. زود تموم میشه.
اگه دوستم داری باید قوی بمونی. باید رو پای خودت
وایستی. محکم باشی تا منم بتونم دوریتو تحمل کنم.
تینا همانگونه که سرش را در گودی گردن تارخ فرو
کرده بود نالید:
_ من به جهنم… بخاطر افرا که عاشقش شدی نرو…
اینکارو باهامون نکن. میدونم افرا هم خیلی دوستت
داره… چطوری قلبت میاد آخه…
تینا دست روی بزرگترین نقطه ضعف این روزگارهایش
گذاشته بود. نام افرا را چندین بار میان لبهایش
مزهمزه کرد. چگونه باید به افرا میبیان کرد؟ چرا به این
قسمت ماجرا و سختیهایش نیاندیشیده بود؟ درد
سنگینی روی قلبش جا خوش کرد. انگار شیرین حال
نزارش را درک کرد که خودش را کنار تینا رساند و جدی
گفت:
_ پاشو تیناجان… اتفاقا من با تصمیم تارخ موافقم.
تینا ناباور سرش را به سمت شیرین چرخاند.
_ چی میگی شیرین؟ چطوری میتونی همچین حرفی
بزنی؟ چطوری حاضر میشی تارخ بره زندان؟
شیرین کنار آنها نشست و نگاه جدیاش را در دیدهان
تینا دوخت.

_ چند ماه و چند سال حبس بهتر از حیاته که تهش
معلوم نیست.
حرفهایش فقط در جهت آرام کردن تینا بودند. نه
اینکه تصمیم تارخ را بد بداند. فقط نمیتوانست دوری
او را تاب بیاورد. برای تینا نسخه میپیچید و خودش
درمانده شده بود.
تینا با گریه نگاهش را به سمت تارخ چرخاند.
_ به حرفش گوش نده تارخ. تو هیچ تقصیری نداری
که بخوای بجای نامیخان مجازات شی.
تارخ از جایش بلند شد و تینا را نیز مجبور کرد از
روی زمین بلند شود. کف دستش را دور شانههای او حلقه
کرد و مجبورش کرد به سمت منزل حرکت کنند.
_ بریم خونه… سرما میخوری.
تینا زار زد:
_ به حرفم گوش نمیدی نه؟
تارخ جدی بیان کرد:
_ تینا باید بفهمی من تو این سالا چطوری حیات
کردم. حرف میزنیم اگه حاضر بودی بازم دردامو تو
خودم بریزم و عذاب بکشم، اگه قانع نشدی، باشه
قبوله… اونوقت همین الان میزنم زیر همه چی و تا
آخر عمر همینطوری کنارت میمونم.
گریههای تینا قطع شدند ولی با نگاهی نا امید و دلگیر
به نیمرخ جدی و اخمآلود تارخ خیره شد. میترسید. از
متوجه شدن حرفهای تارخ و قانع شدنش میوحشت کرد. تارخ
جانش بود. برخلاف تمام غدبازیهایش خوب
میخبر داشت که جانش به جان تارخ بند است. چگونه باید
از این ماجرا میگریخت؟ چگونه باید از زیر گوش
دادن به حرفهای برادرش فرار میکرد؟
نالید:
_ تارخ…
حرف تارخ یک کلام بود.
_ باید بشنوی تینا…
همهی درهای امید برای فرار کردن به رویش بسته
شدند. این لحن جدی تارخ را خوب میشناخت. حالا
دیگر مطمئن بود که بدون گوش دادن حرفهای برادرش
امشامگاه را صبح نخواهد کرد.
*******
با بی‌قراری به ساعت خیره شد. یازده صبح بود و او
بیکار روی کاناپه ولو بود. آن هم بجای اینکه در
مزرعه باشد. این هم جزئی از نقشه بود که باید اجرا
میشد تا نامیخان فکر کند رابطه ی او و تارخ بهم
خورده است. صحرا هم در دانشگاه بود و همین بر
بیحوصلگیاش بیشتر دامن میزد. زیرلب غرغر کرد
:
_ مرده شور ریختت رو ببرن که هر چی مصیبت
داریم از صدقه سر توئه.
پوفی کشید.
_ آخه یه آدم چقدر میتونه منفور باشه؟
دستش را لای موهایش برد و کلهاش را بیحوصله
خاراند.
_ تا شامگاه چه غلطی…
جملهاش تمام نشده بود که گوشیاش که روی شکمش
بود لرزیده و صدایش در فضا پیچید. هیجان زده و به
امید اینکه تارخ پشت خط است و بدون اینکه اصلا
نگاهی به صفحهی گوشی بیاندازد تماس را وصل
کرد، اما با صوتی ظریف زنانهای که شنید بادش
خوابید.
_ سلام..
مکث کرد و به مغزش فشار آورد تا فرد پشت خط را
شناسایی کند که مجدداً صدای ظریف پردهی گوشش
را لغزاند.
_ تینام… خواهر تارخ.
ابروهای افرا بالا رفتند.
_ سلام… چیزی شده؟
تینا آرام پرسید:
_ میشه ببینمت؟ باید باهات حرف بزنم.

افرا سوالش را طور دیگری مطرح کرد.
_ چرا؟ چی شده مگه؟
تینا کلافه جواب داد:
_ پشت تلفن نمیشه. باید حضوری ببینمت.
افرا ابروهایش را بالا داد.
_ ببین مشکلی نیست، ولی اگه راجع به مسعوده…
تینا حرفش را قطع کرد.
_ نه… آدرس خونهتون رو بده بیام از نزدیک حرف
بزنیم.
افرا متعجبتر از قبل شد، ولی مخالفتی نکرد. به دو
قلبیل… اول اینکه هم بیکار بود و هم حوصلهاش سر
راهی شده بود و دوم بخاطر کنجکاویاش که بیش از حد
تحریک شده بود.