بهشت زهرا شلوغ است ، تمام همکاران و دوستان ویستا با لباس های سیاه در مراسم خاکسپاری او حاضر شده بودند .
نگاهان همگی سرخ بود و صدای گریه هایشان در فضا میپیچید ، مادر ویستا از وقتی که اثر قرص های ملایمبخش از بین راهی شده بود دوبار از حال راهی شده بود و مادرم و رستا و مهراوه به او رسیدگی کرده بودند ولی او جیغ میزد ، صورتش را چنگ میگراهی شد و گریه میکرد .
ولی من گریه نمیکردم ! با چشمانی که از فرط گریه های دیشبم به زور باز مانده بود درحالی که پیمسیرن مشکی رنگی در تنم بود به قبر رو به رویم خیره شده بودم .
مادر ویستا خاک را چنگ میزد و ناله میکرد :
_ ای مامان بمیرم برات … ای بچم … ای مادرت بمیره ویستا …. کجا راهی شدی مولین کجا راهی شدی جیگرمو آتیش زدی مولین ، آخ بردیا…میبینی ؟…امشامگاه مهمون داری مولین…امشب آبجی مهمون توعه مامانتون بمیره الهی .
دستانش را محکم روی پایش میکوبید و خود را ننو وار تکان میداد و گریه میکرد .
پدر ویستا سعی میکرد او را آرام کند ، پیجادهنش خاکی و موهایش بهم ریخته بود و من میدانم که او چقدر دلش برای ویستا میحرکت کرد و راهی شدن ویستا جان همه مان را سوزانده بود .
ویستا را درحالی که کفن پیچ شده بود تحویلمان دادند و آوای ناله ها و گریه ها بیشتر هم شد ، خواستند او را در قبر بگذارند که مانع شدم … خود را روی خاک کشیدم و مهراوه با نگرانی کنارم ماند ، سرم را به سر ویستا چسباندم و بغض مهراوه ترکید … دیدهانم را بستم و کف دستم را از روی کفن روی صورتش کشیدم و با او خداحافظی کردم ، خودم اورا در قبر گذاشتم و در واقع خودم را هم همراه او به خاک سپردم .
قطعه سنگی را بالای قبر او گذاشسریع و نام و تاریخ فوت و قطعه اش را رویش نوشسریع و عکسی که در آن به قشنگیی تبسم زده و در حال کف دست تکان دادن بود را هم رویش چسباندند .
فامیل ها و آشنایان به سمت خانه ی ما و خونه ی پدری ویستا حرکت کردند تا در آنجا مراسم شام غریبان برگذار شود ، تنها نشسته بودم و به عکسش خیره شده بودم ، مهراوه موهایش را داخل شالش گذاشت و دستم را گرفت :
_ بیا بریم دورت بگردم .
با صدایی که شک داشتم صدای من باشد لب میزنم :
_ از اینجا برو ، تنهام بذار .
_ ولی …
_ برو میگم ، میخوام همینجا بمونم … ویستا میترسه اینجا شامگاها تاریک میشه .
هراسیده و متعجب نگاهم میکند و میتوانم حدس بزنم که فکر کرده است عقلم را از دست داده ام و دیوانه شده ام ، البته بیمسیر هم نبود من همه چیز را باخته بودم .
با ارتیاب از جایش کشیده میشود و ملایم آرام به عقب میرود و کم کم از دروازه ی قبرستان خارج میشود .
هوا سرد بود و جز کاپشن خاکی ام چیز دیگری نداشتم ، کف دستم را نوازش وار روی پارچه ی سیاهی که بر آهستهگاهش کشیده شده بود کشیدم .
_ خوبی خانوم ؟ خوب باش … بذار حداقل یکی از ما حالش خوب باشه … به جهنم که بدون تو میمیرم تو فقط خوب باش .
کنار قبرش روی زمین سرد دراز میکشم و دستم را زیر سرم میگذارم :
_ من پیشتم نترسیا ، من بی تو میترسم اما تو نگران نباش من ولت نمیکنم هیچوقت تو همه جا بامنی ویستا .
هوا تاریک شده است و موبایلم بارها زنگ خورده است و من زحمت جواب دادن را به خود نداده ام ، پیرمردی که متولی قبرستان است سمتم می آید :
_ بابا جان دیگه باید در رو ببندم ، فردا بیا پیش خانومت .
گیج نگاهش میکنم :
_ میشه بمونم اینجا ؟
پیرمرد دلگیر خیره ام میشود :
_ من اجازه ندارم پسرم ، وقتی درو قفل میکنم کسی نباید داخل بمونه .
حوصله ی جر و بحث کردن ندارم ، رو به مرد میگویم :
_ پشت در میتونم بمونم ؟
_ اره … اره میشه .
سر تکان میدهم و از جایم قد بلند میشوم و بدون آنکه نگاهم را از ویستا بگیرم به عقب میروم و از در خارج میشوم ، پشت میله ها روی سکو مینشینم و سرم را به دیوار سرد تکیه میدهم .
هنوز برایم باور پذیر نیست که ویستا را به آغوش خاک سپردم ، هنوز احساس میکنم هر لحظه قرار است از این کابوس برخیزم و ببینم که روی تختمان خوابیده ام و ویستا در آغوشم است .
موبایلم بار دیگر زنگ میخورد ، کلافه اخم هایم درهم میرود و گوشی را از جیبم بیرون می آورم و با مشاهده کردن اسم بابا پوفی میکشم:
_ الو ؟
_ مهرداد بابا ؟
_ بله ؟
_ نمیای خونه بابا ؟ بیام دنبالت ؟
_ نه …. خودم میام .
_ باشه پسرم … خوبی ؟
_ اره … میخوام قطع کنم ، کاری ندارید؟
_ نه بابا … بیا .
خداحافظی میکنم و گوشی را قطع کرده و در جیب کاپشنم سر میدهم .
یک ساعت دیگر هم میمانم و با او میگذرانم و در نهایت از جایم برمیخیزم ، سرم درد میکند و رگ های شقیقه ام نبض میزنند ، کف دستم را به دیوار میگیرم و آهسته میگویم :
_ ویستا ؟…من دارم میرم خونه … توام میای اره ؟ میدونم میای.
ملایم خود را به دیوار میکشم و قدم برمیدارم ، ماشین هممسیرم نیست و سوار تاکسی میشوم ، قلبم نمیخواهد به خونه بروم … اصلا قلبم میخواهد گم و گور شوم ، غیب شوم طوری که انگار هیچگاه وجود نداشته ام .
به خونه ی خودمان برمیگردم و از راهی شدن به منزل ی مادرم اجتناب میکنم ، در تمام طول مسیر فکر کردم و در ذهنش گذراندم ، نمیتوانستم هوای اینجا را دیگر تحمل کنم ، این خانه عطر ویستایم را میداد ، مبل ها ، تخت خواب ، پرده هایی که به سلیقه ی او بود و آشپزخانه ای که او همین دو شامگاه پیش در آن آشپزی کرده بود همه و همه کف دست انداخته بودند دور گردنم و خفه ام میکردند ، به اتاقمان رفتم یک کف دست لباس در ساک کوچکی گذاشتم برای خودم و مابقی لباس های ویستا بود که در ساک گذاشتم ، شانه ی موهایش را ، کش مویش را ، عطری که میزد را ، همه را برداشتم و فقط یک پیام برای امیرحسین فرستادم :
«امیرحسین ، سلام … نمیدونم خوابی یا نه ؟ ولی پیامک رو بخون بعدا به خانواده ام هم بگو .
امیر من دارم میرم ، با ویستا میرم … نمیتونم بمونم ، هیچی نمیخوام ، بهم زنگ نزنید ، پیام هم نمتوجه شد … من همه چیمو از کف دست دادم فقط میخوام برم ، نمیدونم چه فکری در موردم میکنید شاید بگید خودخواهم شاید بگید بی مسئاماتم اما من دارم میرم فقط به این قلبیل که نمیتونم بمونم ، مراقب خودتون باشید با خانواده ام هم بگو ، به تو پیام دادم چون میدونم مهراوه بیداره و جوری خبر میده که قلب مامان وایمیسته … خداحافظ ، شاید برای همیشه و شاید هم نه … »
پایان فصل اول .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن