از اتاق که خارج میشوم امیرحسین سمتم می آید که برگه را سمتش میگیرم :
_ چند تا بچه هارو بفرست امیر حسین به بقیه واحد هایی که آدرس داده ام خبر بده .
_چشم داداش .
سروان عباسی سمتم می آید و میگوید :
_قربان جسارت نباشه ها ولی این همه مدت هیچی ناضافه کرد چجوری الان گفت ؟ مشکوک نیست ؟
امیر حسین حرفش را تایید میکند که جواب میدهم :
_ وقتی یه نفر تا ته تو گل گیر کرده به هر ریسمونی چنگ میندازه براش مهم نیست ریسمون مال کیه ، اینم گیره که ریسمون منو گراهی شده بیشتر از این خفه نشه ، اینقد پروندش سنگینه که ته تهش حکمش ابده ، بهش اعتماد ندارم که میگم اول چک کنیم بعد عمل کنیم .. خوش ندارم مجدداً تکرار بشه اون اتفاقا.
هردو با جدیت سر تکان میدهند و من به اتاقم برمیگردم ، موبایلم زنگ میخورم و با مشاهده کردن نامش تبسم میزنم :
_جان ؟
_سلاملیکم .
_سلام دکتر جان ، احوال شما ؟
_ حال هر زنده قلبی بسته به حال دگریست ، پس اگه تو خوب باشی خوبم .
_خوبم خوبم ، راستی میمیل داشتم بهت زنگ بزنم خوب شد خودت زنگ زدی .
_چرا چیزی شده ؟
_نه داروهام تموم شده ، چیکار کنم ؟ برم بگیرم بازم ؟
_ نه باید یه سر به اینجا بزنید قربان .
_ شوخی میکنی ؟
_نچ نچ ، باید بری پیش دکتر رمضانی من نمیتونم دارو تجویز کنم برات .
_ای بابا چه گیری افتادما .
_ وای تو مشکلت با دکتر رمضانی بیچاره چیه مهرداد آدم خیلی خوبیه استادم هم بوده .
_ آدم گیریه منم اعصابم خورد میشه .
_ حساس نشو میای اگه وضعیتت خوب باشه شاید اصلا به داروها دیگه نیازی نباشه .
_کی بیام ؟
_باید با فریماه هماهنگ کنم اگه برای امروزگار دکتر رمضانی وقت داشته باشه میای ؟
_ امروز ؟ ساعتش رو نمیتونی بگی ؟
_برات پیامک میکنم ، بذار الان میرم پیش فریماه .
_باشه خب ، پس خبر بده بهم .
_نگاه قربان ، پس فعلا بای بای
«بای بای» را با لحن بچگانه میگوید و از این حالت هایش خنده ام میگیرد ، او در شلوغ ترین و سخت ترین روز های کاری اش باز هم خودش را راست قامت نگه میدارد و چقدر تحسینش میکنم که این چنین قوی است :
_ خدافظ کوچولو ی من .
_هییی ابراز علاقه ؟ من ملدم .
باز هم همان لحن را دارد :
_ بسه عه ، سر کارم من اینجا نمیخندم .
_وای باشه خب ، برو به کارت برس منم برم به کار تو برسم .
_باشه پس ، فعلا ویستا خانم.
_فعلا آقا مهرداد .
گوشی را قطع میکنم و روی صنقلبی مینشینم ، با انگشت شست و اشاره ام دیده هایم را میمالم … سرم درد گراهی شده است و آن مردک اعصابم را بهم ریخته است .
کمی بعد صوتی نوتیف گوشی بلند میشود ، قفل را باز میکنم و پیامک ویستا را میبینم که نوشته است :
(مهرداد برای امروز ساعت ۴ خالیه ، میای ؟ )
(اره میام .)
(باشه عزیزم ، میگم بذاره .)
( باشه ممنون ، پس میبینمت خانوم .)
( میبینمت .)
تا ساعت سه بعد از ظهر تمام تلاشم را بکار گحرکت کردم تا کارهایم را تا حدی برای امروزگار شر و سامان دهم .
لباس هایم را عوض میکنم و در اتاقم را قبل از رفتن قفل میکنم و با اظهار کردن خسته نباشیدی کوتاه وارد پارکینگ اداره میشوم .
حیاط اداره کمی شلوغ است و هر کس مشکلی دارد و دنبال کارش میدود ، لباس هایم را روی صنقلبی عقب میگذارم و پشت فرمان جای میگیرم و پس از روشن کردن ماشین از حیاط خارج شده و به سمت او میروم .
اویی که منبع ساکتش و فراموشی ام شده بود و مرا مثل موم در دستانش کنترل میکرد ، اویی که در بدترین شرایطم نیز مرا متوجه شده بود و باز دلش را پیشکشم کرده بود .
حدود یک ربع زودتر رسیده بودم و این اگر در حالت عادی ام بودم موجب وحشت و غضبناک شدنم بود ولی حالا که به این فکر میکنم که میتوانم یک ربع او را ببینم حالم خوب است .
جلوی پذیرش می ایستم ، خانم رضوانی متوجه ام نشده است و سرش پایین و در حال یادداشت چیزی داخل دفتر است .
سرفه ای کوتاه میکنم که توجهش جلب میشود ، از جایش بر میخیزد و با خوش رویی میگوید :
_عه سلام آقای افخم احوال شما ؟
_سلام ممنون .. چیز .. خانم ملکی سرشون شلوغه؟
تبسم شیطنت آمیزی میزند و من هل شده گوشه ی ابرویم را میخارانم :
_ نه سرش خلوته فعلا ، توی اتاقشه … بفرمایید .
سر تکان میدهم و سعی میکنم به چشمانش که با شیطنت نگاهم میکند نگاه نکنم ، تشکری سرسری میکنم و یه سمت اتاقش میروم .
لای در اتاقش کمی باز است و او را میبینم که درحالی که به گلهایش آب میدهد با آنها حرف میزند :
_چرا برگات زرد شده قشنگم ؟ باید برات ویتامین بخرم ، از یه گلفروش خوب هم میپرسم چیکار کنم که برگات خوب بشن .
اسپری آب پاشی را فشار میدهد و روی برگ های پهن گیاه آب میپاشد :
_ قربونتون برم آخه ، وای تو داری گل میدی ؟ وای چه خوش رنگه .
در را ملایم باز میکنم ، بدون آنکه توجهش جلب شود به چهارچوب در تکیه میزنم و دست به سینه نگاهش میکنم :
_ ای بابا دیفن باخیام هم خشک شده ، چرا حواسم به تو نبود ؟ معذرت میخوام زیبا من .
به گلدان سفید رنگی که گل دیفن باخیای پر و سرحالی در آن قرار دارد آب میدهد و گلدان را کنار پنجره میگذارد تا نور خورشید به آن بتابد ، از جایش کشیده میشود و کف دستانش را بهم میکوبد که تقه ای آرام به در میزنم ، سریع به عقب برمیگردد و مثل همیشه چهره اش به تبسمی عمیق مزین میشود :
_عه مهرداد تویی ؟ کی اومدی ؟
_شاید دو سه دقیقه میشه.
_عه خب چرا ناضافه کردی ؟
_ نمیمیل داشتم خلوتت با گلهات رو خراب کنم .
میخندد و سمتم می آید و آرام میگوید :
_درو ببند .
متعجب نگاهش میکنم و در را میبندم :
_ چرا ؟ چیشده مگه ؟
کمی روی سینه ی پایش کشیده میشود و گونه ام را میبوسد و سپس ریز میخندد :
_بخاطر این .
دستم را میگیرد و روی مبل کنار میزش مینشاندم و خودش هم کنارم جای میگیرد :
_گل خیلی دوست دارم ، رسیدگی به گل رو بیشتر .
_چه نوع گلی دوست داری ؟
_ گل زینتی منظورته یا مثل این بچه هام ؟
_زینتی .
_لاله و داوودی .
_چرا ؟
_برام نماد توازنه .
_ینی چی؟
_عمر لاله بهشدت کوتاهه ، زود خراب میشه ولی داوودی بیشتر عمر میکنه … نماد مرگ و زیستن ان که باهم توازن ایجاد میکنن .
_ فک کنم هر چیزی توی این جهانرو از دو جهان مختلف میبینی نه ؟
_چطور ؟
_ یکبار از مشاهده کرد ویستای خوشحال که یک انسان عادیه و یکبار از دید یک درمانگر که دنبال علت و معلوله .
_اره خب شاید همینطوره ، آدما شبیه کاری که انجام میدن میشن جناب سرگرد .
دستم را روی پشتی مبل گذاشته ام که کمی سمتم می آید و تنش را به تنم تکیه میدهد :
_چجوری هم نظامی ای هم احساسات رو اینقد خوب میفهمی ؟
_چه ربطی داره ؟ من که بی احساس نیستم .
_میدونم ، اما شغلت یه جوریه که اینجور ایجاب میکنه که جدی و تا حدی خشن باشی .
_اره اما توی محیط کار نه پیش خانواده ، خود آدم تعیین میکنه که چطوری راهی شدار کنه ، مافوق من سرتیپ درخشانی بسیار شوخ طبع و خنده روعه ، امیر حسین و فرسرخوش هم که متوجه شدی .
_اما تو خشک تری .
_ من از اول همین شکلی بودم ویستا ، میتونی از مهراوه یا مولینم بپرسی ، زیاد نمیتونم بروزگار بدم اما تلاشمو میکنم .
سرش را کمی بالا می آورد و از پایین نگاهم میکند و چشمانش ! ولین از نگاهانش که اینطور آدم را مجذوب میکرد .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن