رمان اقیانوس خورشید پارت ۴

در را ساکت پشت سرم بستم و به جاده سنگ فرش محصور شده در میان دو باغچه که به ویلا ختم می شد چشم دوختم

” پروا جلو تر از من خرولین می رود و بلند قد بلند می خندد و من مست از ناز او سلانه سلانه گام بر می دارم … کمی جلو تر پنج قدم مانده به ساختمان صنقلبش به سنگ فرش بر وارد شده می گیرد و زمین می خورد و ناله اش به هوا می رود … دیوانه وار به سویش میدوم … مثل یک بچه اشک می ریزد و زخم سر زانویش را نشانم می دهد ”

_دیدی اظهار کردم میای !

نگاهم را از سنگ فرش بررسیده گرفتم و به سبحان دوختم که به چهار چوب در تکیه کرده بود .

سبحان_بیا تو ، یه کم استراحت کن .

سری تکان دادم و از کنار سبحان رد شدم .

کامدین و شروین و پدرام روی مبلهای قرمز رنگ وسط سالن لم داده بودند و سارا و کتی در آشپزخانه بساط چایی آماده می کردند .

بی حوصله پوفی کشیدم و به طرف اتاق های انتهای مسیررو رفتم .

بی اختیار پاهایم به سمت اتاق آخر کشیده شد همان اتاق بزرگ و نور گیر که پرده های زرشکی رنگ گلدار داشت و آن لوستر مخملیه مسخره ! پروا عاشق آن لوستر بود .

” _می بینی فرداد ؟ رنگ این لوستر ست پرده ست .

بالشت را زیر سرم جا به جا می کنم .

_اوهوم !

_فکر کنم رو کشش مخمل باشه ، بسیار شیکه .

_اوهوم !

با انگشتان ظریفش مشت آرامی با بازویم می زند .

_اوهوم چیه ؟ اصلا گوش می دی چی میگم !؟

به لحن کودکانه اش می خندم .

_نه !

قهری ساختگی می کند .

_واسه چی گوش نمی دی ؟

روی تخت نیمخیز می شوم .

_آدمی که تشنشه وصف قشنگیه لوستر واسش دوا نمی شه خانوم قشنگم !

منظور شیطنت آمیزم را می فهمد و بالشتش را روی سینه ام می کوبد و از تخت پایین می پرد و با خنده پا به فرار می گذارد ”

سر تکان دادم تا از شر افکار زجر آورم نجات پیدا کنم .

کف دستگیره ی در را چرخاندم و بی هوا وارد شدم .

***

نفس :

از پنجره اتاق به در حیاط خیره شدم ، از وقتی که سبحان هممسیر شروین و بقیه وارد ویلا شد ده دقیقه ای می گذشت ولی از فرداد خبری نبود.

پوفی کشیدم و از پنجره فاصله گراهی شدم و دکمه های کاپشنم را باز کردم آن روی تخت بزرگ دو نفره انداختم ، به سراغ ساکم حرکت کردم و پک پاماور سفید بیرون کشیدم و تن کردم .

هنوز سرم را کامل از یقه پولیور رد نکرده بودم که در اتاق به شدت باز شد .

با فکر اینکه کتی باشد لباسم را مرتب کردم و به طرف در چرخیدم که با نگاه خروشان فرداد مواجه شدم .

بی اختیار هیینی کشیدم به خودش آمد و سرش را پایین انداخت .

_ب … ببخشید خانوم خسروی … نمی دونستم شما اینجایین .

لبخندی عصبی زدم .

_خواهش می کنم .

یک قدم به بیرون نهاد اما پشیمان شد و دوباره اضافه کرد .

_به خاطر دادی هم که بیرون زدم عذر می خوام .

_ایرادی نداره هر آدمی گاهی عصبی می شه .

نتوانستم به شیطنتم غلبه کنم و ادامه دادم .

_حالا شما یه مقدار بیشتر از بقیه ی آدما !

با ابروی بالا حرکت کرده نگاهی به من انداخت و تبسمی زد و از اتاق بیرون رفت .

در که بسته شد خنده ای که به زور نگه داشته بودم سر ریز کرد .

همانطور با خنده موهایم را جمع کردم و از پشت بستم و از اتاق بیرون حرکت کردم .

جمع سالن مردانه بود برای همین یک راست به طرف آشپزمنزل رفتم .

در نگاه اول مات به پانته آ ماندم .

روی اپن رو به آشپزخونه قرار گرفته بود و پاهای کشیده و برهنه اش را روی هم انداخته بود ، شلوارک لی کوتاه و تاپ دو بنده ی صورتی به تن داشت و یک نخ سیگار کشیده و باریک را بین انگشتانش می رقصاند !

انگار متوجه نگاهم شد .

_چیه ؟ می کشی ؟

شعله با صدای قد بلند خندید .

_وااا پانی جون ! نفس اهل این حرفا نیست .

پانته آ ابرویی بالا انداخت .

_آخی ! عزیزم !

سارا که جو ناجور بین ما را متوجه شد صدایم زد .

_نفس جون قربونه دستت بیا این کنسروا رو بذار رو گاز برا ناهار تا من سالاد درست می کنم ، کتیم کف دستش بنده چاییه !

به طرفه سارا حرکت کردم و کنسرو ها را گراهی شدم ولی چشمم که به گاز افتاد کف دستم لرزید .

از وقتی به سنی رسیدم که می توانستم آشپزی کنم آقا جون با قرض گراهی شدن از در و همسایه گاز بدون شعله خریده بود ، این تنها جادهی بود که جرئت می کردم به گاز نزدیک شوم .

شعله_نفس جون ؟ داری استخاره می کنی ؟

نگاه همه به طرف من چرخید که مستاصل به گاز و کنسرو ها نگاه می کردم .

پانته آ_ وا ! نمی تونی گازو روشن کنی !؟

کنسرو ها را روی میز کنار کف دست سارا گذاشتم .

_نه ! ببخشید .

با عجله از آشپزمنزل فرار کردم .

کامدین که کنار فرداد جای گرفته بود به من اشاره کرد تا روی مبل خالی کنارش بنشینم ، پشت سرم کتی با سینی چای و شعله و پانی هم قهقهه زنان به جمع پیوسسریع .

پدرام_بعد ناهار کیا پایه ی وسطی هستن ؟

شعله _آره عصرم بریم ساحل .

پانی_شامگاهم که پدرام برامون گیتار می زنه ! شامگاه شعری بشه !

پدرام_به ! تا فرداد خان هست من چرا ؟ تعریف شما رو از شروین شنیدیم .

فرداد_اختیار دارین .

کامدین_تازه اگه بچه های خوبی باشین شاید فرداد افتخار بده برامون بخونه .

پانی_واقعا ؟ بلدین بخونین ؟

فرداد _نه کامدین مزاح می کنه !

سبحان_مزاح چیه ! تو که خوب می خونی .

شعله_صوتتون به نظر دلنشینه .

کامدین_حالا تا شب من کاری می کنم بخونه !

فردا چپ چپ به کامدین نگاه کرد .

کامدین_اینجوری نیگام نکن که فایده نداره

***

کمی با فاصله از بازی پر هیجانشان قرار گرفتم ، تنها کامدین خبر داشت که چرا به بازی نپیوستم ، گرچه حضورم آنقدر هم برای بقیه تفاوتی نداشت .

_می تونم اینجا بشینم ؟

نگاهم از روی کفشهای مشکی رنگش به قامت کشیده و سپس به دو سیاه تو خالی چشمانش لغزید .

_بله ، حتما ، بازی نمی کنید ؟

با اخم ناشی از درد پا با فاصله کنارم قرار گرفت و به پای چپش اشاره کرد .

_با این وضعیت ؟!

و بعد نگاهی به من انداخت .

_شما چرا توی بازی نیستید ؟

_من نمی تونم زیاد بدوم .

_می تونم دلیلشو بدونم ؟

_آسم دارم .

ابرویش بالا حرکت کرد .

_واقعا ؟

لبخند زدم .

_چرا اینقدر تعجب کرمشاهده کرد ؟

به رو به رو خیره شد .

_همینطوری .

صاف قرار گرفتم .

_می تونم یه چیزی بپرسم ؟

سرش کمی به طرفم چرخید ولی نگاهش هنوز روی کامدین و ادا و اصولهایش بود .

_حتما ، بفرمایید .

_پاتون چی شده ؟

تلخندی زد ! چیزی که تا به حال از او ندیده بودم .

_چند سال پیش از پله های خونه ام افتادم ، به زور پلاتین و عمل و این چیزا الان سرپام .

_واقعا متاسفم .

_نباشید !

با تعجب به او خیره شدم هنوز به بالا و پایین پریدن بقیه نگاه می کرد .

_این پا تا ابد می لنگه تا من یادم باشه چه اشتباهاتی کردم !

بیشتر به نظر می رسید با خودش حرف می زند تا من ، برای همین نسؤال کردم چه اشتباهاتی ؟!

سبحان غرولند کنان از توپی که مستقیم به گردنش خورده بود به طرف ما آمد و کنار فرداد قرار گرفت .

_آخ کامدین انگار با من پدر کشتگی داره ، دیگه تا یه هفته نمی تونم گردنمو خم کنم !

فرداد_پیر شدی برای اینجور بازیا سبحان !

سبحان_ببین کی به کی میگه پیرمرد !

بعد رو به من چرخید .

_امتحان بعدیتون کیه نفس خانوم ؟

_یک شنبه .

_چی دارین ؟

_تاریخ ادبیات .

_با دکتر صدری ؟

_آره .

_پس باید حسابی استرس داشته باشید !

_راستش همه ی دانشجوا فقط برای امتحانای شما استرس دارن !

فرداد لبخند زد ، من و سبحان هر دو متعجب به او خیره شدیم تا به حال چیزی جز تبسمی محو از او نمشاهده کرده بودم .

متوجه نگاه ما شد .

_چیه مگه من حق ندارم بخندم ؟

تبسم مهربان سبحان نشان از رضایتمندی بود .

_حق که داری … ولی دیگه کم کم داشت یادم می حرکت کرد که خندیدن بلدی !

فرداد نگاهش را به بازی دوخت انگار دوست نداشت سبحان در این مورد صحبت کند .

یک قطره ی کوچک روی بینی ام چکید ، نگاه به آسمان دوختم ، باران نرم نرم باریدن گحرکت کرد .

صدای اعتراض و ناامیدی همه کشیده شد ، فرداد و سبحان هم از جا قد بلند شدند .

فرداد_خانوم خسروی ؟ شما نمیایی ؟

نگاهی به او انداختم و برخاستم .

کمی جلو تر از سبحان و فرداد به جاده افتادم .

با هم مشغول صحبت شدند برای همین فاصله ام را از آنها بیشتر کردم . انگار فعلا قصد وارد شدن نداشتند .

***

لباس های خیسم را که عوض کردم تقی به در خورد .

_بفرمایید ؟

کامدین در را باز کرد و به داخل سرک کشید .

_دختر عمو جان ؟ اجازه هست ؟

خندیدم .

_بیا تو

وارد اتاق شد .

_اینا می گن با ماشین بریم شهر یه کم خرید کنیم ، میای ؟

_نه شما برین منم تا برگردین یه کم درس می خونم .

_باشه پس مراقب خودت باش .

_دیده .

لبخند مهربانش را تحویلم داد و بعد از خداحافظی از اتاق بیرون حرکت کرد .

کتاب قطور تاریخ ادبیاتم را از داخل کیف بیرون کشیدم و روی تخت لم دادم و چشم به سطر های طولانی دوختم .

هر چه با خودم کلنجار رفتم فکرم متمرکز نمی شد ، هر چند جمله ای که می خواندم فکرم پرواز می کرد به این سو و آن سو .

باز خودم را مجبور کردم پیگیر ادامه ی درس شوم و باز مغزم یاری نکرد .

پوف کلافه ای کشیدم و از روی تخت برخاستم ، پرده را کنار زدم ، هنوز باران می بارید ، خبری از ماشینها نبود ، حتما راهی شده بودند .

روبروی کنسول آرایش توقف کردم ، موهایم را باز کردم و برس کشیدم و بار دیگر بستم .

داشتم قلب دل به خودم لعنت می فرستادم چرا با آنها نراهی شدم .

صوتیی قد بلند افتادن چیزی از طبقه ی بالا به گوشم رسید ، یک متر از جا پریدم و ضربان دلم بالا راهی شد .

با ترس و لرز چشم در اتاق چرخاندم و چتر کتی ، تنها چیزی که به نظر به درد بخور می آمد را ، با حالت دفاعی در کف دست گرفتم و پاورچین پاورچین از اتاق خارج شدم .

در جادهرو و سالن هم کف خبری نبود .

آوای تالاپ تالاپ دلم را دقیقا از داخل گلویم می متوجه شدم ، چتر را محکم تر در کف دست فشردم و آرام به طرف جاده پله راهی شدم .

هر پله را که بالا می رفتم دعا می کردم اشتباه متوجه شده باشم .

آخرین پله را بالا رفتم یک جادهروی دراز و تاریک پیش رویم بود ، گلویم به خز خز افتاد نه جرئت داشتم جلو تر بروم نه برگردم .

صدایی شبیه به هق هق از اامان در نیمه باز جادهرو به گوشم رسید .

به زور آب دهانم را قورت دادم و لغزان و لرزان پیش حرکت کردم و از لای در سرک کشیدم .

چیزی را که دیدهم می مشاهده کرد عقلم باور نمی کرد .

فرداد بود که روی زمین تکیه بر کتابخانه نشسته بود و چیزی شامگاهیه به گردنبند در کف دست داشت ، شانه اش می لرزید ، داشت گریه می کرد ؟!

کتابی با فاصله از او روی زمین افتاده بود ، به نظر می رسید آن را پرت کرده باشد .

باید قبل از اینکه متوجه حضورم می شد ، بر می گشتم ، ولی میل عجیبی برای راهی شدن و قرار گرفتن در کنارش داشتم ، آن لحظه فرداد را با آنهمه هیبت و غرور نمی دیدم ، او حالا به نظر یک پسر بچه ی کوچک و بی پناه می وارد شد !

بین در گیری عقل و احساسم ، به عقل پشت پا زدم و در را آرام باز کردم .

_آقای پارسا ؟

با دستپاچگی از جا کنده شد و هراسان به من دیده دوخت ، هر چه گشتم ردی از اشک بر صورتش نبود ، گردنبند درخشان را در مشتش فشرد و تقریبا آن را پنهان کرد .

یک گام جلو تر رفتم ، از زمین برخاست و قد قد بلندش را به رخم کشید .

_ببخشید ، نمی میل داشتم بترسونمتون !

فرداد_خواهش می کنم ، نمی دونستم شما هم توی ویلا هستید .

نبض شقیقه اش می زد ، حسی می اضافه کرد یک آتشفشان آماده ی انفجار است ، به طرز عجیبی از این که منفجر شود نمی وحشت کردم .

_حالتون خوبه ؟

سری تکان داد و صدایش را با تک سرفه ای صاف کرد .

_خوبم .

چشمم به جلد کتابی که روی زمین بود افتاد .

_فروغ ، ها ؟

تلخندی زد .

_ آره ، فروغ .

خم شدم و کتاب را برداشتم و باز کردم ، روی اامان صفحه کنار عنوان ” اسیر ” با خط خوشی نوشته شده بود .

” برای بهترینم ”

لبخندی زدم حس قشنگی در این دو کلمه بود .

من_نمی دونستم اهل ادبیات هستید .

سر پایین انداخت .

_بودم .

شروع کردم به ورق زدن کتاب ، دستش به‌یک‌بارهی بر روی صفحه ی کتاب نشست تعجب زده به او خیره شدم ، به من نگاه نمی کرد دو تیله ی سیاهش روی کلمات می چرخید ، به کتاب زل زدم .

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه خویش

می برم تا که در آن نقطه دور

شستشویش دهم از رنگ نگاه

شستشویش دهم از لکه محبت

زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه امید محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد

می رقصد اشک

آه بگذار که بگریزم من

از تو ای چشمه جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من ….

کتاب را از کف دستم کشید ، به نگاهان پریشانش نگاه کردم ، دستی عصبی به موهایش کشید .

_شما تشریف ببرید پایین خانوم ، منم الان میام .

آنقدر تحکم در کلامش ریخته بود که جای هیچ حرفی باقی نمی گذاشت ، بدون نگاه کردن به او اتاق را ترک کردم و از پله ها پایین

رفتم .

***

فرداد :

_تو برو ، منم دارم میام دیگه .

_بریم ! این تعارفای مسخره رو با من نکن .

زیر شر شر باران پشت سر همه با سبحان به طرف ویلا جاده افتادیم ، نفس چند قدم جلو تر از ما بود .

_می دونستی آسم داره ؟

سبحان با تعجب نگاهم کرد .

_کی ؟

سرم را پایین انداختم ، آرام جویا شد .

_نفس ؟

سرم را به نشان تایید بالا و پایین کردم ، سکوت کرد .

کلافه کف دستی به صورتم کشیدم .

_نمی تونم با خودم کنار بیام سبحان .

چپ چپ نگاهم کرد .

_در چه مورد ؟

_خیلی شبیه به پرواست !

ایستاد و خشک و خشن زل زد به صورتم .

_کجای این طفل معصوم شبیه اونه ؟

کف دستانم پشت گردن به هم قفل شد .

_شامگاهاهتشونو نمی بینی ؟ نگاهاش … صورتش … آخ ! حتی این آسم لعنتی !

چنان محکم بازویم را گحرکت کرد که انتظار داشتم انگشتانش در گوشتم فرو برود .

_یادت نیست ؟ دروغ بود ! پروا آسم نداشت … مریض نبود … یادت نمیاد فرداد ؟ برای جلب ترحمت اونهمه ادا در آورد .

پوفی کشید و بلند تر اظهار کرد .

_نفس معصومه … پاکه … تو کوری که نمی بینی … خری که با پروا مقایسش می کنی !

سرم را پایین انداختم ، ادامه داد .

_دیگه وقتشه از اول شروع کنی فرداد … خودتم می دونی همه ی آدما بد نیستن ، این حماقتای خودت بود که تو رو گیر بدتریناش انداخت ، همون موقع هم بهت گفتم داری اشتباه می کنی .

قلبم می خواست امروز هم مثل آن روزها به من هشدار دهد ، کاش باز دهان به ناسزا می گشود !

در سکوت به طرف ویلا راهی شدیم ، نرسیده به پله ها مجدداً توقف کرد .

_فرداد !

به او خیره شدم ، ادامه داد .

_نفس می تونه جبران تمام نداشته های حیاتت باشه .

پوف کلافه ای کشیدم .

_من چی ؟ من می تونم جبران تمام نداشته های اون باشم ؟

منتظر جوابش نماندم و فاصله ی کوتاه مانده به ویلا را طی کردم و وارد شدم ، پشت سرم رسید و در را بست .

با همان لباس های خیس از آب به طرف اتاقی که مشترک من و کامدین و سبحان بود ، حرکت کردم .

در را که باز کردم کامدین داشت لباس عوض می کرد ، با دیدن من لبخند زد .

_انگار با لباس دوش گرفتی !

_نتیجه ی این وقت سال شمال اومدنه !

ابرویی بالا انداخت و با ادا و اصول گفت .

_دلتم بخواد .

متوجه شدم بار دیگر کاپشن می پوشد .

_کجا باز شال و کلاه کردی ؟ هنوز بارون میادا !

_پانته آ گیر داده حالا که نمی شه بازی کنیم نتپیم تو خونه بریم شهر گشتی بزنیم ، خرید کنیم .

_به سلامت .

_مگه تو نمیای ؟

_نه توی این بارون پام بدتر می شه ، شما برید منم استراحت می کنم .

_به‌شدت خب ، پس من برم تا صوتشون در نیومده .

سبحان هم با سر و وضعی بد تر از من وارد اتاق شد .

_یه پنج دقیقه صبر کنین تا منم حاضر شم ، الان کتی بهم اظهار کرد .

کامدین در حالی که بیرون می حرکت کرد .

_بدو !

سبحان به‌سرعت شروع به تعویض لباسهایش کرد ، لبه ی پنجره تکیه داده بودم و به شر شر باران نگاه می کردم .

صوتی باز شدن در را که گوش دادم سر چرخاندم که با او خداحافظی کنم .

در را نیمه باز نگه داشت و رو به من چرخید .

_یه سوال سؤال کردی اما صبر نکردی جواب بشنوی .

دست هایم را مقابل سینه گره زدم .

_خب ؟

_این فردادی که رو به روی من وایساده ، نه ! نمیتونه جبران نداشته های اون دختر باشه ، به نظر من این آدم حتی ممکنه یه مشکل بشه روی همه ی مشکلای اون طفل معصوم .

دلم تیر کشید ، انگار گوش دادن واقعیت از زبان دیگری خیلی تلخ تر و برنده تر از چیزی بود که فکر می کردم .

لبخندی زد .

_اما اون فردادی که یه روزگار می شناختم … فرداد شیش هفت سال پیش … اون می تونست .

تلخندی زدم .

_اون فرداد رو حماقتاش کشت !

لبخند زد .

_اشتباه می کنی ! اینی که الان هستی فقط یه زره دفاعیه !

صدای قد بلند کامدین را از بیرون اتاق شنیدیم .

_سبحان !؟ داری بزک می کنی ؟

سبحان باخنده ملایم گفت

_برم ، الان کامدین شرفمو می بره !

به سلامتی به او اظهار کردم و راهی شد .

آنقدر خیره به پنجره ماندم تا بالاخره سرو صوتی کامدین و بقیه خوابید و ویلا را ترک کردند .

از اتاق بیرون حرکت کردم و نگاهی به در بسته ی اتاق خواب کذایی انداختم ، چشمم نا خواسته به راه پله لغزید ، یک حس کنجکاوی غیر منطقی به سراغم رسیده بود ، بی اختیار به طرف پله ها راهی شدم .

” چشم می گشایم و جای او را کنارم خالی می بینم ، کف دستی به صورتم می کشم و چند بار پلک می زنم تا تاری دیدم برطرف شود ، ساعت دیواری در نور ضعیف چراغ خواب ۳.۴۵ را نشان می دهد . نگاهم به سرویس بهداشتی و چراغ خاموشش می افتد ، دلواپس می شوم ، آهسته آوایش می زنم که بی جواب می ماند .

از جا برمیخیزم و از اتاق بیرون می روم ، تمام ویلا در تاریکی مطلق فرو راهی شده جز باریکه ی نوری که از طبقه ی بالا می تابد .

دلواپسی بیشتر به مغزم هجوم می آورد آرام از پله ها بالا می روم و آخرین پله می ایستم ، در کتابمنزل را نیمه باز می بینم .

به داخل سر می کشم و او را مچاله شده گوشه ی دیوار میابم ، قلبم فرو می ریزد .

در را هول می دهم ، سر بلند می کند ، صورتش خیس اشک است ، به طرفش پرواز می کنم و کنارش می نشینم و شانه های ظریفش محصور کف دستانم می شود .

تمام مضطربیم را در سه کلمه می ریزم .

_چی شده پروا ؟

در خاموشی فقط به چشمانم خیره می شود ، دلم نگاه خیسش را تاب نمی آورد ، با کف دست اشکهایش را پاک می کنم .

_چرا گریه ؟ چی شده ؟

چیزی به فکرم می رسد ، از کف دست خودم برآشفته می شوم .

_حالت خوب نیست ؟ اذیت شدی ؟ به خدا نمی تمایل داشتم اذیتت کنم .

سر پایین می اندازد .

_خوبم .

با کف دست چانه اش را می گیرم و سرش را بالا می آورم .

_پس چرا داری گریه می کنی ؟

سرش را در سینه ام فرو می برد و با آوای بلند هق می زند .

کف دست و قلبم می لرزد ، قلبم می خراشد .

چنگ در ابریشم موهایش میبرم و سرش را بالا می آورم .

_بگو چیه پروا ؟ کشتیم !

می نالد .

_پویان زنگ زد !

دلم گواه بد می دهد .

_خب ؟

_مریض شده .

اخم می کنم.

_یعنی چی مریض شده ؟

_مسموم شده ، دیشامگاه بیمارستان بوده .

پوفی می کشم .

_ببین منو !

به صورتم خیره می شود ، به نگاه کودکانه اش می خندم .

_واسه خاطر مسمومیت پویان عین ابر بهار گریه می کنی ؟

سر به نشان تایید تکان می دهد ، خنده ام عمیق تر می شود .

_مرد گنده اسهال شده باشه گریه داره ؟ سی و دو سالشه نا سلامتی .

مشتی ظریفش را با اعتراض به بازویم می کوبد .

فکرم درگیر می شود ، قلب خوشی از پویان ندارم ولی طاقت این حال و روزگار پروا را هم ندارم .

_اگه قول بدی دیگه گریه نکنی ، همین فردا برمی گردیم تهران .

برق رضایت در دیدهانش می درخشد اما برای دل من می گوید .

_آخه ماه عسلمون چی ؟

با انگشت سبابه قطره اشک گوشه ی چشمش را میگیرم .

_ماه عسل فدای همین یه قطره !

چنبره ای که به دور خودش زده بود باز می کند ، متوجه یک کتاب در کف دستانش می شوم .

دست پیش می برم و آن را می گیرم ، حس می کنم دستپاچه شده .

_ببینم ، این چیه ؟

با تعجب به عنوان کتاب خیره می شوم .

_فروغ می خونی ؟

اوهومی تحویلم می دهد .

کتاب را باز می کنم و در همان صفحه ی اول نگاهم به خط زیبایی می افتد .

” برای بهترینم ”

می خندم .

_برای منه ؟

تبسم لرزانی می زند .

_آ … آره !

گونه اش را نوازش می کنم .

_انگار هنوز کلی بعد ناشناخته داری ! اهل ادبیات بودی و نمی دونستم ؟

سر بر شانه ام می گذارد و زمزمه وار می خواند .

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا می برم از شهر شما

قلب شوریده و دیوانه خویش

می برم تا که در آن نقطه دور

شستشویش دهم از رنگ نگاه …

با لبخندی ناشی از بوی خوش موهایش ، سرش را می بوسم و از جا برمی خیزم و او را هم با یک حرکت از زمین جدا می کنم ، می خندد .

کتاب را پشت یک دیوان نفیس حافظ در طبقه بندی پنهان می کنم .

تعجب زده می پرسد

_چیکار می کنی ؟

_اینو همینجا می ذارم ودیعه که زود برگردیم ، حال خان داداشت که بهتر شد دوباره میایم ، اصلا همین آخر هفته ! به شرطی قول بدی وقتی اومدیم دوباره بیایم همینجا بشینیم و تو بازم برام شعر بخونی .

لبش به خنده کش می آید و چشمی تحویلم می دهد ”

دیوان خاک گحرکت کرده ی حافظ را برداشتم و نگاهم به کتاب پروا افتاد ، در حالی که سعی می کردم لرزش انگشتانم را کنترل کنم دست بردم و آن را بیرون کشیدم ، هموقت شئ کوچکی از لای کتاب با صدای تق پیش پایم افتاد ، خیره شدم و زنجیر ظریف آشنایی را دیدم ، همان گردن آویز p تراش خورده !

خونم به جوش وارد شد خم شدم و آن را در چنگ گحرکت کردم ، این همان زنجیری بود که شامگاه رسیدن به شمال به پروا دادم و به محض رسیدن به تهران با سردرگمی گفت که گم شده است .

آنقدر زنجیر را در کف دست فشردم که نزدیک بود بشکند ، قصد کردم آن را لای کتاب بگذارم که چشمم به همان ” برای بهترینم ” لعنتی افتاد .

ضربان دلم بالا حرکت کرد ، آنقدر بالا که انتظار داشتم سینه ام را بشکافد ، کتاب را با غیظ پرت کردم و همان جا کنار قفسه ی کتاب جای گرفتم .

آنقدر قلبم سریع می کوبید که نفسم گحرکت کرد ، از آخرین برای که این طوری شده بودم حدود سه سال می گذشت .

تنفس منقطع باعث سردرد شد ، مثل هر بار که قبلا اتفاق می افتاد ، سر بر زانو نهادم و پلک هایم را به هم فشردم ، در قلب فقط کامدین و سبحان را لعنت می کردم که من را به این خراب شده آورده بودند .

_آقای پارسا ؟

طنین صوتی لرزان و دلنشینش دفعتاً همه ی افکار سیاه را بیرون ریخت ، سر بلند کردم ، خواب نمیمتوجه شدم ، نفس بود که با صورتی رنگ پریده و نگاهی دلواپس به من دیده نگاه می کرد .

مغزم شروع به تجزیه تحلیل کرد ، مگر قرار نبود همگی به شهر بروند ؟!

از زمین برخاستم ، نمیدانم کجای صورتم آثاری از ترس مشاهده کرد که اظهار کرد .

_ببخشید ، نمی خواستم بترسونمتون .

به چتری که در دست داشت چشم دوختم .

_خواهش می کنم ، نمی دونستم شما هم توی ویلا هستید .

انگار متوجه حال نامساعدم شد .

_حالتون خوبه ؟

خوبم سردی تحویلش دادم ، دیدهش به کتاب افتاد ، در قلب دعا کردم که در مورد کتاب کنجکاوی نکند .

ولی انگار بی تاثیر بود چراکه سؤال کرد .

_فروغ ؟ ها ؟

تایید کردم ، خم شد و آن را برداشت ، کف دستم لرزید ، کاش می شد این چند دقیقه ی حیات ام را روی تند بگذارم و جلو بزنم .

کتاب را باز کرد و برای چند ثانیه به نوشته نحس گوشه اش خیره شد .

_نمی دونستم اهل ادبیات هستید !

حتی ندرک کردم که چه جوابی دادم ، فقط می خواستم تمام شود .

کتاب را ورق زد ، نه دیگر تحمل نداشتم ، کف دست بر روی کتاب گذاشتم تا آن را بگیرم اما انگار جهان آن لحظه با من سر ناسازگاری داشت ، کلمات زیر انگشتان کف دستم مثل رگبار مسلسل به مغزم خورد .

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش …

رد نگاه من را گحرکت کرد و او هم به کتاب زل زد ، باز هم ضربان دلم نامنظم شد ، به تندی کتاب را از کف دستش کشیدم و تمام هیجانات نامتعادلم را در لحنم ریختم و از او تمایل داشتم برود !

هراسید ، مثل اامان باری که یکدیگر را ملاقات کردیم . کلافه مشتی به پایم کوبیدم که فغانم را در آورد .

ورقه ی اول کتاب را پاره کردم و مچاله شده در سطل آشغال انداختم و زنجیر را داخل جیب شلوارم گذاشتم ، سعی کردم با چند نفس عمیق به خودم مسلط شوم و بعد به طرف مسیر پله رفتم .

نگاهی به سالن انداختم خبری از نفس نبود با خود در ذهنش گذراندم حتما آنقدر ترساندمش که به اتاق پناه برده ، می تمایل داشتم به طرف اتاق خودم بروم که صوتیش را از داخل آشپزخانه گوش دادم ، انگار با خودش حرف می زد .

_اه ! لعنت به این گاز !

به آشپزخانه سرک کشیدم ، با فاصله از اجاق گاز از حرکت ایستاده و یک کف دستش را پشت گردنش قفل کرده بود .

_چیزی شده ؟

بیچاره یک متر از جا پرید و نالید .

_ای وای چه بی سر و صدا اوممشاهده کرد !

_ببخشید .

تبسم شیرینی زد .

_نه تقصیر شما نیست ، من حواسم نبود .

وارد آشپزخانه شدم و به کتری پر از آبی که در دست داشت اشاره کردم .

_می تمایل داشتین چایی درست کنید ؟

سر پایی انداخت تا شرم نگاهش را نبینم .

_متوجه شدم یه مقدار عصبی هستید تمایل داشتم گل گاو زبان دم کنم ، پدربزرگم همیشه می گه برا اعصاب خوبه .

به مهربانی اش تبسم زدم .

_ممنون ، لطف می کنید .

معذب به زمین خیره شد ، متوجه شدم مشکلی وجود دارد .

_چی شده ؟ گل گاو زبان ندارن ؟

کف دستپاچه پاسخ داد .

_دارن ، توی همین کابینت ااما بود .

ابرو در هم کشیدم .

_پس مشکل چیه ؟

بیشتر در خودش جمع شد .

_نمی تونم گاز رو روشن کنم .

تعجب کردم .

_چطور !؟ خراب شده ؟ صبح که اومدیم کار می کرد !

_نه … مشکل از گاز نیست … راستش من … من نمی تونم … یعنی من از آتیش می ترسم .

ابرو بالا دادم .

_یعنی حتی از شعله گاز ؟

سرش را پایین انداخت ، دوست نداشتم خجالت بکشد ، هر کسی در حیات یک ترس عمیق یا حتی یک فوبیای آزاردهنده دارد.

سعی کردم مهربانتر صحبت کنم .

_ایرادی نداره ، اجازه بدید من روشن می کنم .

شرمگین کتری را روی گاز گذاشت و از آن فاصله گرفت .

زیر کتری را روشن کردم ، متوجه شدم بیمارگونه سعی می کند نگاهش به شعله ی گاز نیافتد ، به سالن اشاره کردم .

_موافقید بریم توی سالن بشینیم ؟

قدر شناسانه به من خیره شد ، با کف دست به در آشپزخانه اشاره دادم .

_بفرمایید لطفا .

لبخندی زد و به طرف سالن حرکت کرد .

تقریبا روبه رویش قرار گرفتم ، جو سنگینی پیش وارد شده بود ، نمی تمایل داشتم به خاطر سکوت معذب شود اما نمی دانستم چه بگویم ، بر خلاف انتظارم این او بود که خاموشی را شکست .

_می تونم یه چیزی بگم ؟

روی مبل جا به جا شدم .

_حتما ، بفرمایید !

_شما اونطوری که همه فکر می کنن نیستین !

ابرویم بالا حرکت کرد .

_همه چی فکر می کنن ؟

صورتش سرخ شد .

_اینکه شما بسیار ترسناکین !

لبم به خنده کش وارد شد ، ساکت ادامه داد .

_یعنی راستش منم اول همین برداشت رو داشتم ولی الان مطمئنم اشتباه می کردم .

این دختر به طرز غافلگیر کننده ای بامزه بود .

_چطور مطمئن شدید که اشتباه می کنید ؟

سر بلند کرد و کهربای ناب نگاهش را نثارم کرد .

_به نظر من شما دوتا آدم هستین ! یکی اونی که دوست دارین دیگران بشناسن و یکی خود واقعیتون ، و فقط اونی که تظاهر می کنید هستید ترسناکه !

دهانم بسته شد ، زده بود به هدف ! نمی دانم در نگاهم چه دید که سر پایین انداخت و ادامه داد .

_لطفا از حرفای من غمگین نشین آقای پارسا ، من واقعا توی کل زندگیم هیچوقت اینقدر جسارت نداشتم که بخوام در مورد شخصیت دیگران اظهار نظر کنم ، اما در مورد شما … راستش به نظرم حیفه که شخصیت خودتونو پشت همچین نقش سختی پنهان کنین ، این دیواری که دور خودتون کشیدین باعث می شه همه بترسن !

از جا برخاستم ، متعجب نگاهم کرد ، به آشپزخونه رفتم و دو فنجان گل گاو زبان ریختم ، گرچه این فقط بهانه ای بود برای غرق نشدن در اقیانوس نگاهش ، چند لحظه وقت می تمایل داشتم تا مجدداً به خودم مسلط شوم .

با فنجان ها به سالن بر گشتم ، خیالش راحت شد که فرار نکردم ، این را از پوف عمیقی که کشید فهمیدم .

قرار گرفتم و کف دست به سینه گره کردم .

_من دقیقا همین رو می خوام ! اینکه همه از من بترسن !

خم شد و فنجانش را برداشت و همزمان لبخند مهربانی زد .

_هیچ آدمی اینو نمی خواد .

تبسمش عمیق تر شد و ادامه داد .

_و من هم از شما نمی ترسم ، آقای پارسا !

اخمی مصنوعی کردم و به خودم جرئت دادم یک قدم پیش بروم .

_راستش من زیاد با فامیلیم راحت نیستم ، این آقای پارسا اسم داره !

با همان تبسم سر پایین انداخت .

_درسته .

_خب ؟

_خب هیچکس با فامیلیش زیاد راحت نیست !

این روی شیطنت آمیزش را ندیده بودم ، ترکیب معصومیت و شیطنت ، چیزی شیرین تر از عسل بود .

_شما اجازه میدید نفس خانوم صداتون کنم ؟

_بله ، حتما فرداد خان .

شنیدن اسمم از زبانش حس عجیبی داشت ، انگار اولین بار بود فرداد را با تاکید بر ” ر ” می شنیدم .

_می شه یه چیزی بپرسم نفس خانوم ؟

_بفرمایید ؟

_قضیه ی این چتری که کف دستتون بود وقتی اومدید بالا چی بود ؟

نگاهی به چتر قرمز که حالا به کف دسته مبل تکیه خورده بود انداخت و لبخند زد .

_راستش من فکر کردم دزد اومده ! یعنی اطلاع نداشتم که شما توی ویلا هستین ، خیلی ترسیدم ، تنها چیزی که به عقلم رسید برای دفاع از خودم همین چتر بود .

زدم زیر خنده ، متعجب به لبخند زدنم خیره شد ، به قیافه ی خندان من عادت نداشت.

_اینبار اگه جایی بومشاهده کرد احساس کردید دزد اومده مسیر نیوفتید دنبالش ، توی اتاق بمونید امن تره ، با چتر نمی شه دزد گرفت.

با خنده سر پایین انداخت .

نفس :

در ویلا باز شد و کتی غر غر کنان و پشت سرش سارا و سبحان با قیافه های در هم وارد شدند .

فنجان گل گاو زبان را روی میز گذاشتم و به رسم احترام برخاستم و فرداد هم به تبعیت از من از حرکت ایستاد .

سارا با لبخند بی رمقی سلام کرد و با اجازه ای اضافه کرد و به طرف اتاق خواب راهی شد ، کتی که با حرص کفش از پا می کند غرید .

_کار به‌شدت خوبی کرمشاهده کرد نیوممتوجه شد ، اختیارمون افتاده بود دست اون عروسک کوکی کل بازارای شهرو گشتیم ، همه پام تاول زده !

سبحان که از لحظه ورود با دیدن ما نیشش تا بناگوش باز شده بود ادامه حرف کتی را گرفت .

_تازه هنوز رضایت ندادن برگردن ، ما یه جورایی فرار کردیم .

کتی هنوز از درد پا می نالید .

_من برم یه کم استراحت کنم تا نیومدن .

کتی که حرکت کرد سبحان همچنان با نیش باز به طرف ما آمد و خودش را روی مبل کنار فرداد انداخت .

فرداد زیر لب زمزمه کرد .

_راحت باشی ها ! یه وقت یه با جازه ای ببخشیدی چیزی تحویل ندی !

سبحان خندید .

_برو بابا غریبمون کیه !؟

نگاهش به فنجان های روی میز افتاد و دیدهش برقی زد .

_نامردا ! تک خوری کرمشاهده کرد ؟

و بی مقدمه فنجان نصفه فرداد را لاجرعه سر کشید ، به محض پایین آوردن فنجان چشمش از حدقه بیرون زد و به سرفه افتاد .

_اه این دیگه چه کوفتی بود ؟

فرداد خندید ، از آن خنده های ناب و دوست داشتنی .

_وقتی بدون اجازه چیزی رو می خوری همین می شه عاقبتش .

سبحان با اخم در هم غر زد .

_تحفه ! حالا برا من خوش خنده شده ! د … چی توی این فنجون لامصب بود ؟

من به جای فرداد پاسخ دادم .

_گل گاو زبان !

نگاه سبحان از من به فرداد چرخید و در کسری از ثانیه اخمش رنگ باخت و پقی زد زیر خنده !

لا به لای خنده کف دستی بر شانه ی فرداد گذاشت .

_یعنی در این حد پاچه ی خانوم خسروی رو گراهی شدی که مجبور شده برا آروم کردنت گل گاو زبون درست کنه ؟!

لب گزیدم تا از خنده ای که می حرکت کرد تا بر لبم بنشیند جلوگیری کنم .

نگاه فرداد لحظه ای روی سعی تقریبا بی حاصلم خیره ماند و بعد چشم غره ای به سبحان راهی شد .

خنده سبحان عمیق تر شد .

_برو عمو ! دیگه حنات پیش من رنگ نداره !

و از جا برخاست و رو به من کرد .

_شمام چقدر درس خوندی ! پاشو برو سر درس و مشقت بچه تا این قوم مغول بر نگشتن ! این فرداد ما برا شما تاریخ ادبیات نمی شه .

باز هم لبم به زیر دندان دوید و بعد از کلی رنگ عوض کردن ببخشیدی اضافه کردم و به اتاق پناه بردم .

***

یک ساعتی از بازگشت پر سر و صوتی به قول سبحان قوم مغول می گذشت .

من به زور چهل صفحه خوانده بودم که شعله به داخل اتاق سرک کشید و کف دستور صادر کرد تا پنج دقیقه ی دیگر برای حرکت کردن به ساحل حاضر باشیم .

پوفی کشیدم و کتاب را بستم و کتی را که چرت میزد بیدار کردم و مقابل آینه از حرکت ایستادم و موهایم را در دست پیچ داده و با کش بستم و بافت سرمه ای رنگم را پوشیدم و شال و کلاه کردم .

ده دقیقه بعد از ویلا بیرون زدیم تا ساحل دو دقیقه هم راه نبود ، سلانه سلانه به مسیر افتادیم ، من و کتی پشت سر بقیه .

سبحان کمی معطل کرد تا ما برسیم ، کنار کتی از حرکت ایستاد و به من اضافه کرد .

_شما عمدا ست کردین ؟

نگاهی به کاپشن قرمز کتی انداختم و با سردرگمی از اینکه چه کسی را می گوید رد نگاهش را گراهی شدم و به فرداد رسیدم که لنگان لنگان دوشادوش کامدین می حرکت کرد و سر تا پا سرمه ای پوشیده بود .

کتی با خنده مشت آهستهی به بازوی سبحان کوبید .

_اینقدر دختر عموی منو اذیت نکن !

_من غلط بکنم کیت کت خانومی .

صوتی اعتراض کتی کشیده شد .

_سبحان !

_جونم ؟

از عاشقانه های شیرین آنها کمی فاصله گرفتم و با تاخیری بیش از همه به دریا رسیدم .

آبی بیکران !

دریایی که همیشه آرزو داشتم ببینم ، و چقدر عجیب ساکت بود این هیولای آبی بعد از آن باران شمتوجه شد .

بوی دریا را با تمام قدرت به ریه کشیدم ، حس می کردم اینجا بیشتر می توانم تنفس کنم .

تمام حواسم را به دریای آهسته و دوست داشتنی داده بودم و این باعث شد از صدای کامدین که نمی دانم از کی کنارم توقف کرده بود ، جا بخورم .

_تا حالا دریا رو ندیده بودی ؟

به طرفش چرخیدم ، آبی دیدهانش را به آب دوخته بود .

تبسم زدم .

_نه ، این اامان باره که میام شمال .

_منم اولین باری که دریا رو مشاهده کردم همینطوری محو تماشاش شدم .

_واقعا ؟ چند سالت بود ؟

_نمی دونم ، به‌شدت بچه بودم ، اما یادگار ی مشاهده کردن این همه آب یه جا توی خاطرم حسابی پر رنگه .

_خیلی زیباه !

_اوهوم .

بی مقدمه به طرفم چرخید .

_منو می بخشی نفس ؟

ابروهایم بالا حرکت کرد .

_ چرا ؟ مگه چیکار کردی ؟

_من … به خدا اینقدر اینا هولم کردن که … یعنی … خب …من یادم راهی شد به تو بگم فردادم توی ویلاس .

خندیدم .

_ای بابا اظهار کردم حالا چی شده !

_ناضافه کردی تف به غیرتت پسر عموی نفهم که منه دسته گل رو با این نره غول توی ویلا تنها گذاشتی !

از لفظ نره غول برای فرداد بیچاره خنده ام عمیق تر شد .

_این حرفا چیه پسر عمو جان ؟ فرداد خان انسان تر از این حرفاس !

چشمش از اینکه فرداد را آقای پارسا نخواندم گرد شد ، ولی به روی خودش نیاورد .

_می دونم ، به فرداد اعتماد دارم ولی نمی میل داشتم تو راجع به من بد فکر کنی .

صوتی جیغ جیغ پانته آ به گوش رسید که دعوت کرد همگی جمع شویم تا برادرش هنرمندی کند .

همه در یک دایره ی فرضی قرار گرفتیم ، کامدین و کتی کنار من سبحان کنار کف دست کتی و سارا، پدرام بین شعله و پانی جایی تقریبا رو به روی ما بود و فرداد و شروین هم کنار کامدین .

پدرام گیتار به کف دست با ژستی که عضلات بازویش را از زیر پلیور به نمایش میگذاشت ، گیتار در دست منتظر قرار گرفته بود .

به نظر می رسید منتظر است التماسش کنیم .

شروین_ناز نکن دیگه پدرام بزن حال کنیم !

پدرام _چی بزنم دادا ؟

_چه می دونم هر چی عشقت می کشه .

پدرام با کلی ادا و اصول شروع کرد به نواختن ، خنده ام گرفته بود ، با این تصور که اگر الان سر کلاس فرداد جای گرفته بود بی درنگ او را بیرون می انداخت .

نمی دانم پدرام خنده ی جویده شده ام را چه برداشت کرد که لبش کش آمد ، چیزی شبیه به کج خند !

مینواخت و گه گاه زیر دیدهی نگاهم می کرد و همان کج خند را تحویلم می داد و این من را معذب کرده بود .

بالاخره چیزی که به نظر می آمد آهنگ الهه ی ناز باشد تمام شد و صدای جیغ و تشویق پانی و شعله و به صورت بسیار خفیف تر ، بقیه ، کشیده شد .

پدرام نیشخند زنان گیتار را مقابل فرداد گراهی شد .

_افتخار می مشاهده کرد فرداد خان ؟

فرداد صاف قرار گرفت و گیتار را از پدرام گراهی شد ، به او و کف دستان هنر مندش خیره شدم ، به کف دستانی که هر گاه بر سیم می قرار گرفت طلسم جاری می کرد .

منظره پشت سر مرد جادوگر ، خورشیدی بود که در دل دریا فرو می حرکت کرد ، او درست در امتداد غروب طلایی و سرخ جای گرفته بود .

خدایا این مرد عجیب حال من را دگرگون می کرد ، دیگر از او نمی ترسیدم ، حتی برعکس متوجه شدنش مایه ی ملایمشم بود .

آواز گیتار خاموشی دریا را شکست .

باز هم داشت سحر می کرد ، چیزی که تا به حال نمتوجه شده بودم اما نت به نتش قلبم را می لرزاند ، هر ضربه که به سیم می کوبید روحم را تکان می داد، انگار به جای کف دستانش ، این قلب او بود که می نواخت .

این تندیس زیبا ، ترسناک نبود ، حتی بد اخلاق هم نبود ، نه ! به هیچ وجه !

او فقط شکسته بود و عجیب هیچکس او را درک نمی کرد !

ولی من آنسوی نوازش کف دستانش بر سیم ساز ، ماورای نگاه تو خالی و سردش تکه به تکه ی روح شکسته اش را احساس می کردم ، انگار که سیاه نگاه او پنجره ی بازی رو به قلب زخمی اش باشد.

آنقدر محو تماشای هنر این هنر مند دلبسته شدنی بودم که متوجه نشدم چه مدتی کامدین از کنارم برخاست و فاصله ی من و فرداد شد یک متر فضای خالی ، صدای شوخی و خنده کامدین را با احتمالا شعله و شروین و پانی از پشت سر می گوش دادم ولی چشمم از روی دستان فرداد تکان نمی خورد .

و بعد همه چیر در مدت چند ثانیه اتفاق افتاد ، نگاه فرداد را متوجه شدم که از گیتارش به من افتاد و بعد به جایی کمی دور تر پشت سرم خیره شد و هراسان گیتار را رها کرد و داد کشید .

_نکنید !

ولی دادش در آوای هولناک ترین کابوس زندگی من خفه شد ، آتش !

این غول زرد و قرمز وحشتناک و آن نعره ی کشنده اش ، قدرتمند ترین نیروی ویرانگر زمین !

چرخیدم و نگاهم در زبانه ی آتش قفل شد ، صوتی هیین از حنجره ام … نه ! از جایی انتهای قلبم برخاست .

از روی تخته سنگی که بر آن قرار گرفته بودم زمین افتادم .

خنده ی کامدین را دیدم که ماسید .

نگاه مات همه را دیدم .

آوای چی شد چی شد سارا و کتی را متوجه شدم .

از همه پر رنگ تر فریاد نا مفهوم ” کجاست ” از فرداد !

ولی همه در شعله ی آتش گم شد .

جمع شدن ریه ام را حس می کردم انگار دو دست قوی آن را در خود مچاله می کرد ، مثل یک ورق باطله !

با خود فکر می کردم اگر زنده بمانم دیگر هیچ گاه ورقی را مچاله نخواهم کرد ، زیرا درد دارد ! به‌شدت هم درد دارد .

مویرگ به مویرگ مغزم برای ذره ای اکسیژن به تکاپو افتاد .

جهان داشت پیش چشمم تاب می خورد و هر لحظه کم سو تر می شد .

دیگر حتی یک ملوکول اکسیژن هم در ریه ام وجود نداشت .

آخرین لحظه قبل از بسته شدن نگاهم فقط فرداد را مشاهده کردم که به طرف ویلا می دود !

می دوید !؟

آخرین قوای مغزم صرف تحلیل نا موفق این شد که فردادی که تا چند دقیقه پیش می لنگید چطور می تواند بدود ؟

فرداد :

کامدین فاصله ی بین من و نفس جای گرفته بود و زیر لب گیتار زدن پدرام را مسخره می کرد .

_ مردک پفکی گوش مفت گیر آورده داره پنبه می زنه !

زیر دیدهی نفس را می پاییدم که سعی می کرد خنده اش را کنترل کند ، نمی خبر داشتم به چه چیز ! اما این تلاش نصفه نیمه با آن لب گزیدن های گاه و بی گاه حالت صورتش را به شدت بامزه می کرد .

منظره ی وسوسه کننده و قلبپذیر ریز خندیدن این پری زاده هوش از سرم پرانده بود ، طوری که حتی متوجه نشدم کی به اصطلاح نواختن پدرام تمام شد و او گیتار را به من تعارف کرد .

منی که در چنین شرایطی امکان نداشت دست به گیتار یک نا بلد بزنم ، بی زیرا و چرا پذیراهی شدم .

بچه شده بودم ؟ می میل داشتم هنرم را به رخش بکشم ؟ می تمایل داشتم برای نفس جلب توجه کنم ؟

و موفق شدم ، نگاه مخمور و نورانی اش روی من قفل شد و این لذت بخش ترین احساس جهان بود .

حس گرمای دو خورشید آتشین و داغ ، حس لذت بخش نورانی شدن !

این دو چشم دلبسته شدنی وقتی روی من زوم می شد ، تمام سایه ها و تاریکی های حیات تلخم رنگ می باخت .

من با او سر تا پا نور می شدم .

کف دستم نواختن گحرکت کرد و دلم تپیدن ، دیوانه وار !

نت ها را من نمی نواختم ، شعر دیدهان او بود که جاری می شد ، موسیقی غروب کهربایی نگاهش !

چنان با لذت به این سمفونی قلبم و چشمانش خیره شده بود که دیگر هیچ وقت نمی توانستم کف دست از نواختن بکشم .

وقتی کامدین از میان برخاست تا به شروین و شعله و پانته آ بپیوندد ، انگار فقط من ماندم و نفس معصومم .

من بودم و او و یک فاصله ی کوتاه ، من بودم و او و غروب طلایی خورشید !

می متوجه شدم که کامدین و شروین در حال جمع آوری چوب های خشک هسشتاب‌زده ، اما مغزم چیزی را تحلیل نمی کرد جز نگاه بی محابای دخترک دوست داشتنی ام .

فقط وقتی ساز می زدم نگاه او اینطور بدون ترس به من خیره می شد و حاضر بودم به همین خاطر تا آخر عمر کف دست از نواختن نکشم .

کمی دور تر از نفس تلی از چوب جمع شد .

به نظر می میل داشتند سیب زمینی کباب کنند .

وقتی کامدین ژل آتش زن را روی چوب ها خالی کرد مغزم شروع به کار کرد و یک لحظه قیافه ی نفس وقتی قوری به کف دست با درماندگی می گفت از آتش می ترسد در ذهنم نقش بست .

هول شدم ، بی اختیار گیتار را زمین انداختم و خطاب به شروین و کامدین که کبریت روشن می کردند داد کشیدم .

_نکنید !

دیر اظهار کردم ! بسیار دیر عکس العمل نشان دادم ، آخ لعنت به من !

نفس با صدای شعله کشیدن آتش چرخید و هیین قد بلندی کشید و مثل یک پرنده ی کوچک زخمی پیش پای من روی زمین افتاد .

انگار کسی به دلم چنگ زد .

همه مات و حیران با دخترک بی پناهم نگاه می کردند که چطور بی پر و بال به زمین سقوط می کند !

رنگ از روی کامدین پریده بود .

کتی اامان کسی بود که به خودش رسید و با نگرانی به طرف نفس دوید و شانه های لرزانش را در آعوش کشید و بلند پرسید .

_نفس ؟ نفس ! چیه ؟ چی شدی ؟

سارا به او پیوست ، همه فقط تماشا می کردند ، حس از وجودم پر کشیده بود ، حتی نمی دانستم باید چه عکس العملی نشان بدهم ، چشمم روی صورت معصومش ثابت مانده بود که هر لحظه کدر تر می شد و لبهای صورتی رنگش به کبودی می گرایید .

آنقدر همه چیز سریع اتفاق افتاده که همه در شوک بودند .

نفسم نفس نمی کشید !

باز هم مغزم اخطار داد یاد بازی قبل از باران افتادم یک کلمه در ذهنم سوت کشید ، آسم !

هراسان برخاستم و به دور و برش خیره شدم کیفی همجادهش نبود ، بافتی که به تن داشت هم جیبی نداشت که در آن دنبال اسپری اش باشم ، نعره زدم .

_کجاست ؟

آنقدر هول کرده بودم که کلمه اسپری به ذهنم نمی رسید و هیچ کس هم نفهمید چه می گویم !

سبحان و شروین و پدرام در مانده به من و جمله ی نا مفهومم خیره شدند ، کلافه از اینکه نمی فهمند لعنتی بارشان کردم .

هیچ کس را جز پرنده ی بی پناهم نمی متوجه شدم ، انگار هیچ کس هم متوجه اتفاقی که می افتاد نبود ، او داشت خفه می شد .

نفسم داشت می مرد !

با این فکر به طرف ویلا دویدم با اولین گام درد استخوان شکن پای لعنت شده ام تا مغزم پیچید اما نتوقف کردم ، نمی توانستم بیاستم ، نفسم !

پا به زمین می کوبیدم و مغزم سوت می کشید از درد نفسگیر پای علیلم .

به ویلا رسیدم آنقدر دردم زیاد شده بود که طول مسیررو تا اتاق خواب را لی لی کردم .

در را به ضرب باز کردم و چشمم به کیفی روی تخت افتاد که کتاب تاریخ ادبیاتی از زیپ نیمه بسته اش بیرون زده بود ، کیف را خالی کردم ولی خبری از اسپری نبود .

دو کف دستم کلافه در موهایم قفل شد و کل اتاق را از نظر گذراندم و دیدهم روی میز آرایش قفل شد و اسپری کوچکش را متوجه شدم ، به طرفش خیز برداشتم و با عجله از اتاق بیرون زدم ، به جهنم که درد حس از تنم برده بود … نفسم !

در ویلا را که باز کردم سینه به سینه ی سبحان شدم .

بی مقدمه اسپری را کف کف دستش گذاشتم و داد زدم .

_بدو !

سبحان برای چند ثانیه نگاهی به محتوای درون مشتش انداخت بعد شروع کرد به دویدن ، پشت سرش با تمام توانی در بدنم مانده بود دویدم .

صورت نفسم کبود شده بود کتی و سارا گریه می کردند شروین و پدرام عصبی این طرف آنطرف می راهی شدند و کامدین مثل یک مجسمه ی بی حرکت همانجای قبلی توقف کرده بود !

سبحان زود تر از من رسید ، سارا و کتی را تقریبا هول داد و کنار نفس زانو زد و دست زیر گردنش انداخت و سرش را بالا آورد و اسپری را بین لبهای کبودش نشاند .

دخترکم تکانی خورد سبحان سر جمعیت شوکه شده هوار کشید .

-مردین همتون ؟ یکی بره ماشین بیاره برسونیمش بیمارستان !

پدرام و شروین هر دو هممدت به خودشان وارد شدند و به طرف ویلا دویدند .

نگاهم از صورت نفس که کم کم به رنگ طبیعی بر می گشت به کامدین افتاد .

عجیب خشکش زده بود !

با دیدهان از حدقه در آمده و لب به دندان گحرکت کرده فقط مات نگاه می کرد .

به طرفش رفتم و کف دست بر شانه اش گذاشتم تکان شمتوجه شدی خورد .

_کامدین !؟ حالش بهتره .

کف دستانش در مو قفل شد و دو زانو روی زمین افتاد .

_چه غلطی کردم خدایا … چه غلطی کردم !

با خودش حرف می زد ، شانه اش را گراهی شدم و مجبورش کردم بیاستد .

_الان وقته چه کنم چه کنم نیست ، باید ببریمش بیمارستا …

هنوز جمله ام تمام نشده بود که ماشین شروین چند قدم آنطرف تر متوقف شد ، خودش پایین پرید و نفس را از زمین کند و روی صنقلبی عقب خواباند ، کتی بلافاصله از در دیگر بالا پرید و سر او را روی پایش گذاشت .

پدرام در حالی که کنار شروین می قرار گرفت به سارا و پانی گفت .

_شما برید ویلا ما می بریمش .

سارا خواست مخالفت کند که سبحان هم حرف پدرام را با سر تایید کرد .

به فاصله یک دقیقه از حرکت شروین ، من و کامدین و سبحان هم با ماشین سبحان حرکت کردیم .

***

_یکی دو ساعت دیگه می تونید ببریدش خونه ، الان داره استراحت می کنه !

خیالم که از حرف های دکتر راحت شد به طرف کامدین رفتم که روی صنقلبی جای گرفته و سرش را میان دستانش پنهان کرده بود .

_کامدین ؟

خاموشیش باعث شد کف دستم را روی شانه اش بگذارم .

_داداش ؟

سر که کشیده کرد وحشت کردم ، آسمان نگاهانش به خون قرار گرفته بود ، تقریبا چیزی از آبی نگاهش باقی نمانده بود ، دو کاسه خون به معنای واقعی کلمه !

_این چه غلطی بود من کردم فرداد ؟ … صورتشو مشاهده کردی ؟ متوجه شدی کبود شده بود ؟

قلبم تیر کشید ، مگر می شد صورت کبود نفسم را فراموش کنم ؟

_آروم باش کامدین ، تو که نمی دونستی از آتیش می ترسه .

چهره مغموش به‌یک‌باره متحیر شد .

_مگه تو می دونستی ؟

سری تکان دادم .

_امروز ظهر اتفاقی متوجه شدم .

کمی از حالت حیرت زده اش کاسته شد و بار دیگر به غصه نشست .

_من خر ، من بی شعور ، من دیوونه باید می دونستم … من احمق باید می فهمیدم

مشت محکمش روی پیشانی جای گرفت و ادامه داد .

_من نفهم باید می دونستم ! وقتی عزیزاش توی آتیش سوزی مردن بایدم بترسه ، بایدم اینطوری شه !

نگاهانم عصبی بسته شد ، آخ که دل دخترکم چقدر غصه داشت .

***

نفس :

” نیما انگشتان کوچک و گوشتالودش را دور انگشت آقاجون حلقه کرده و سعی می کند آن را به دهان بی دندانش برساند ، با حرص از اینکه آقا جون به نیما ، بیشتر از من محبت می کند ، خودم را بیشتر در آغوش خان جون فرو می برم ، انگار دردم را می فهمد و کف دستان استخوانی اش را دورم حلقه می کند .

نگاهان دریایی پدرم را که در آینه ی جلوی ماشین کادر شده می بینم ، با مادرم پچ پچ می کند و بعد بلند تر خطاب به آقا جون می گوید .

_پدر ، ایرادی نداره یه سر تا خونه بریم ؟ ترمه یه مقدار از وسایلشو جا گذاشته .

آقا جون اشکالی نداره ای تحویل می دهد و بعد به مادرم می گوید .

_دختر مگه صد بار پشت تلفن ناظهار کردم هرچی می خوای بیاری رو بذار جلو دست ! تا برسیم روستا عروسی تموم می شه .

مادرم می چرخد رو به ما و قیافه اش را مظلوم می کند .

_آقا جونم به خدا این دو تا وروجک حواس برا آدم نمی ذارن .

خان جون مرا بیشتر در آغوش می فشارد .

_ننداز گردن این طفلای معصوم ، نفسم که ساکت و آرومه ماشالا خانومی شده .

می خندم ، مادرم با انگشت بینی ام را می فشارد و به من زبان درازی می کند ، خنده ام عمیق تر می شود .

پدرم از آینه به ما نگاه می کند .

_ترمه اینقدر نفسمو اذیت نکن !

مادرم بازوی او را نیشگون می گیرد و چیزی در گوشش می گوید که من نمی فهمم فقط صدای زمزمه ی خان جون را می شنوم که با خنده “بی حیا ” یی نثار مادرم می کند و صدای خنده ی پدرم فضا را پر می کند .

ماشین مقابل خانه ی آجر نمای کوچک ما متوقف می شود و پدر مادرم پیاده می شوند .

آقا جون شیشه را پایین می کشد .

_ترمه ؟

مادرم خم شده از شیشه سرک می کشد .

_جونم آقا جون ؟

آقا جون نیما را بالا می گیرد .