رمان الفبای سکوت پارت ۱۱۴

افرا سرش را به چپ و راست تکان داد.
_ نه غمگین نیستم که… یکم مضطربم.
تارخ متعجب تر از قبل جویا شد:
_ مضطرب برا چی؟ من که پیشتم.
افرا در جواب دادن کمی مکث کرد. واقعا نمیمتوجه شد
چگونه باید این موضوع را بر زبان میآورد. پریود
شدن یک اتفاق طبیعی در بدن هر زنی بود. درک
نمیکرد برای چه حرف زدن در رابطه با آن در
جامعه شان تابو محسوب میشد. مگر این رویداد در
کنترل خود آدم بود که بتواند مهارش کند. با اینکه ذاتا
خجالتی نبود، اما حرف زدن در رابطه با این
موضوع آن هم جلوی یک مرد اندکی برایش سخت و
آزار دهنده به نظر میوارد شد. نهایتا هم نتوانست مستقیم
مشکلش را بیان کند.
_ زیر قلبم درد میکنه.تارخ برای چند ثانیه مکث کرد تا رابطه ی بین درد
زیر قلب او و اضطرابش را بیابد و بعد از چند ثانیه
شرمنده از گیج بازیهایش آخی اضافه کرد.
_ آخ! ببخشید افرا من ذهنم حرکت کرد پیش مادرت!
افرا نگاهش را از او دزمشاهده کرد. یادآوری مکالمه شان
باعث میشد خندهاش بگیرد. به سختی خودش را
کنترل کرد تا خندهاش رها نشود.
_ میذارم به پای پاستوریزه بودنت!
تارخ دستی به سرش کشید.
_ پد لازم داری؟
افرا بدون اینکه نگاهش کند سر تکان داد. تارخ از
جایش بلند شد.
_ خب تو که در حالت نرمال منو درسته قورت
میدی. چرا زودتر ناظهار کردی بهم؟
تک خندهای کرد.
_ مهندس ملکی خجالت کشیدن؟افرا تیز و چپ چپ نگاهش کرد. با اینکه خجالت زده
بود، اما از جواب دادن باز نماند.
_ رو آی کیوت حساب باز کرده بودم.
تارخ دستانش را به نشانهی تسلیم بال برد. پالتواش را
برداشته و به تن کرد.
_ اگه لباس لازم داری بگو کبری خانم رو بیدار کنم
زیرا این وقت شامگاه نمیتونم لباس پیدا کنم برات وگرنه
که برم داروخونه و بیام.
افرا خجالت زده لب گزید.
_ نه لباس لازم ندارم. ببخشید من…
تارخ که لحن خجالت زده ی او را متوجه شد جمله اش را
قطع کرد.
_ استراحت کن. زود برمیگردم. داروخونه به
خونهی هدایتخان نزدیکه.
به سمت در راهی شد. قبل از باز کردن در ایستاد و به
سمت افرا چرخید.
_ اگه چیز دیگهای لزم داشتی و نتونستی مستقیم بگی
اس ام اس کن برام.به لحاف اشاره کرد.
_ مراقب باش جات سرد نباشه.
وقتی مطمئن شد که توصیه های لزم را کرده است
سریع در را باز کرد تا به داروخانه برود. افرا با
لپهایی گل انداخته و خجالت زده تشکری کرده و با
نگاهش تارخ را بدرقه کرد. وقتی تارخ بیرون رفت
دستش را روی قلبش گذاشت. حس شرم تمام وجودش
را گراهی شده بود. لحاف را از رویش کنار زد. احساس
گرما میکرد. این جنس از محبتها و حمایتها برای

او تازه بودند. قبلا چنین توجه هایی را تجربه و لمس
نکرده بود. لذت میبرد از تکتک توجهات ریز و
درشت تارخ. حتی حال که تارخ راجع به بارداری
آرزو هم متوجه شده بود قلبش میمیل داشت با او در مورد
این موضوع درد و قلب کند. به جملهی تارخ اندیشید.
واقعا روزگاری میرسید که او همانطور که تارخ گفته
بود عاشق فرزند مادرش باشد؟ کف دستش را به گونهی
داغ شدهاش چسباند و چشمانش را بست. شاید باید در
رابطه با این ماجرا بیشتر با تارخ حرف میزد.
حرفهای او مسکنی بود که از دردهایش می‌کاست.
***
به کیسه ی خریدهایی که از داروخانه گحرکت کرده و کنارش
روی صنقلبی شاگرد گذاشته بود چشم دوخت. چند بسته پد
بهداشتی، قرص مسکن و شکمبندی که حدس زده بود
ممکن است از درد کمر و شکم افرا بکاهد. لبخندی
زد. حس خوبی داشت. خرید کردن برای یک زن
احساس خوبی به وجودش سرازیر کرده بود. سالها
بود که چنین احساسی نداشت. سالها بود که خودش
را از چنین لذتهایی محروم کرده بود. از اینکه
ردپای یک زن در حیاتاش باشد. از اینکه کسی را
دوست داشته و توسط کسی دلبسته شده شود. یاد
مکالمه اش با افرا افتاده و سرش را با خنده تکان داد.
_ دختره ی دیوونه!
به‌سرعت حرکت کرد تا خودش را به خانه برساند. در
حیاط را نیمهباز گذاشته بود تا موقع بازگشت مزاحم
کسی نباشد. سگی که در حیاط بود خیالش را راحت
میکرد که مشکلی رخ نمیدهد. نزدیک بودندارومنزل هم این اطمینانش را بیشتر میکرد. چند
دقیقه بیشتر طول نکشید که مقابل خونه ی هدایتخان
رسید. ماشین را سرجایش پارک کرد و پیاده شد.
امیدوار بود در بسته نشده باشد. نمیتمایل داشت در این
هوای سرد با افرا تماس گراهی شده و برای باز کردن در
او را به حیاط بکشاند. آن هم با وضعیتی که داشت.
کنار در که رسید با متوجه شدن دری که همچنان نیمهباز بود
با رضایت وارد حیاط شد. در را پشت سرش آهسته
بست و سعی کرد ملایم قدم بردارد تا صدای پایش به
گوش کسی نرسد. مقابل ساختمان خونه که رسید با
متوجه شدن زن دوم هدایتخان که مقابل ساختمان توقف کرده و
کف دستانش را در آغوش گحرکت کرده بود متعجب شد. حکایت
زندگی این زن جوان حکایت عجیبی بود. هنوز هم
وقتی داستان تلخ زیستن او را به یاد میآورد از
صاحب خانه منزجر میشد. مجبور بود از مقابل رقیه
عبور کند. وقتی نزدیکش شد بی اختیار سرفه ای
مصلحتی کرد. رقیه با گوش دادن آوای سرفهی تارخ
شتابزده سرش را بالا آورد. با مشاهده کردن او دست و پایش
را گم کرد. تارخ کیسهی کف دستش را جابهجا کرده و در
حالیکه سعی میکرد به صورت رقیه نگاه نکند تا او
معذب نباشد گفت:_ ببخشید رقیه خانم. من مجبور شدم بخاطر افرا برم
داروخونه مسکن بخرم. معذرت میخوام اگه
هراسیدین. درو باز گذاشته بودم تا موقع برگشتنم در
نزنم.
رقیه در حالیکه نگاهش را به پایین دوخته بود با
خجالت زمزمه کرد:
_ افرا خانم چیزی نیاز داشتن به من بگین.
تارخ با فکر اینکه افرا ممکن به لباس نیاز داشته با
ترمتوجه شد به کیسهی دستش خیره شد.
_ راستش ممکنه افرا به لباس نیاز داشته باشه. صبح
میتونم خودم تهیه کنم، اما الن…
رقیه با خجالت میان حرف او پرید:
_ شما تشریف ببرین داخل من میارم دم اتاقتون.
تارخ با تبسم سر تکان داد.
_ ممنونم رقیه خانم.
میل داشت از کنار او عبور کرده و به داخل برود که
صدای رقیه متوقفش کرد._ تارخ خان…
وقتی متوقف شدن تارخ را دید به‌سرعت ادامه داد:
_ همسرتون خیلی مهربون و خوبن… به پای هم پیر
بشین.
لبخند تارخ عمق گراهی شد. قلب مهربان افرا همه را
تحت تاثیر قرار میداد.
_ ممنون رقیه خانم.
با همان تبسمی که روی لبهایش جا خوش کرده بود
به اتاقشان بازگشت. چراغ های اتاق روشن بودند ولی
بنظر می‌وارد شد افرا خوابیده است. با اینکه نمیمیل داشت او
را بیدار کند، ولی چاره‌ای نبود. نزدیکش شده و کنار
تشکش زانو زد. نایلون خریدها را کنارش گذاشت.
_ افرا…

با کف دستش آرام شانه ی افرا را لمس کرد._ افرا خانم…
افرا گیج خواب لای پلکهایش را باز کرد. چند دقیقه
بیشتر نبود که چرتش گحرکت کرده بود و برای همین به
محض دیدن تارخ خواب از سرش پرید. سرجایش
قرار گرفت و دیدهانش را مالید.
تارخ با تبسم به حرکات او چشم دوخته و به نایلون
اشاره کرد.
_ چیزایی که فکر کردم لازمت میشه رو خریدم.
میرم بیرون تا راحت باشی.
افرا خواب آلود و با احساس شرمی که داشت آهسته
تشکر کرد.
_ نمیخواد جایی بری برو بخواب دیگه. من
چراغارو خاموش میکنم.
تارخ برای راحتی او مخالفت نکرد، ولی همانطور که
از جایش برمیخاست بیان کرد:
_ به رقیه خانم اظهار کردم برات لباس بیاره. اتفاقی تو حیاط
دیدمش. نمیخواد چراغارو خاموش کنی. برو من
میخوام جامو بندازم

افرا سر تکان داد و در حالی ی که سعی می کرد جلب
توجه نکند با برداشتن وسایل مورد نیاز ش از داخل
کیسه خریدها آرام حرکت کرد تا خودش را به
سرویس بهداشتی برساند . کارش که در سرویس
بهداشت ی تمام شد بالاخره توانست نفس آسوده ا ی بکشد .
حال می توانست با خیال راحت بخوابد . از سرویس
بهداشتی بیرون آمد تا به اتاقشان بازگردد که مقابل در
اتاق با رقیه برخورد کرد که چند کف دست لباس در کف دست
داشت . خودش را کنار او رساند و بعد از سلام دادن با
تبسم لباس ها را از کف دست او گحرکت کرد . قبل از اینکه رقیه
برود بی اختیار خم شد و با مهربانی گونه ی او را
بوسید .
_ مرسی رقیه جان . نصف شامگاهی زحمتت شد .
رقیه با تبسم ناراحتی به افرا خیره شد .
_ هر چیزی لازم داشتین به من بگین . اتفاقی
تارخ خان رو تو حیاط مشاهده کردم . اضافه کردن حرکت کردن داروخونه
براتون مسکن بخرن .
افرا لب گزید .

_ آره ی کم قلب درد داشتم . نخواستم مزاحم شما بشم .
اظهار کردم الان خوابیدین حتما .
رقیه ملایم و با لحن غمگینی لب زد :
_ من شامگاها دیر می‌خوابم . راحت باشین .
افرا با شک به صورت ناراحت او خیره شد . انگار که
غم با چهره ی او عجین شده بود .
_ رقیه جان بنظر میاد آزردهی . چیزی شده؟
رقیه آه غلیظی کشید. از وقتی عروس این خونه شده
بود دلش یک همدم می میل داشت تا با او درد و دل کند،
اما کسی ی در این خانه پا ی حرف ها ی او نمی جای گرفت .
زن اول هدایت خان کار ی کرده بود که او جرات
نداشت حتی حرف اضافه ای بر زبان بیا ورد . خیلی
دوست داشت با افرا حرف بزند . مهمان جمتوجه شدشان به
شدت در دلش جا باز کرده بود، اما شامگاه بود و دیر
وقت . بنظر می آمد مهمانشان شرایط خوبی برای ی
ا یستادن و حرف زدن ندارد برای همین هم ملایم جواب
داد :
_ خوبم افرا خانم . شما بر ین استراحت کنین .

افرا کف دستش را گراهی شد .
_ منو دوست خودت بدون . حرفی داشت ی یا کمکی
خواستی بگو بهم . تعارف نکن .
تن آوا یش را پا یین تر آورد .
_ قول میدم همه چی بین خودمون باشه .
همین جمله ی افرا روزنه ی امید ی در قلب رقیه به
وجود آورد که با نگاهی سرتاسر قدردان ی به او نگاه
کرد . او هیچ دوستی نداشت .
_ ممنونم افرا خانم . بر ین بخوابین شاید فردا فرصت
پیدا کردیم حرف بزنیم .
افرا تبسم ی زد .
_ من در خدمتتم . راستی منو افرا صدا بزن . دوستا
باید با همدیگه راحت باشن .
به رقیه شامگاه بخیر اظهار کرد و داخل اتاق بازگشت . تارخ
تشکش را با فاصله ی معقول ی از تشک او پهن کرده و
همانطور که سر جایش دراز کشیده و ساعدش را
روی پیشانی‌اش گذاشته بود در انتظار بازگشت او
بود .

آوا ی باز و بسته شدن در باعث شد تا تارخ کف دستش
را از روی دیدهانش برداشته و به او نگاه کند . با مشاهده کردن
لباس ها ی دست او ابروها یش را بالا داد .
_ رقیه خانم اونارو داد بهت؟
افرا سر تکان داد . لباس ها را گوشه ی اتاق گذاشته و
بازگشت تا چراغ هارا خاموش کند که تارخ مانعش
شد .
_ بیا اول مسکنت رو بخور بعد .
افرا به سمت او چرخید و با د یدن تارخ که بلند شده و
روی تشک قرار گرفته و ورق قرصی در کف دست داشت
خیره شد . اصلا متوجه آن قرص ها ی مسکن نشده بود .
حسی خوب دوباره به دلش هجوم آورد . این اامان بار
بود که بعد از مادربزرگش در دوره ی عادت
ماهیانه اش کسی حواسش را به او معطوف کرده بود .
_ دردم زیاد نیست .

تارخ کوتاه نیامد .
_اشکال نداره . ا ینو بخور تا شامگاه رو راحت استراحت
کنی .
افرا اطاعت کرد . نزدیک تارخ شد و ورق قرص را
از کف دست او گرفت . یکی از قرص ها را از ورقش
بیرون آورد و بعد از اینکه آن را هممسیر آب قورت داد
چراغ ها را خاموش کرده و به کمک نور ی که تارخ با
گوشی اش روی تشکش انداخته بود سرجایش دراز
کشید . لحاف را تا زیر چانه اش بالا کشاند و سرش را
به سمت تارخ چرخاند .
_ خوابت میاد؟
تارخ سرش را به سمت او متمایل کرد .
_ چیزی می خوای بگی ؟
افرا رو ی پهلویش چرخید .
_ چیزی راجع به رقیه می دونی ؟ برا ی چی حاضر
شده زن هدایت خان بشه؟
با لحن دلگیری ادامه داد :

_ حس می کنم از این خونه و آدماش بیزاره …
چهره ش پر از غم و غصه س .
تارخ هم رو ی پهلو چرخیده و به سمت او خوابید .
_ بهت گفتم که … تو این روستا زنا حق انتخاب ندارن
افرا …
افرا ابروها یش را جمع کرد .
آخه مگه نبیان کردی وضع مالی اهالی اینجا خوبه؟

_خانواده ی رقیه چه نیازی داشتن که دخترشون رو بدن
به یه مرد همسن بابابزرگش؟
تارخ آهی کشید.
_ رقیه خانواده ای نداره .
افرا جا خورد .
_ یعنی چی ؟
تارخ به چشمان او که در تاریکی برق می زدند نگاه
کرد .
_ دونستنش فقط دلخورت می کنه .

افرا با لجباز ی تمایل داشت تا داستان زندگ ی او را بشنود .
_ تعریف کن برام . چیا میدونی ؟ کاش م ی تونستم
کمکش کنم از اینجا فرار کنه .
تارخی ک کف دستش را تکیه گاه سرش کرد .
_ رقیه مادرش رو تو بچگی از کف دست داده . اینجا با
پدرش زیستن می کرد . تو همین خونه . پدرش برا ی
هدا یت خان کار می کرد . مثل غفور پدر لله که برا ی
نامی خان کار می کنه . فقط همینه دخترو داشت .
رقیه .
آهی کشید .
_ پدرش چند سال قبل فوت شد . راستش هیچ وقت فکر
نمی کردم وقتی بعد از فوت صادق میام اینجا ببینم
دخترش شده زن هدایت خان .
افرا چنان حیرت زده شد که نتوانست همانگونه
درازکش بماند . کشیده شد و سرجا یش قرار گرفت . ناباور و
هیستریک لبخند زد .
حتما به بهانه ی ا ینکه دختر آواره نشه عقدش کرده .
دندان ها یش را رو ی هم سا یید .

_کثافت حرومزاده

تارخ کف دست افرا را گرفت

_هیس افرا
افرا با سرزنش کف دست او را پس زد.
_ با متوجه شدن این چیزا چطوری میتونی بیای و تو این
خونه بمونی؟ چطوری میتونی پای سفرهی همچین
آدمی بشینی؟
تارخ آهی کشید. افرا چه میدانست او پای سفرهی
بدتر از هدایتخان هم جای گرفته بود. تبسم تلخش در
تاریکی از دید افرا دور ماند.
_ به اختیار خودم اینجا نیستم.
افرا روی تشکش چرخید و مقابل او جای گرفت._ حتی اگه مجبورتم کردن مهمون همچین آدمی نشو.
دیگه اینجا نیا.
لحاف را چنگ زد.
_ کارت کی تموم میشه؟ میشه فردا برگردیم؟
تارخ با ذهنی مشوش جواب داد:
_ فردا بعد از ظهر برمیگردیم.
افرا انگشتانش را به بازی گحرکت کرد.
_ راهی نیست به رقیه کمک کنیم؟
تارخ آهسته کف دستش را روی شانهی او گذاشته و مجابش
کرد تا دراز بکشد.
_ بخواب افرا… بهش فکر نکن زیاد چراکه واقعا کاری
از دست من و تو برنمیاد. رقیه همسر شرعی و
قانونی هدایت خانه.
افرا بیاختیار بغض کرد.
_ برگردیم فکرم پیشش میمونه. اینجا براش مثل یه
قفسه. تنهاست. طفل معصوم…تارخ لحاف را تا روی سینهی او بال کشید.
_ تو همین روستا کلی زن هست که شرایطشون هزار
برابر بدتر از رقیهست. حیات برای هر کس یه جور
تلخه… رقیه رو با خودت مقایسه نکن افرا… اونا به
این شرایط خو گرفتن. درسته ممکنه از وضعیت
زیستنش ناراضی باشه، ولی قطعا از به‌شدت جهاتم مثل
تو فکر نمیکنه. چون تو محیطایی که تو توش بزرگ
شدی نبوده.
نفسش را با بازدم عمیقی بیرون داد.
_ نمیخوام غصه بخوری. به این فکر کن که رقیه هم
خدایی داره برا خودش.
افرا آرام پرسید:
_ به خدا اعتقاد داری؟
تارخ سر تکان داد.
_ دارم. ردپای خدا تو حیاتم هست. با حضور
شیرین، تینا… علی…
مکث کرد. لبخند ملایمی زد.
_ تو…افرا به سقف خیره شد.
_ یه معلم داشتم تو دبستان که میاظهار کرد اگه لک بزنیم
نمیتونیم وضو بگیریم و نماز بخونیم. نمازم نخونیم
میریم جهنم.
پوزخند دلگیری زد.
_ هیچ وقت نمتوجه شده بودم سامان و آرزو نماز بخونن. از
ترس اینکه اون جهان ازشون جدا شم و برم بهشت موقع
جشن تکلیف خودمو زدم به مریضی و نحرکت کردم مدرسه.
فکر میکردم اینطوری همیشه پیششون میمونم. حتی
بعد از مرگ.
تلاش کرد بغضش را قورت دهد. صوتیش دو رگه
شد.
_ تو راست میگی تارخ… تلخی حیات هر آدم
مختص خودشه. مطمئنم پدر رقیه شبیه اهالی این
روستا نبوده. مطمئنم رقیه با این شرایط نمیتونه غم و
رنج منو درک کنه. همونطور که شاید من عمق غم
اون رو درک نکنم.
قطره اشکی از گوشهی نگاهش چکید. حال حس
میکرد نیاز به درد و دل کردن دارد. نمیخبر داشت تاثیر
عادت ماهیانه بود، یا همدمی که تازه یافته و
میتوانست پیش او درد و قلب کند. فقط میدانست قلبشمیخواهد حرف بزند. از حسرتی که روی دلش تلنبار
شده بود. تارخ با جملهای که اظهار کرد او را مجاب کرد تا
لب باز کند.
_ میخوای راجع به آرزو و سامان باهام حرف
بزنی؟

افرا بدون اینکه به سوال جواب دهد، انگار که غرق
در خاطراتش بود زمزمه کرد:
_ به خیلی از دوستا و هم کلاسیام حسادت کردم.
حسرت حیات خیلیارو داشتم، ولی به روی خودم
نمیآوردم. اما وقتی متوجه شدم آرزو بارداره، وقتی متوجه شدم
فرزین چطوری از بچهای که هنوز اندازهی یه نخودم
نشده مراقبت میکرد خیلی حسودیم شد. تو قلبم اظهار کردم
کاش سامانم مثل فرزین بود.تارخ عامدانه خاموشی کرد تا افرا خودش را خالی کند.
همین هم شد. در حالیکه قطره اشکی از گوشهی نگاه
افرا چکید ادامه داد:
_ با بجهان اومدن خودم کنار میام… حسرتای خودمو
هر طور شده پنهوون میکنم. یه تنه با همهی حسای
بدم میجنگم، ولی وقتی چشمم به صحرا میوفته…
اشکهایش شدت گحرکت کردند. برای تارخ سخت بود تا
اشک ریختن او را ببیند. اخمهایش درهم رفته بود، ولی
کف دستانش را مشت کرد تا هر طور شده خودش را
کنترل کند. افرا با غم بیاندازهای که قلبش را ذوب
میکرد زمزمه کرد:
_ واقعا نمیفهمم وقتی اوضاع بینشون اونهمه داغون
بود چرا پای صحرارو هم به این جهان باز کردن؟
آه غلیظی کشید.
_ شایدم خدا عمدا صحرا رو تو سرنوشت آرزو و
سامان گذاشته تا من تنها نباشم. من بدون صحرا دووم
نمیآوردم. صحرا همه چیزمه، اما نتونستم ازش
مراقبت کنم. نتونستم به‌شدت چیزا یادش بدم چراکه بلد
نبودم. چون کسی بهم یاد نداده بود.
نگاه خیسش را به طرف تارخ چرخاند._ گاهی به جونم غر میزنی سر به هوام… تو حرف
زدن با مردا مراقب نیستم… تارخ من…
تارخ به‌سرعت تنش را به سمت او کشیده و انگشتش را
روی لبهای او چسباند. بسیار خوب میتوانست
بقیهی جملهی او را حدس بزند.
_ هیس افرا… نمیخوام بشنوم. رفتارای تو شیطونیات
همشون برای من قشنگن… تو هیچ راهی شدار بدی نداشتی.
هیچوقت.
ساکت انگشتش را از لبهای او فاصله داده و به سمت
موهای او نزدیک کرد. انگشتانش را لی موهای نرم
افرا حرکت داد و لب زد:
_ حسودی میکنم. دلم نمیخواد تو پیش کس دیگهای
شیطنت کنی. دوست ندارم پیش کس دیگهای بلند
بخندی و آواز بخونی.
نگاهانش را بست. سرش را پایین برد و پیشانی افرا
را عمیق بوسید. نفس عمیقی کشیده و عطر موهای او

را داخل ریههایش کشید. ضربان دل افرا تند شده
بود. چشمانش را بست تا بلکه توانست بر التهاب
درونش غلبه کند که صدای بم تارخ مجدداً پرده
گوشها و قلبش را به لرزه درآورد._ نه آواز خوندن تو کار بدیه، نه قد بلند ریز خندیدنت…
مشکل از تو نیست. مشکل از حسادت منه.
افرا چیزی نبیان کرد. یعنی عملا نمیتوانست حرف بزند.
میهراسید هیجانی که در دلش بود به آوا و لحنش هم
سرایت کند و نتواند از پس ادای درست کلمات
بربیاید! صدای تارخ آرامتر از قبل شد.
_ بعد از سالها دارم به تارخی که دوست داشتنیتر
بود نزدیک میشم. دارم خودمو که فراموش کرده
بودم به یاد میارم. دارم حس و حال خوب رو بعد از
سالها مینگاه.
فاصلهاش را از افرا زیاد کرد.
_ اینارو مدیون توام افرا. همشو… تو فوقالعادهای.
افرا که عقب کشیدن تارخ را مشاهده کرد و بعد از چند ثانیه که
حس کرد اندکی بر هیجان دلش فائق وارد شده است سوالی
که در ذهنش بود را با تن صوتیی ملایم که به سختی
شنیده میشد بر زبان آورد.
_ چی شد که نظرت عوض شد؟ همیشه از من و
نزدیک شدن بهم فراری بودی! امروز چت شده؟

تارخ سر جایش بازگشته و روی تشک دراز کشید. به
سقف خیره شد.
_ بین گذشتن از تو و پیدا کردن یه جاده تا خودمو از
این لجن زار نجات بدم دومی رو انتخاب کردم.
افرا به نیمرخ متفکر او خیره شد.
_ کدوم لجنزار تارخ؟
تارخ نفسش را با بازدم عمیقی بیرون داد. در توان
خود نمیمتوجه شد همه چیز را به افرا بگوید. به فرصت
احتیاج داشت.
_ به وقتش حرف میزنیم افرا… الن نه. ولی قول
میدم یه روزگار همه چی رو بهت بگم.
افرا راضی از جملهی او و با امیدواری به اینکه
بالخره روزی خواهد رسید که متوجه همه چیز شود
زمزمه کرد:
_ شامگاهت بخیر.تارخ چشمانش را بست.
_ شامگاه تو هم.
****
تارخ کف دستی برایش تکان داد.
_ برو تو افرا… چند ساعت دیگه کارم تموم شه میام
تا برگردیم خونه.
افرا تبسمی زوری زد. قلبش نمیخواست به داخل
بازگردد. فکری که در ذهنش جولن میداد
نمیگذاشت ملایمش داشته باشد. برای تارخ سرتکان
داد. یعنی که حرفش را گوش خواهد داد، ولی وقتی او
ماشینش را حرکت داد و دور شد افرا باز هم
سرجایش از حرکت ایستاده بود. سرش را به اطراف چرخاند.
کوچه خلوت بود. فقط آوای پرندهها و آواز
خواندنشان خاموشی اطراف را میشکست. نمیاطلاع داشت
مقصد تارخ کجاست، اگر میدانست یک ثانیه را هم
برای تعقیب او از کف دست نمیداد.
غرق در فکر دنبال مسیری بود تا بتواند معمای جریان
عتیقهجات را حل کند که آوایی او را از جا پراند._ افرا خانم…
افرا با هول و درحالیکه ترسیده بود به عقب چرخید.
رقیه شرمنده لب گزید.
_ ببخشید ترسوندمتون.
افرا تبسمی زد.
_ حواسم پرت بود. ببخشید.
رقیه با مهربانی لب زد:
_ صبحونه نخوردین… بیاین بریم صبحونه بخورین.
افرا فاصلهی بینشان را با چند قدم به صفر رساند.
کف دستش را روی شانهی رقیه گذاشت.
_ رقیهجان لطفا باهام راحت باش.
این پا و آن پا کرد و بعد با ترمتوجه شد سؤال کرد:
_ میتونم یه چیزی ازت بپرسم؟
رقیه سوالی نگاهش کرد.
_ چی شده؟
افرا آب دهانش را مضطرب قورت داد._ رقیه تو میدونی تارخ کجای روستا راهی شد؟
رقیه با تعجب ابروهایش را بال داد.
_ برای معامله راهی شدن فکر کنم.
افرا سرش را زیر گوش او برد. میهراسید کبری آن
اطراف بوده و صوتیشان را بشنود.
_ میدونی این معاملههارو کجا انجام میدن؟
رقیه مضطرب شد.
_ برای چی میپرسین؟
تاکیدهای افرا روی راحت بودن رقیه در خطاب
کردنش بیفایده بود. بیخیال این مورد شد و سرش را
کمی از گوش او فاصله داد. دستانش را داخل
جیبهای بارانیاش فرو برد.
_ بسیار برام مهمه رقیهجان. اگه میدونی لطفا بگو
بهم.

رقیه مضطرب شد. از برخوردهای هدایتخان کاملا
متوجه شده بود که افرا نباید چیزی از این ماجرا بو
ببرد. از طرفی این را هم کمابیش فهمیده بود که افرا
در جریان کارهای تارخ نیست. اما مهر افرا در قلبش
جا باز کرده و حال در شرایطی قرار گراهی شده بود که
نمیدانست باید حرف میزد و چیزهایی که میخبر داشت
را در مقابل افرا بر زبان میآورد یا خاموشی کرده و
طبق خواستهی همسرش پیش میحرکت کرد. دو به شک
بود که افرا دستش را از جیب بارانیاش بیرون آورده
و بازوی او را فشار داد.
_ رقیهجان…
نگاهش ملتمس و آوایش پر از تضرع بود، ولی رقیه
از عواقب زبان باز کردنش و اظهار کردن مکان معاملهای
که غالب مردها برای معاملات عتیقهجات به آنجا
میحرکت کردند وحشت کرد که مضطرب و ترسیده زمزمه کرد:
_ من چیزی نمیدونم.لحن لرزان و نگاهی که میدزمتوجه شد افرا را مطمئن کرد
که او از همه چیز باخبر است برای همین هم در نگاه
و لحنش التماس بیشتری ریخت.
_ خواهش میکنم رقیهجان… این موضوع خیلی خیلی
برا من مهمه. لطفا اگه چیزی میدونی بهم بگو.
اطمینان را در لحنش ریخت.
_ قسم میخورم به کسی نمیگم که تو چیزی بهم
بیان کردی.
رقیه این پا و آن پا کرد. نهایتا هم با ترس لحن
صدایش را به پایینترین حد ممکن آورده و بیان کرد:
_ افرا خانم این موضوع به‌شدت خطرناکه… بهتره تو
کار شوهرتون دخالت نکنین.