مادرم به ساکتی دست جلو می آورد و لیوان را در دست میگیرد :
_مهرداد ، اینقد جات توی خونه خالیه که نگو .
_یکم بهتر بشم میام خونه مولین .
_ الهی آمین مادر ، خدا خیر بده هرکس که حال تورو بهتر میکنه …
حرفش هنوز تمام نشده بود که در اتاق یکباره باز شد و چهره ی خندانش را متوجه شدم ، متعجب به عقب برگشته بودم و خانواده ام هم کف دست کمی از من نداشسریع .
چهره اش بهیکباره شوکه شد و اظهار کرد :
_ای وای … مهمون داشتی ؟ ببخشید … من چرا در نزدم اصلا ؟
_مشکلی نداره خانم ملکی آذر.
_نه مشکل داره ، حریم شخصیه توعه…نمیدونستم مهمون داری بعدا باهم حرف میزنیم .
رو به مادر ، پدر و خواهرم سلام و احوال پرسی مودبانه ای کرد و با احترام از اتاق بیرون رفت .
مهراوه ریز خندید و اظهار کرد:
_دختر بیچاره هنگ کرد ، از خدمه و پرستارای اینجاست ؟
نیشخندی میزنم و میگویم :
_خانم ملکی آذر دکترمه.
_خدایی؟ خیلی جوونه که .
_چه ربطی داره خواهر من ، دکتر دکتره.
_چه دکترای خوشگلی هم داره اینجا .
از حرفش خوشم نیامد ، فکر های بیخود ! اخم هایم در هم تابیدند و مهراوه کمی خودش را روی تخت جا به جا کرد و آرام اضافه کرد :
_ببخشید خب ، خشمگین نشو … فک کردم باهم صمیمی اید.
_کلا دو روزگار دیدمش و اون فقط دکترمه مهراوه .
سر تکان داد و دیگر چیزی نگفت ، حدود یک ساعت کنارم بودند و حرف زدند ، پدرم از جمعی از همکارانم میبیان کرد که جویای حالم بودند و سرتیپ درخشانی که منتظر بود تا دوباره برگردم ، مادرم از خاله ها و عمه هایم میاظهار کرد که همگی سلام رساندند ، مهراوه عکس بچه ها را نشان داد و عذرخواهی کرد که همسرش محمدرضا نتوانست به متوجه شدنم بیاید و دفعه ی دیگر حتما می آید .
وقتی خانواده ام بیمارستان را ترک کردند ، کلافه پوفی کشیدم و سرم را میان کف دست هایم گحرکت کردم در همین فرصت کم انگار چند نفر در سرم ساز و دهل زنان رژه میرفتند .
از جایم قد بلند شدم و از پنجره بیرون را نگاه کردم ، چند نفر در حیاط قرار گرفته بودند ، عده ای از خانواده ها بودند و عده ای دیگر بیماران بستری شده بودند که گردهمایی کوچکی برای خود ساخته بودند .
هوا ابری بود و سرد ، این هوا را دلبسته شدم ! اگر حالم خوب بود احتمالا امیرحسین و فرخوشحال مجبورم میکردند تا به بام تهران برویم و آتش روشن کنیم و از بالا به تهران نگاه کنیم .
آنها همکاران و از دوستان دوران کودکی ام بودند ، از وقتی وارد محله مان شدیم آنها آنجا زندگی میکردند تا به امروز ، باهم درس خواندیم و به دانشگاه افسری حرکت کردیم و باهم توسط سرتیپ درخشانی استخدام شدیم .
در اتاق ملایم کوبیده شد :
_جناب سرگرد ؟ بیام تو ؟
از لفظش تبسمی میزنم و ساکت میگویم :
_بیا .
می آید داخل و در را میبندد … مثل همیشگی تبسم به لب دارد ، موهایش را فرق وسط باز کرده است و آرایش کمرنگی دارد :
_چطوری ؟ امیدوارم خوب باشی .
آرام سر تکان میدهم :
_خوبم شکر .
_مشاهده کردار با خانواده چطور بود ؟ تا اونجا که میدونم اجازه نمیدادی بیان .
_اره .
_ خوبه که اجازه دادی بیان ، یکم ارتباط داشته باش با بقیه … برای روحیه ی خودت خوبه .
_باشه … سعی میکنم .
کنارم مینشیند و تخته شاسی کوچکش را به هممسیر خودکار مشکی اش روی میز میگذارد :
_ اون سری وقتی رفتم خونه یاد حرفات افتادم مخصوصا وقتی حرکت کردم توی اتاقم .
نگاهش کردم و صبر کردم تا ادامه دهد :
_ راست میبیان کردی ، هرچقدر هم که میخندم بازم میبینم که مولین و بابام هنوزم نگرانم میشن … بابام همواره میگه ویستا میخنده یجور استرس میده ، نمیخنده یه جور دیگه .
سوالی نگاهش میکنم و با اکمسیر میگویم :
_ویستا چیه ؟
قد بلند میخندد و جواب میدهد :
_ویستا اسممه .
_اهان نمتوجه شدم تاحالا ، عجیبه .
_جدی ؟ اره خب منم تاحالا کسیو ندیدم که هم نامم باشه .
_ویستا… یعنی چی ؟
_ زن خردمند و دانا .
_کی اسمتو گذاشته ؟
_پدرم ، علاقه ی بابام به فرهنگ اصیل پارسی و اساطیر ایران زبون زده و اسمهایی که برای ما انتخاب کرده هرکدوم یک ریشه ی اصیل دارن…مثلا خواهر بزرگ ترم اسمش رستاست و…داداشم بردیا بود .
_رستا و بردیا رو شنیده بودم اما ویستا نه .
_خب …من آدم خاصی ام .
با شیطنت میخندد و میگوید :
_خب ، امروز اومدم که به طور جدی تری باهم کار کنیم … میخوام تمرین کنیم مثل همون تایم قبل که حرف زدیم بتونی خودت رو آماده کنی برای بازگشت به شرایط عادی حیاتت … با یه سوال ساده شروعش کنیم ؟
سر تکان میدهم :
_ چی هست توی وجودت که باعث میشه حس کنی باید دور بشی ؟ چی باعث میشه اعلان خطر توی وجودت بیوفته و ترجیح بدی محل رو ترک کنی ؟
_خب…وقتی…وقتی عصبی میشم دیگه هیچی حالیم نمیشه ، شاید مسئله اونقدر بزرگ نباشه ولی یهو قاطی میکنم .
_اها بسیارم عالی خب ، چی عصبیت میکنه ؟
_صدا ها…مخصوصا صوتهای قد بلند…منو…منو یاد اونموقعه میندازه…عصبی میشم جوری که دلم میخواد سرم رو بکوبم تو دیوار تا صوت ها تموم بشه .
_درسته … خب اگه بخوام صادقانه باهات حرف بزنم این علائم برای کسی که دچار اضطراب پس از سانحه یا PTSD میشه کاملا طبیعیه و ما سعی میکنیم با یه سری مهارت ها و داروهای ملایمبخش علائمش رو به حداقل برسونیم اما کسی که در نهایت مراقب توعه خودتی .
_ میتونم بعد از اینکه بهتر شدم با این وضعیت برگردم سر کار ؟
_اره که میتونی اما اگه نظر من رو میخوای برای شروع خودت رو درگیر شلوغی و مأموریت های بزرگ نکن … به مرور زمان که ذهنت این کف دسته بندی اطلاعات رو حک میکنه توهم میتونی کم کم وارد فضای جامع تر بشی …. از خوابت بهم میگی ؟ میتونی بخوابی ؟
_الان به نسبت اره قبل از داروها نه .
_بی خوابی داشتی ؟
_اره … وقتی میخوابیدم هم کابوس میدیدم .
هربار که سوال هایش را جواب میدهم چیزی روی برگه مینویسد و سوال دیگری میپرسد ، خسته شده ام و او هم این را به خوبی میفهمد ، تخته را بار دیگر روی میز میگذارد و از من میخواهد که روی زمین مقابلش بنشینم .
کاری که گفته است انجام میدهم و او با همان آوای آهسته و نرمش به حرف می آید :
_ خب امروزگار چند تا از این مهارت ها رو بهت یاد میدم و توی جلسه ی بعدی که باهم داریم باز مرورشون میکنیم ، ولی تو حتی زمانی که من هم پیشت نیستم باید تمرینش کنی باشه ؟
_باشه .
_خب تمرین اول تمرین تنفسه ، از ساده ترین حالتش شروع میکنیم ، اسمش قانون ۴ ۴ ۴ یا تنفس جعبه ایه . یعنی چی ؟ ۴ ثانیه دم .
نفسش را به داخل میدهد :
_سعی کن نفس گیریت از شکم باشه نه از قفسه ی سینه ات … ۴ ثانیه نفست رو نگه دار و ۴ ثانیه بازدم ، این ساده ترین نوع تنظیم تنفسه که بسیار هم موثره ، توی زمان هایی که یهو شوک میاد سمتت و بدنت برانگیخته میشه مثل وقتی که آوای انفجار میشنوی ، یا صوتی شلیک گلوله ممکنه باز خاطرات گذشته برات تداعی بشه و بدنت بار دیگر در حالت هشدار قرار بگیره ، این یکی از چیزهاییه که کمکت میکنه .
خودش انجامش میدهد و با انگشت های دستش ۴ ثانیه ها را میشمارد و از من میخواهد بعد از او انجامش دهم .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن