صبح روز بعد جهازم را به منزل ی خودمان بردیم و همراه مهرداد وسایل را چیدیم .
او اجازه ی کاری نمیداد و مدام به هرچه دست میزدم میبیان کرد «سنگینه.» و خودش جا به جا میکرد .
با ذوق به او خیره شدم که همه چیز را طبق نظر من انجام میداد ، از چهارپایه بالا رفت و پرده های سفید خوش دوختمان را که به سفارش مادرم دوخته شده بود را وصل کرد و منزل نمای دلرباتری گحرکت کرد .
مهرداد با خستگی خودش را روی مبل انداخت ، برایش یک لیوان شربت آلبالو درست میکنم و روی میز عسلی میگذارم و به پشتش میروم ، کف دستم را روی شانه اش میگذارم و شروع به ماساژ دادن میکنم :
_ یعنی همیشگی وقتی کارای خونه رو کنم این اپشنا نصیبم میشه ؟
میخندم :
_ بله ، مزد مرد زحمتکش رو باید داد .
_اره خب اما کاش یه جور دیگه جواب این مرد زحمت کش رو میدادی خانوم .
_ چجوری ؟
_ بیا اینور بشین پیشم .
کف دستم را میگیرد و میکشد تا مبل را دور بزنم و کنارش جای بگیرم ، کف دستش را دور شانه هایم حلقه میکند و مرا در آغوش میکشد :
_ اینجوری مثلا .
سرم را روی سینه اش میگذارم و لبخند میزنم :
_ ها … خب اینم خوبه .
_سود دو طرفه .
موهایم را عمیق بو میکشد و انگشتان مردانه اش با مهارت روی پوست بازوی برهنه ام نقش و نگار میکشد :
_دیگه کم مونده .
_اره ، کم مونده .
_حالم خوبه .
حرفش در ظاهر یک حرف معمولی بنظر میرسد ولی برای منی که حال او را مشاهده کردم این جمله ی کوتاه و ساده نشانه ی موفقتی بزرگ در یک جنگ میان جسم و روان است .
سرم را کمی بالا می آورم و نگاهش میکنم ، مژه هایش بلند ، سیاه و فرخورده است و تره ای از موهایش روی پیشانی اش ریخته و چهره اش را حسابی تمایل داشتنی کرده است ، ابرو بالا می اندازد و چپ نگاهم میکند :
_ چیه؟
_ زیبای .
_ نه بابا ؟ بسیار ممنونم .
_اما اخلاق نداری .
در گلو میخندد :
_ اینم تعریفه دیگه پس بازم خیلی ممنونم .
خودم را لوس میکنم و سرم را در گردنش فرو میبرم و عطر تنش را استشمام میکنم :
_ ببین داری باز یه کاری میکنی که نتونم کاریش کنما .
ریز میخندم که با تشر و خنده میگوید :
_ آره بخند فتنه خانوم .
نگاهم را در نگاه تیره اش میدوزم و آهسته سرم را جلو برده ، کوتاه اما عمیق مثل خودش لبانش را میبوسم و با عشوه میگویم :
_ کجام فتنس واقعا؟ این دومین باره بهم میگی فتنه .
در سکوت خیره ام شده است و گوشه ی لبش کمی بالا امده است ، چهره اش جدیت را به سلول ها کشانده و حتی در شرایطی غیر از کارش هم صورتش در تلاش است احساسات را بروزگار ندهد ، ولی او تلاشش را میکند و این برایم ارزشمند است :
_ نگام نکن اونجوری .
_چجوری ؟
_ همین شکلی که الان هستی .
_ چرا ؟
_ چراکه … زیرا یجوری میشم .
_ چجور؟
_مهرداد اذیت نکن .
_من که کاری نکردم عجبا .
تنم را به تنش تکیه میدهم و با انگشت سبابه ام ملایم از کنار شقیقه تا روی ریش هایش میکشم ، مچ دستم را میگیرد و انگشتم را میبوسد ، قلبم به تپش می افتد اما دم نمیزنم به جایش لبهای بیچاره ام را میگزم و او انگشت شستش را روی لبه این میگذارد :
_یه دفعه دیگه ام اینجوری کردی بیان کردم نکن .
لبهایم را از اسارت دندان هایم رها میکند ولی انگشتش همچنان لبهایم را لمس میکند :
_ خیلی داره سخت تر میشه .
_چی ؟
_مقاومت کردنم در برابرت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن