رمان الفبای سکوت پارت ۱۰۵

افرا مقلب قرار گرفتنش را تغییر داده و روی سنگ‌ریزه‌ها نشست.
_ تینا…
جمله‌اش را نیمه تمام رها کرد. واقعا نمی‌اطلاع داشت چه بگوید.

اشک‌های تینا روی گونه‌هایش غلتید.
_ نگفتی؟ دوستت داشت؟

افرا بدون جواب دادن به سوال او سؤال کرد:
_ مسعود رو دوست داری؟ بخاطر مسعود به این حال و روزگار افتادی؟

تینا سر تکان داد. بدون ذره‌ای انکار و بدون ذره‌ای لجبازی.
_ دارم…

افرا پوفی کشید.
_ چرا دوسش داری؟ مسعود آدم درستی…

تینا میان حرفش پرید.
_ تو چرا تارخ رو دوست داری؟ اندیشیدی تارخ پسر پیغمبره؟
خاموشی افرا را که دید با غم جویا شد:
_ اامان بار مسعود رو کجا متوجه شدی؟

افرا کلافه نفسش را بیرون فرستاد.
_ متوجه شدن اینا چه فایده‌ای برات داره جز اینکه آزارت بده؟

تینا دستش را زیر دیدهانش کشید.
_ شنیدن خاطرات عاشقانه‌ی تارخ و مهستا آزارت می‌ده؟

جواب تینا یک بله‌ی محکم بود. به هیچ‌عنوان دوست نداشت چیزی از خاطرات عاشقانه‌ی تارخ در گذشته بداند. برای همین هم از مهستا فقط قلبیل جدایی‌شان را پرسیده بود نه چیز دیگری.
_ ببین تینا… برادرت اگه می‌گه از مسعود دور بمون بخاطر این نیست که مسعود قبلا دوست من بوده نه… بخاطر اینه که به مسعود اعتماد نداره‌. می‌ترسه با ادعاهای عاشقیش یه کاری بکنه که بدتر ضربه بخوری.

تینا تلخ ریز خندید.
_ یعنی یه درصدم احتمال نمی‌دین حرفایی که مسعود بهم زده درست باشن؟
مکث کوتاهی کرد و خیره در دیدهان افرا ادامه داد:
_ اگه تارخ بگه دوستت داره بخاطر اینکه قبلا مهستا رو عاشق شده حرفش رو باور نمی‌کنی؟

افرا در جواب دادن اندکی مکث کرد. نمی‌دانست باید چیزی که در ذهن داشت را به تینا می‌‌اضافه کرد یا نه. نمی‌خواست او را بیشتر از این آزرده و دلگیر کند. می‌توانست اعتماد فرو ریخته‌ی او و احساسات لگدمال شده‌اش را به دیده ببیند، ولی موضوع خطرناکی که این وسط وجود داشت این بود که تینا سعی می‌کرد خودش را با این حرف‌ها و تفسیر را گول بزند. رابطه‌ی خودش و مسعود را با رابطه‌ی او و تارخ قیاس می‌کرد در حالیکه هیچ ارتباط و شامگاهاهتی میانشان وجود نداشت.
کاملا مشخص بود ناخودآگاهش داشت تلاش می‌کرد تا ذهنش را گول زده و حقیقت را بپوشاند. طبیعی هم بود. تینا کاملا به مسعود باور داشته و کاملا عاشقیی که مسعود مدعی‌اش بود را باور کرده بود. برای همین هم حالا و در این نقطه که همه چیز بر علیه مسعود بود نمی‌توانست بپذیرد گول خورده است.
شاید این قیاس‌های گول زننده به طور موقت ملایمش می‌کردند، اما اگر حقیقت را نمی‌پذیحرکت کرد ممکن بود آسیب بیشتری در این جریانات متوجه‌ش شود برای همین هم قلب را به دریا زد و جویا شد:
_ تینا واقعا فکر می‌کنی رابطه‌ی خودت و مسعود شامگاهیه به رابطه‌ی من و تارخه؟

تینا حق به جانب به افرا چشم دوخت.
_ نیست؟

افرا جدی نگاهش کرد.
_ خودت چی فکر می‌کنی؟
سکوت چند ثانیه‌ای بینشان ایجاد شد و بعد افرا آهسته زمزمه کرد:
_ تینا رابطه‌ی مهستا و تارخ سال‌هاست که تموم شده، اما مسعود وقتی با تو دوست شد و بهت ابراز علاقه کرد که هممدت همین کارارو برای منم انجام می‌داد

همین جمله‌ی افرا که در عین صوتقت بیان شده بود باعث شد تا اشک‌های تینا شدت بگیرند. با اینکه افرا کاملا درست می‌بیان کرد ولی او نمی‌تمایل داشت این موضوع را بپذیرد. قلبش می‌خواست مسعود در ذهنش همان مرد عاشق پیشه باقی بماند.
افرا از متوجه شدن اشک‌های او که شدت یافته بودند افسرده شد، ولی از حرف‌هایش دست نکشید.
_ تینا من از سر حسادتم یا غمگینیم این حرفارو نمی‌زنم. مسعود برای من به‌شدت وقته تموم شده‌‌. نمی‌گم از اینکه با تو بهم خیانت کرد شاد شدم نه… ولی بذار رک بهت بگم…
آب‌ دهانش را قورت داد و مستقیم در نگاهان خیس تینا زل زد‌. مقابل تارخ این چنین مستقیم اعتراف نکرده بود، اما قلب را به دریا زده و مقابل تینا اعتراف کرد.
_ تینا اگه دارم این حرفارو می‌زنم، اگه می‌خوام بهت کمک کنم تا واقعیت رو ببینی برا اینه که تارخ رو دوست دارم‌. من نمی‌دونم تو زندگی تارخ چیا گذشته دقیقا…
مکث کرد.
_ البته شایدم یه چیزایی رو می‌دونم… اما موضوع مهم اینه که من متوجه شدم تارخ چقدر داره عذاب می‌کشه… من می‌دونم تو چقدر براش مهمی..‌. می‌دونم متوجه شدن آزردهی و غم تو یا مشاهده کردن آسیب متوجه شدنت تارخ رو از بین می‌بره.
لب گزید.
_ من نمی‌تونم همچین چیزی رو تحمل کنم تینا.

تینا زانوهایش را داخل شکمش جمع کرده و پیشانی‌اش را به آن‌ها تکیه داد.
_ به من اضافه کرد از تو جدا شده..‌. قسم خورد که دیگه بهت فکر نمی‌کنه…

افرا خواست کف دستش را روی شانه‌ی تینا بگذارد، ولی پشیمان شد. واقعیت این بود که بلد نبود به او قلبداری دهد. درست بود که بخاطر تارخ ترجیح می‌داد حال تینا خوب شده و مسعود از حیات‌اش بیرون برود، ولی هنوز هم در گوشه و کنار ذهنش او را مثل مسعود گناهکار می‌دانست. از جایش کشیده شد و پشتش را تکاند.
_ تینا این مسیریه که خودت باید تنهایی طی‌ش کنی. اینکه بخوای همچنان با مسعود بمونی یا علیرغم علاقه‌‌ای که بهش داری ولش کنی به خودت مربوطه… نمی‌خوام با اظهار کردن حرف اضافه‌ برداشت دیگه‌ای کنی. من فقط بخاطر برادرت اینجا اومدم.

تینا بینی‌اش را بالا کشید. سر تکان داد.
_ من و تو نمی‌‌تونیم دوست باشیم با هم. بهتره اداشو هم در نیاریم. می‌فهمم.
سرش را بالا آورد.
_ یه چیزی ازت می‌خوام.

نگاه سوالی و منتظر افرا را که مشاهده کرد اظهار کرد:
_ نمی‌دونم در آینده قراره چی بشه. شاید حماقتمو به اوج رسوندم و دوباره برگشتم پیش مسعود…
دیدهان درشت شده‌ی افرا را دید اما اهمیتی نداد.
_ هیچ‌کس در جایگاه قضاوت من نیست. به هر حال چیزی که ازت می‌خوام اینه که حواست به برادرم باشه.
اشک‌هایش را پس زد.
_ رک بگم… بخاطر مسعود دوست نداشتم تورو کنار تارخ ببینم، اما بعد از سال‌ها تو اولین دختری هستی که تارخ بهش اهمیت می‌ده.
نسیمی از دل افرا عبور کرد. تینا با قاطعیت، ولی باصدایی گراهی شده ادامه داد:
_ تارخ بخاطر محافظت از ما کف دست از زندگی کردن کشیده. نمی‌خوام غصه‌ی من از پا بندازتش… اگه یکی باشه که حواسش بهش باشه…

افرا نگذاشت جمله‌ی تینا تمام شود. مطمئن در نگاهان تینا زل زد.
_ خیالت راحت…
خواست از تینا فاصله بگیرد، ولی لحظه‌ی آخر پشیمان شد.

_ تینا در رابطه با زیستنت خوب فکر کن. تب شتاب‌زده و داغ زود عرقش در میاد.
سکوت تینا باعث شد دیگر چیزی نگوید و سراغ علی برود.

علی با صورتی اخم‌آلود تماشایش کرد. افرا ابروهایش را بالا داد.
_ نمی‌خوای بریم خوشتیپ؟ از اینکه منتظر موندی غمگینی؟

علی به سختی به خودش تکان داده و از جایش بلند شد. با اخم به افرا نگاه دوخت.
_ چر…ا با تینا… دعو…ا کردی؟ تینا گر…یه کرد. دا…داش تاروح بفهم…ه نارا…حت می…شه.

افرا لب گزید. فکر نمی‌‌کرد علی متوجه اشک ریختن تینا شود.
_ علی به داداش تارخ نگیا… تینا هم خوب می‌شه دلواپس نباش.

علی به حالت قهر از کنار او گذشت.
_ نبا…ید با تینا دعو…ا می‌کر..‌. دی؟

افرا دنبالش رفته و بازویش را از پشت گرفت.
_ علی‌جون دعوا نکردیم که… درد و قلبای دخترونه بود فقط. تینا احساساتی شد گریه کرد.

علی که ظاهرا از مشاهده کردن گریه‌های تینا به شدت ناراحت بود با همان اخم جاده خودش را در پیش گحرکت کرد.
_ من خسته شد…م. می…رم ساختم…ون…

افرا پوفی کشید.
_ نمی‌خوای به سگا غذا بدی؟

علی به‌شدت سریع جوابش را داد.
_ نه… خود…ت تنهایی بده.

افرا دیگر اصراری نکرد. ظاهرا علی حرفش را باور نکرده بود. بازوی علی را رها کرد و اجازه داد او به ساختمان برگردد. بعدا با او مفصل حرف می‌زد و از قلبش در می‌آورد.
****
می‌توانست نگاه متعجب مهستا و سارا را روی سامان حس کند. عصبی بود. درک نمیکرد سامان چرا هممسیر صحرا به مزرعه وارد شده بود. اصلا چه کسی به او اضافه کرده بود می‌تواند بی‌دعوت به مزرعه بیاید! فکر نمی‌کرد حتی صحرا هم بتواند خودش را برساند، اما به طرز خنده‌داری بعد از ناهار نه تنها صحرا رسیده بود که بلکه سولین نیز همجادهش بود. تارخ متوجه ناراحتی او شده و زیر گوشش ملایم نجوا کرده بود که ساکت باشد. اگر بخاطر تارخ نبود قطعا به سامان می‌بیان کرد که از آنجا بیرون برود.

صدای نامی‌خان باعث شد نگاه همه به سمت او بچرخد‌. مخاطبش سامان بود.
_ ماشاءالله آقای دکتر… راز جوونیتون چیه؟ اصلا بهتون نمیاد دو تا دختر به این سن و سال داشته باشین.

قبل از اینکه سامان چیزی بگوید مهستا هم با حیرت زمزمه کرد:
_ من هنوزم نمی‌تونم باور کنم! بیشتر شبیه خواهر و برادرین تا پدر و دختر!

افرا با حرصی که سعی در پنهان کردنش داشت دندان‌هایش را روی هم سایید. حالش از این حرف‌های تکراری که هر جا می‌حرکت کرد می‌شنید بهم می‌خورد.
همه حتی سارا کنجکاو و منتظر به صورت سولین دیده دوخته بودند. انگار که منتظر بودند سامان بگوید پدر دخترهایش نیست!

سولین نگاهش را از نامی‌خان گحرکت کرده و به مهستا دوخت.
_ راز جوونی در کار نیست! من بسیار زود پدر شدم! بیست و یک سالگیم افرا بدنیا اومد.

نامی‌خان لبخند زد.
_ تا چشم بهم بزنی صاحب دولید و نوه شدی دکترجان!

تارخ با نارضایتی به عمویش خیره شد. تصور ازدواج و بچه‌دار شدن افرا اذیتش می‌‌کرد. دخترک برای این کارها خیلی جوان بود! البته اگر می‌توانست خودش را کنار افرا تصور کند شاید این حس منفی کنار می‌حرکت کرد! آن‌وقت شاید با خودش می‌اظهار کرد سن و سال افرا چندان هم برای این کارها نامناسب نیست!

لب‌های سولین که تکان خورد و آوایش در فضای میانشان پیچید نگاهش را به سمت او چرخاند.
_ دخترای من برای تشکیل خانواده خیلی جوونن!

جواب سولین قانعش کرد. مسرور بود که سامان نظری موافق او داشت. بی‌اختیار نگاهش روی افرا چرخید. دلش میخواست واکنش او را در برابر حرف های نامی‌خان و پدرش ببیند. با دیدن صورت درهم و اخم‌های افرا متوجه شد که او همچنان از حضور پدرش در آن جمع ناراضی است. ارتباط میان این پدر و دختر چنان از هم گسیخته بود که بنظر می‌وارد شد ابداً ترمیم نشود.

نامی‌خان با تبسم به سولین خیره شد‌.
_ افرا که زیادم کوچیک نیست‌. به‌شدت از هم سن و سالاش بچه هم دارن!

تارخ نگاهانش را ریز کرد. هدف عمویش از مطرح کردن چنین موضوعی چه بود؟ گردنش را به سمت مهران چرخاند. نیشش باز بود. از فکری که در مغزش خطور کرد خونش به جوش وارد شد. کف دستانش را مشت کرد. نکند نامی‌خان برای مهران نقشه کشیده بود؟ فکش از حرص لرزید. حالا دیگر او هم از حضور سولین و دختر‌هایش در آن مکان ناراضی بود. قبل از اینکه همگی در ساختمان دور هم جمع شود در مزرعه مشغول گشت و گذار بودند، ولی بعدا خستگی همه‌ی آن‌ها را به داخل کشانده و باعث شده بود صحبت‌های میانشان گرم بگیرد.
هوا تاریک شده بود و امیدوار بود سولین قصد نداشته باشد برای شام هم بماند.

در ذهنش دنبال بهانه بود تا افرا را از آن جمع بیرون بکشد که به‌یک‌باره خود افرا از جایش بلند شد. کش و قوسی به بدنش داده و خمیازه‌‌ای کشید. خمیازه‌ای که گواه این بود که از صحبت‌های آن‌ها حوصله‌اش سر راهی شده است!
_ ببخشید… من خیلی خسته‌م. چشامو به زور باز نگه داشتم ترجیح می‌دم برم خونه و استراحت کنم.
تبسم نمایشی رو به نامی‌خان زد.
_ مرسی از پذیراییتون!

تارخ فرصت را مناسب مشاهده کرد تا سولین را هم راهی خانه‌اش کند.
_ خانم مهندس باید صبر کنی تا لاستیک ماشینت رو عوض کنم. هنوز همونجور مونده!
بلافاصله بعد از پایان جمله‌‌اش از جایش کشیده شد.

افرا نگاهش را به سمت تارخ چرخاند و انگار از حالت نگاه او متوجه شد که عمدا این نمایش را مسیر انداخته است. همراه او بازی کرد! هر چند حرف‌هایش چندان هم دروغ نبودند.
_ من واقعا نمی‌تونم رانندگی کنم. خیلی خیلی خسته‌م.

مهران به‌سرعت میان مکالمه‌ی آن‌ها پرید.
_ می‌خوای من برسونمت؟

تارخ نگاه تیزش را از مهران گرفته و به سولین دوخت‌. با زبان بی‌زبانی می‌گفت از جایش بلند شود! سامان متوجه نگاه سنگین او شد که به خودش تکان داد. نگاهش را از روی مهستا عبور داده و به مهران دوخت.
_ ممنون مهران‌جان… من ماشین آوردم‌. فکر کنم صحرا هم خسته‌س. دیگه بر می‌گردیم‌.

افرا با رضایت از نقشه‌‌ای که موثر واقع شده بود خداحافظی کوتاهی با بقیه کرد.
_ سولین من بیرون منتظرتم!

همه متعجب به حرکت کردن او خیره شدند! اینکه پدرش را در جمع هم با اسم خطاب می‌کرد برای بقیه عجیب بود!
سامان سری تکان داد و به سمت نامی‌خان حرکت کرد.
تارخ نگاهشان را از آن‌ها گرفته و افرا را دنبال کرد.
وقتی بیرون رسید که او جلوی ساختمان به ماشینش تکیه داده بود. نزدیکش شد. افرا با احساس‌ کردن بوی عطر تند او سرش را بالا آورد. تبسمی به رویش زد.
_ ممنونم.

تارخ نگاهش را به چال گونه‌ی او دوخت.
_ حالت خوبه؟

افرا کف دستانش را زیر بغل زد. دلواپسی تارخ نامدار را دلبسته شد.
_ من آره! تو چی؟ تو خوبی؟ متوجه شدم وقتی تینا تنهایی برگشت خونه آزرده شدی!

تارخ با یادآوری تینا که حتی نتوانسته بود آن جمع را تحمل کند و بلافاصله بعد از ناهار به بهانه‌ی سرماخوردگی آنجا را ترک کرده بود آهی کشید.
_ روزای سختی رو می‌گذرونه!

افرا سر تکان داد.
_ منم جاش بود همین وضعی می‌شدم! شایدم بدتر.

تارخ نگاهانش را ریز کرد.
_ بخاطر مسعود؟

افرا از حسادت آشکار او که در لحنش جریان داشت خنده‌اش گراهی شد.
_ حالت خوب نیستا! از شدت حسادت نمی‌فهمی چی می‌گی! اگه مسعود برام مهم بود که تا الان باید افسرده می‌شدم.

تارخ چپ‌چپ نگاهش کرد.
_ قرار نیست مراقب زبونت باشی نه؟

افرا تخس ابرو بالا انداخت.
_ نه! نه که نخواما… نمی‌تونم.
انگشتش را روی لب‌هایش گذاشت.
_ کلمه‌ها پشت این دروازه نمی‌مونن…

تارخ نجوا کرد:
_ داری قفل زبون منم می‌شکنی بچه‌جون! می‌ترسم این اوضاع خیلی گرون تموم شه برامون!

افرا با تبسم و بی‌تفاوت شانه‌ بالا انداخت. عاشق این اعترافات زیرپوستی و رمزی گونه‌ی تارخ بود.
_ بذار گرون تموم شه!

تارخ کف دستانش را داخل جیب شلوارش فرو برد. در نگاهان سیاه افرا زل زد.
_ سر نترست منو بسیار می‌ترسونه!

افرا سولین و صحرا را دید که داشسریع به طرفشان می‌وارد شدند، ولی خونسردانه به دیدهان تارخ چشم دوخت.
_ ترس به تارخ نامدار نمیاد!
منتظر جمله‌ی تارخ نماند و زیر نگاه سنگین و معنادار او به سمت سامان چرخید.
_ سولین بدو دیگه… دارم می‌میرم‌.

منتظر آوای سولین بود، اما صدای مهستا شوکه‌اش کرد.
_ کاش افرا خسته نبود بیشتر می‌موندین!
اصلا متوجه حضور مهستا نشده بود.

سولین نگاه دقیقش را به مهستا دوخت‌.
_ از آشناییتون شاد شدم خانم دکتر!
کف دستش را به سمت مهستا دراز کرد و مهستا در کمال خونسردی کف دست سامان را فشرد.
_ همچنین!

افرا با اخم و نارضایتی منتظر پایان یافتن این مکالمه بود، اما سولین چنین قصدی نداشت.
_ فرصت نشد راجع به طبابتون تو ایران صحبت کنیم. اگه مشکلی داشتین می‌تونین رو من حساب کنین! من تو بیمارستانا و دانشکده‌ی دندان و علوم پزشکی دوست و آشنا زیاد دارم.

مهستا لبخند ملیحی زد.
_ حتما… مزاحمتون می‌شم.

افرا مشکوک به آن دو چشم دوخت! آن‌ها کی این همه صمیمی شده بودند که او متوجه نشده بود؟ بی‌اختیار به تارخ نگاه ‌کرد. حتی تارخ هم متعجب بنظر می‌رسید.
سولین که آوایش زد و سوار ماشین او شدند فکرش پر شد از سوالات گوناگون! سوالاتی که حالا صمیمیت عجیب و غریب پدرش و مهستا هم به آن اضافه شده بود. فقط امیدوار بود این ملاقات به همینجا ختم شده و تکراری در پی نداشته باشد!

به صورت رنگ پریده‌ی آرزو چشم دوخت. مادرش برخلاف همیشگی بی‌حوصله و شلخته بنظر می‌رسید و از همه عجیب‌تر زنی حدودا چهل ساله که آخر هفته‌ها برای نظافت خونه می‌وارد شد در آشپزخونه مشغول پختن شام بود‌. همانطور که موهایش را بالای سرش جمع می‌‌کرد پرسید:
_ آرزو خوبی؟

آرزو تبسمی زورکی زد.
_ خوبم. نبیان کردی با فرزین چیکار داری؟

افرا خونسردانه جواب داد:
_ می‌خوام چند تا سوال راجع به تارخ نامدار و نامی‌خان ازش بپرسم.

آرزو در جایش جا‌به‌جا شد.
_ چیزی شده؟ زیادی درگیر این خاندان شدی!

افرا عامدانه در دیدهان آرزو خیره شد. می‌میل داشت واکنش او را در برابر حرفش بسنجد.
_ از تارخ نامدار خوشم میاد…
آرزو به وضوح جا خورد.
_ رفاقتن؟ بهتره حواست به خودت باشه!

افرا پاهایش را داخل شکمش جمع کرد.
_ دوست نداری یکی مثل تارخ نامدار دومادت شه؟

آرزو چپ‌چپ نگاهش کرد.
_ تو سن ازدواجت نیست. چرت و پرت نگو!

افرا پوزخندی زد.
_ جدا؟ من به زودی بیست و پنج ساله می‌شم. مگه خودت هجده نوزده سالگی با سولین عروسی نکردی؟

نوبت آرزو بود تا پوزخند بزند.
_ دوست داری اشتباه منو تکرار کنی؟ نتیجه‌‌ی حیاتم با پدرت چی شد؟

افرا با ترمشاهده کرد در دیدهان آرزو چشم دوخت.
_ مگه عاشق سولین نبودی؟ چطوری نتیجه‌ی اون‌ همه دلدادگی شد جدایی؟

آرزو نگاهش را از افرا دزدید.
_ آدم گاهی تو تشخیص احساساتش دچار خطا می‌شه. بچه بودم فکر میکردم عاشق شدم!

افرا ناامید نگاهش را روی صورت مادرش چرخاند.
_ فرزین رو دوست داری؟

آرزو نگاهانش را ریز کرد.
_ این سوالا برای چیه؟

افرا نفسش را بیرون فرستاده و شانه بالا انداخت.
_ هیچی! می‌تمایل داشتم از مادرم مسیرنمایی بگیرم تا اشتباه اونو تکرار نکنم.

آرزو سرش را پایین انداخت.
_ فرزین برام احترام قائله… بهم محبت می‌کنه. مراقبم هست.
همه‌ی کارایی که سولین بلد نبود!

افرا عصبی نگاهش کرد.
_ مگه تو بلد بودی؟ چیزی که من از دعواهاتون یادم میاد اینه که هیچ‌کدوم بلد نبودین! فقط نمی‌دونم چرا وقتی متوجه شدین با به دنیا اومدن من مشکلاتتون حل نشد پای صحرا رو هم وسط اون زندگی داغون کشوندین؟! امیدواریتون برای حل مشکلات اونم با بچه ستودنی بود!

وقتی اشک حلقه زده در دیدهان آرزو را متوجه شد جا خورد‌. آرزو به حدی بی‌خیال بود که باورش نمی‌شد حالا در حال گریه کردن باشد. حتی برای یک لحظه در ذهنش گذراند شاید اشتباه مشاهده کرده باشد، اما جملاتی که او بر زبان آورد افرا را شوکه‌تر از قبل ‌کرد.
_ متاسفم… بابت گذشته متاسفم. من اشتباه کردم افرا… اگه برگردم عقب هیچ‌وقت نمی‌ذارم کسی شمارو ازم جدا کنه.

افرا متعجب در دیدهان او زل زد. نتوانست زبان به دندان بگیرد. تنهایی‌هایی که تجربه کرده بودند، لحظات تلخی که سپری کرده بودند با یک عذرخواهی ساده رفع نمی‌شد. زخمی که در دلش بود به این سادگی بهبود نمی‌یافت. اگر هم خوب می‌شد ردش باقی می‌ماند.
_ نوش دارو بعد از مرگ سهراب! بی‌خیال آرزو!

.

نگاهانش را ریز کرد.
_ نمی‌دونم چی شده که امروزگار متحول شدی، ولی دیگه برای این حرفا خیلی دیره.

آرزو خواست چیزی بگوید که حضور خدمتکار خونه در حالیکه سینی حاوی لیوان‌های آب‌میوه‌ را در کف دست داشت باعث شد کلماتی که روی زبانش بود را قورت دهد. زن اول مقابل آرزو خم شد و با مهربانی اضافه کرد:
_ بفرمایین خانم. آبمیوه طبیعیه. خودم گرفتم.

آرزو بی‌میل سینی را پس زد.
_ ممنون ویدا خانم. میل ندارم.

ویدا کوتاه نیامد.
_ خانم باید مراقب خودتون باشین. فرزین‌خان خیلی دلواپستونن. باید…

آرزو اخم‌هایش را درهم کشید و اجازه نداد ویدا جمله‌اش را کامل کند.
_ گفتم فعلا نمی‌خوام.
به میز اشاره کرد.
_ به افرا تعارف کن. لیوان منم بی‌زحمت بذار رو میز.

ویدا خودش را جمع و جور کرده و بعد از تعارف آبمیوه به افرا سینی را روی میز گذاشت و به آشپزمنزل بازگشت.

افرا به رفتن ویدا خیره شد. وقتی ویدا از مقابل دیدهانش محو شد سر چرخاند متعجب به نیم‌رخ آرزو چشم دوخت. یک چیز این وسط درست نبود.
_ آرزو چیزی شده؟ عجیب و غریب حرکت کردار می‌‌کنی!

آرزو دستاچه تبسمی زورکی زد.
_ نه… بیان کردم که خوبم. یکم سرماخوردگی دارم.

افرا سر تکان داد.
_ هوا سرد شده. لباس گرم بپوش.

آرزو با حسرت و غم به دخترش چشم دوخت. افرا تلاش می‌کرد خودش را سخت و نفوذناپذیر نشان دهد. از آن‌ها فاصله می‌گراهی شد و تلخی می‌‌کرد، اما مهربانی جزء جدا نشدنی از وجود او بود. انگار سال‌ها بود که در یک خواب خرگوشی گحرکت کردار شده و حالا بیدار شده بود. چگونه توانسته بود دخترهایش را رها کند آن هم وقتی توانایی نگه داری از آن‌ها را داشت؟ به یک حس انزجار و نفرت رسیده بود. شاید نفرت از خودش! اما افرا حق داشت. به‌شدت دیر به خودش وارد شده بود.
صوتی افرا باعث شد تا از فکر بیرون بیاید.

_ آرزو این شوهرت کی میاد پس؟ اظهار کردی زود می‌رسه که؟

آرزو گوشی‌اش را از روی میز برداشت.
_ من که از کارای تو سر درنمیارم. صبر کن زنگ بزنم بهش.

هنوز صفحه‌ی گوشی را روشن نکرده بود که صوتی چرخیدن کلید داخل قفل به گوش رسید و پشت بندش صدای بشاش و پرانرژی فرزین فضا را پر کرد.
_ آرزوجان…

آرزو از جایش کشیده نشده فرزین در حالیکه کف دسته‌گل بزرگی هممسیر با یک ساک کف دستی بزرگ در کف دست داشت وارد پذیرایی شد. با مشاهده کردن افرا تبسمش عمق گراهی شد.
_ به‌به ببین کی اینجاست!

افرا نگاهش را از دسته‌گل و پاکت که مشخصا برای آرزو بود گرفت و به صورت فرزین دوخت.
_ کبکت خروس می‌خونه فرزین‌جان!

فرزین خندید. با قدم‌هایی کشیده خودش را مقابل آرزو رسانده و دسته گل را در آغوش آرزو گذاشته و روی موهای او را بوسید.
_ خانم من چطوره؟ امروزگار خوب بودی؟

آرزو زیر نگاه متعجب افرا مضطرب جواب داد:
_ خوبم فرزین‌جان.
به کف دسته‌گل اشاره کرد.
_ کف دستت درد نکنه.

فرزین با رضایت شاخه‌گلی از داخل کف دسته‌گلی که برای همسرش خریده بود جدا کرده و با لبخند آن را به سمت افرا گرفت.