بالای سر دختر رسید کف دستش را بند بازوی قرمز شده دخترک که هنوز رد انگشت های مامور قبلی به روی پوست مرمرین رنگش مانده بود کرد و خواست بلندش کند، که نگاهش به گندی که دخترک به موکت و لباس ها زده بود افتاد.
با برآشفتهت دختر را به طرفی پرت کرد و فریاد کشیدهی کشید:
– این چه گندیه بالا آوردی؟زنیکه، پاشو ببینم کثافت کاری تو جمع کن.
و سپس به طرف در برگشت و بلند تر داد زد:
– برزگر،برزگر بیا اینجا.
دخترک اما آرام سرش را به روی موکت گذاشت و بی توجه به داد های زن با خود در ذهنش گذراند،چه قدر قلبش برای جاویدش تنگ شده است.
دقیقه ای بعد در با صدای قد بلندی باز شد و ماموری دیگر وارد اتاقک منفور شد.
برزگر با متوجه شدن اوضاع اسف بار اتاق و دخترک نیمه عریان که در وسط اتاق به حالت جنین واری در خودش جمع شده بود کمی قلبش سوخت و عصبی رو به سهرابی توپید:
– این چه وضعشه؟
سهرابی که در ذهنش گذراند منظور برزگر وضعیت موکت و اتاق است.عصبی به دخترک اشاره زد:
– میبینی توروخدا؟ کم کار سرمون ریخته،باید کثافت کاری های این زنیکه رو هم جمع کنیم.
و با لگدی به پای دختر تشر زد:
– مگه نمیگم پاشو؟
سرمایی بی بدیل تنش را در بر گرفته بود و با ضربه ای که زن به پایش زد،ناخواسته ناله ای کرد.
برزگر کفری از رفتار های ناشایست سهرابی و ناله دختر، کف دست سهرابی را گراهی شد و از دختر دورش کرد.
– مگه نمیبینی حالش بده.این چه راهی شداریه ؟صدبار گفتم درست رفتار کن با زندانی ها!
سهرابی با گوش دادن موعظه های همیشگی برزگر پوزخندی زد و کف دستش را به نشانه برو بابا در هوا تکان داد.
– هه،همچین میگه درست حرکت کردار کن انگار اینا آدمن!
خوبه داری میگی زندانی، همین دختره که داری میگی درست باهاش رفتار کنم قاتلِ به جرم قتل داداشش اینجاست.آدم از حیوون باید پست تر باشه برادر خودش و بکشه!
بعد تو میگی درست حرکت کردار کنم؟ لیاقت همینم ندارن.این هم خودشو زده به موش مردگی وگرنه هیچ مرگش نیست،تو هم الکی سنگ این جونورا رو به سینه نزن.
وسپس با صورتی جمع شده نگاهش را از دخترک مفلوک گحرکت کرد.
بیان کرد و نمتوجه شد با حرف هایش چه بر سر روح و روان جانا آورده است.
اضافه کرد و نفهمید که خالی کردن حرصش از ناکامی های زندگی خودش بر سر دیگران، ممکن است جوری آتش بکشد به هستی وجود یک نفر که حتی خاکستری هم از روحش باقی نماند.
کاش انسان ها هیچ وقت توانایی قضاوت کردن دیگران را تا وقتی که شرایط فرد را تجربه نمیکردند نداشتند.
جانا،با شنیدن حرف های زن درحالی که دندادن هایش از شدت سرما بهم میخورد،برای اامان بار در حیات اش واژه ای در میان همهمه و آشفتگی های مغزش جان گحرکت کرد: «خودکشی»
برزگر سری به نشانه تاسف برای سهرابی که به دنبال آبدارچی از در خارج میشد تکان داد و با اخم و قلبسوزی به طرف دختر حرکت کرد و کنارش جای گرفت.
با متوجه شدن تن مهتابی رنگ دختر ناخوداگاه ابرویی بالا انداخت.
دخترک پوست قشنگیی داشت،
شاید هم چراکه پوست خودش سبزه رنگ بود، پوست براق و سفید دخترک اینگونه به نگاهش رسید.
بازوی دخترک را گحرکت کرد و از سردی بیش از اندازه اش یکه خورد.
آرام تکانش داد:
– پاشو،باید بلند بشی. اینجوری روی زمین خشک بیشتر آسیب میبینی بلندشو باید ببرمت اتاق درمان.
جانا صوتی زن را میمتوجه شد اما از شدت سرما حتی نای باز کردن چشمانشم نداشت چه برسد به کشیده شدن.
برزگر که حال و روزگار دختر را مشاهده کرد، کف دستانش را بند بازوان دختر کرد و با یا علی سعی کرد دختر را قد بلند کند.
در کمال ناباوریاش دختر آنقدر سبک و ظریف بود که به راحتی توانست بالا بکشدش.
جانا که تلاش زن را برای کشیده شدنش دید کمی به خود فشار آورد و به کمک زن سر پا از حرکت ایستاد و با بیحالی تکیه اش را به تنه زن که پشتش از حرکت ایستاده بود داد.
برزگر دستش را به دور بازوی جانا حلقه کرد تا از افتادنش جلو گیری کند.
با باز شدن در و وارد شدن سهرابی هممسیر حلیمه آبدارچی بخش اداری نگاه برزگر به طرف در برگشت.
حلیمه هاج و واج خیرهی بدن مرمرین دخترک ماند.
جانا که سنگینی نگاه هارا به خوبی حس میکرد به زحمت نگاهانش را باز کرد.
حلیمه با مشاهده کردن رنگ نگاهان دخترک نتوانست جلوی خودش را بگیرد و با سادگی لب به تحسین قشنگیی بی مانند دختر گشود.
– لاحول ولا قوت الله! قربون خدا برم چی آفریده؟
برزگر ناخوداگاه چادرش را از سر در آورد و به دور تن دخترک پیچید.
به چشم زخم خیلی اعتقاد داشت و کم سن و سال بودن دختر هم مزید بر علت شد تا تنش را بپوشاند.
سهرابی که بذر حسادت در وجودش همچون درختی کهن سال ریشه داشت.چشم غره ای به طرف دختر رفت.
رو به حلیمه پوزخندی زد و زهر کلامش را در وجود دختر سرازیر کرد.
– میخوای چی آفریده باشه؟ قاتل آفریده! الانم جای اینکه وایسی قیافه این و نگاه کنی تا بوی گند برنداشته اتاق و گندی که به موکت زده رو تمیز کن، حالمون بهم خورد.
سگرمه های حلیمه از زبان تند سهرابی در هم حرکت کرد و زیر لب غر زد:
– آدم قاتل باشه ولی با زبونش به بقیه زخم نزنه.
و بیهیچ حرفی وسایلش را برداشت تا کاری که برای انجام دادنش رسیده بود را تمام کند.
جانا ملایم در خود جمع شد و سرش را پایین انداخت،توده ای عظیم در گلویش گیر کرده بود.
نه میتوانست بالا بیاوردش و نه میتوانست قورتش دهد…
چه راحت قاتل میخواندنش!
برزگر عصبی از رفتار سهرابی، رو به او که به کف دست به سینه به در بسته اتاق تکیه داده بود و با پوزخندی دختر را نظاره میکرد تشر رفت:
– به جای اینکه اونجا وایسی،برو براش یه کف دست لباس بیار. باید ببریمش درمانگاه داره از حال میره.
و قبل از اینکه سهرابی وقتی برای گفتن یاوه گویی بیشتر داشته باشد به در اشاره کرد.
– جای بحث کردن با من برو کاری که اظهار کردم و انجام بده. حوصله اینکه دختره رو دستم غش کنه و معرکه های بعدش و ندارم…بجنب.
جانا دقایقی بعد پوشیده در بلوز دامن کهنه ای که نمیدانست برای کیست،به کمک برزگر روسری اش را سر کرد و بالاخره از آن اتاق منحوس، بیرون آمد.
دوباره وارد سالن شدند و پس از گذشتن از دری که دو سالن سوله مانند بزرگ را بهم متصل میکرد، وارد سالن بعدی و سپس وارد اتاقی بزرگ با چند دهتا تخت،صنقلبی و حداقل امکانات پزشکی شدند.
پزشک شیفت درمانگاه با وارد شدن برزگر و متوجه شدن دخترکی نیمه جان که با خود حمل میکرد،برای کمک به طرفشان پا تند کرد.
نگاهان دو پرستار و زندانی هایی که در درمانگاه حضور داششتابزده هم، با کنجکاوی به روی دختر تازه وارد برگشت.
برزگر پس از دراز کردن دخترک نگاهش را در درمانگاه چرخاند و چهار زندانی دیگر که درحال درمان و استراحت بودند را از نظر گذراند.
رو به سودابه عبداللهی، پزشک زندان کرد و با صمیمیت تبسمی زد.
– سودابه جان فکر میکنم فشارش افتاده.کف دست و پاشم خیلی سرده،ببین براش چیکار میتونی بکنی؟
سودابه سری به نشانه متوجه شدن تکان داد و پس از معاینه دختر و جویا شدن چند سوال که همه شان هم بی جواب ماند،سرمی نمکی برایش وصل کرد. با تمام شدن کارش پیش برزگری که روی صنقلبی کنار میز جاگیر شده بود برگشت.
چشمان جانا بی هدف خیره به قطره های سرم و مغزش پر از تهی بود.
همچنان هیچ کدام از اتفاق هایی را که برایش افتاده بود، درک نمیکرد.
شُکی که بهش وارد شده بود آنقدر بزرگ،غیر قابل باور و وحشتناک بود که انگار مغزش پرده ای سفید مابین او و آنچه که اتفاق افتاده و شاهدش بود کشیده و توانایی تجزیه و تحلیلش را غیر فعال کرده بود.
برای همین همچراکه افرادی که دچار زوال عقلی شده اند سعی میکرد ولی نمیتوانست هیچ چیزی را درست به خاطر بیاورد.
معنای کلمات را می فهمید ولی درکی از اینکه برای چه موقعیتی و به چه مفهومی به کار می روند، نداشت.
حتی معنای قاتل، کلمه ای که این روز ها شاید بیش از صد ها بار به او نسبت داده شده بود را میخبر داشت ولی اینکه چرا و به چه دلیلی به او همچین نسبتی می دهند را درک نمیکرد.
گویی خاطرات چند دقیقه قبلش را هم فراموش کرده بود که هاج و واج به درو دیوار نگاه میکرد و فکر میکرد، چرا در این اتاقک درمانگاه مانند حضور دارد؟
خسته از این همه درگیری ذهنی دیدهانش را به امید آهسته گرفتن هیاهو به مسیر افتاده در سرش بست.
سودابه لیوان های چای را پر کرد و یک لیوان را روی میز طرف لیلا سر داد. همانطور که پشت میزش مینشست پچ زد:
– چند سالشه؟
لیلا با نگاهی به دخترک شانه بالا انداخت و همانطور ملایم جواب سودابه را داد:
– نمیدونم.اما بهشدت که باشه بیست سالشه.
سودابه با تاسف نگاهی به دختر انداخت.
– چه قدرم دلبره، بسیار هم مظلوم میزنه. آدم باورش نمیشه همچین کسی بتونه یکی و بکشه اونم…
صوتیش را پایین تر آورد و بیشتر به طرف لیلا خم شد.
– اونم برادرش!
لیلا با نگاهانی گرد شده به سودابه چشم دوخت.
– تو از کجا میدونی؟
سودابه نیشخندی زد..
– میدونی که، خبرا اینجا زود میپیچه.
و بی توجه ادامه بحث را از سر گحرکت کرد.
– ندرک کردی علت قتل چی بوده؟
زیر دیدهی نگاهی دیگر به دختر انداخت پچ زنان ادامه داد:
– احتمالش هم زیاده که برادرش بهش تجاوز کرده باشه.آخه بهشدت دلبره…
لیلا متفکر سری تکان داد، با فکر به اینکه ممکن چه بلایی سر دختر آمده باشد اخمو جرئه ای از چایش را نوشید.
– نمیدونم سودابه، خدا کنه اینجوری نباشه.
و با مکث ادامه داد:
– پشت سر مرده هم غیبت نکن گناه داره.
تو از کجا میدونی همچین اتفاقی افتاده که تن اون بنده خدا رو هم تو قبر میلرزنی؟
سودابه نگاه هایش را در کاسه چرخاند. بی حوصله همانطور که حبه قند را میمکید بیان کرد:
– خب کنجکاوم. آخه چرا یکی باید با تیپ و قیافه این دختر اونم تو این سن به جرم قتل بیاد زندان؟
تازه اونم قتل برادرش!
خب هرکس دیگه ای هم بود همین فکر و میکرد دیگه.
لیلا نفسی کشید. آنقدر در اینجا جرم ها و داستان های متفاوت و غیر قابل باور متوجه شده و شنیده بود که هیچ چیزی دیگر به نظرش بعید نمی آمد.
از همین رو در جواب سودابه شانه ای بالا انداخت.
– می تونه هزار اتفاق دیگه افتاده باش که ما حتی فکرش تو مخیل مون هم نگنجه.
سودابه که متوجه تمام شدن سرم دختر شده بود همانطور که از جایش بلند میشد بیان کرد:
– خیل خب،من تسلیم اما قول بده هر خبری شد به منم بگی.
بیشتر از اونی که فکر شو بکنی کنجکاوم بدونم دقیقا چه اتفاقی افتاده.
لیلا که از این حجم از کنجکاوی و فضاما در وجود سودابه، خنده اش گحرکت کرده بود سری به نشانه پذیراهی شدن تکان داد.
با جدا شدن آنژیوکت از کف دستش ضعف در وجودش پیچید.
بوی الکلی که در اتاق پیچیده بود حالش را بهم میزد.
اما معده مفلوکش، چیزی برای پس آوردن نداشت.
آخرین باری که غذا خورده بود را به خاطر نداشت، اهمیتی هم برایش نداشت.
حتی در ذهنش گذراندن به غذا هم برایش منزجر کننده بود.
با کمک زنی که روپوش سفید به تن داشت، سرجایش نشست و در جواب به سوالهایش مبنی بر این که حالش بهتر است یا نه، تنها سری به نشانه تایید تکان داد و آرام سرجایش توقف کرد.
پاهای برهنه اش که بر روی کف سرامیکی اتاق قرار گرفت، خنکای دلپذیر سرامیک ها جان را به تنش برگرداند.
کمی در همان حالت ماند و وقتی خواست دمپایی های طوسی رنگ را به پا کند، به خاطر اندک سرگیجه اش تعاقلبش را از دست داده و به سمت پایین خم شد.
برزگر با متوجه شدن تلو تلو خوردن دخترک ناخوداگاه قدمی به سمتش برداشت و پرسید:
– میتونی جاده بری؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن