فریده قطره ی اشکش را پاک میکند و مهرداد نگاههایش سرخ شده و از اشک برق میوفتد ، دستش را بالا می آورد و مهناز خانم را بغل میکند و تمام سعیش را میکند تا اشک هایش نچکند ، آخرین باری که زار زده بود شبی بود که ویستا از بیمارستان همراهش بازنگشت و او تا صبح گریسته بود .
مهناز از او جدا میشود و صورتش را در کف دستانش میگیرد :
_ چقد شکستی مادر … بیا بیا بشین .
زن موهایش سفید شده بود و مهرداد تعجب نکرد اویی که آنچنان خود را در خاکسپاری ویستا چنگ میزد و با جیغ گریه میکرد دور از انتظار نبود که به این حال دچار شود .
مهتای کوچک ساکت گوشه ای مینشیند و پرنیا و پرهام به مهرداد سلام میکنند و او جوابشان را میدهد ، قلب مهتا حتی از همین سلام خشک و خالی که پدرش از او دریغ کرده بود فشرده میشود .
مهرداد ساکت و عبوس روی مبل مینشیند ، رستا به او خیره میشود و میگوید :
_ متوجه شدی ابجیم چه قند عسلی برات آورد؟
اخمهای مهرداد درهم میشود و رستا متعجب به فریده خانوم نگاه میکند :
_ چیزی شده ؟
فریده خانوم تبسم بیجانی میزند و مهرداد آهسته کشیده میشود :
_ ببخشید ، من اگه اجازه بدید برم اتاقم .
مهناز خانم سر تکان میدهد :
_ برو مادر راحت باش .
وقتی مهرداد وارد اتاقش شد و در را بست ، رستا رو به فریده خانم میگوید :
_چرا اینجوری کرد ؟
فریده به مهتا نگاه کرد که در سکوت به نقطه ای نامعلوم خیره شده بود :
_ مهتا مادرجون ؟
_ بله ؟
_ با داداشی و آبجی بازی نمیکنید ؟ برید قربونتون برم برید باهم بازی کنید .
مهتا مطیعانه کشیده میشود و هممسیر پرهام و پرنیا به اتاق خوابش میروند ، مهناز و رستا هردو سوالی به فریده خانم نگاه میکنند :
_ جلوی ویستا شرمنده ام من .
_ دشمنت شرمنده خاله جان چیشده مگه ؟
_ مهرداد اصلا سمت این بچه نمیره .
_ یعنی چی ؟
_ همین دیگه مادر بچم رفت بغلش کرد حتی نگاهشم نکرد همش اخماش توهم بود تهشم رفت اتاقش درو بست ، طفل معصوم اینقد گریه کرد که جیگرم کباب شد .
رستا کمی صورتش برافروخته میشود :
_ برای چی ؟ مگه مهتا کار بدی کرده ؟
_ نه مادر چه کار بدی کنه بچم ادب و احترامش تو این سن حرف نداره ، مشکل از پسر منه که بی قلب شده انگار ، شامگاه باباش اومد بحث کرد باهاش اینم یهو قاطی کرد چنان عربده ای کشید من و مهراوه لرزیدیم ، اظهار کرد نمیخوامش ازش متنفرم اون ویستارو ازم گحرکت کرد ، اگه اون نبود ویستا الان زنده بود .
مهناز وای گویان کف دستش را روی پایش میکوبد و رستا شوکه شده جواب میدهد :
_ مهتا رو مقصر مرگ ویستا میدونه ؟
_ متاسفانه همینطوره مادر چی بگم من خجالت زده ام ، مهرداد اصلا اینجوری نبود دور از جون مثل وحشیا شده اون هیچوقت رو پدرش آواشو کشیده نمیکرد ، فقط ویستا میتونست از پسش بربیاد خدا رحمتش کنه دختر عزیزم .
_ بچه خیلی اذیت میشه ، اون چی میدونه از این چیزا ؟ خودش از نبود مادرش اذیت میشه .
مهناز با غصه میگوید :
_ بچم از این کف دست به اون کف دست شد تا بزرگ بشه ، نصف پیش من نصف پیش شما .
_ خدا فقط میتونه به خیر بگذرونه مهناز خانوم جان .
آن روزگار مهناز و رستا دو سه ساعتی را کنار مهتا میمانند ، مهتا اما تمام وقت در خودش بود و زیاد حرف نمیزد ، تحمل این فشار ها برای بچه ای ۳ ساله خیلی سنگین بود .
روز بعد مهراوه می آید تا فریده را برای چکاپ پیش دکترش ببرد و سر راه مهتا را به مهد کودکش برساند ، فریده مانتوی قد بلندش را تن میکند و شال سرمه ای اش را روی سرش می اندازد و مهراوه مهتا را صوت میزند :
_مهتایی ؟ عمه وسیله هاتو برداشتی بریم ؟
در اتاقش را باز میکند و متعجب به او خیره میشود که هنوز لباس نپوشیده است :
_ عه! عمه جون برای چی لباس نپوشیدی مگه نمیخوای بری مهد ؟
مهتا با لب های آویزان درحالی که نقاشی میکشد سر بالا می اندازد :
_ چرا نه عمه جون ؟ اتفاقی افتاده ؟ کسی اذیتت کرده ؟
آوای ارام و لطیفش کشیده میشود :
_ نه عمه ، امروز روزگار پدره … خانم مربی هم گفت قراره بابا ها بیان و توی جشن شرکت کنن ، همه ی بابا ها میان بابای سوگل و بقیه هم میان .
مهراوه دلگیر کف دست به موهای دخترک میکشد :
_ فقط بابای من نمیاد ، منم نمیرم … بین اونا تنها میشم .
_من میخوام عزیزجون رو ببرم دکتر عمه ، پس بیا با ما بریم .
_ نه تو خونه میمونم ، من اذیتش نمیکنم از اتاق بیرون نمیرم تا منو نبینه .
دل مهراوه از این حرف مهتا فشرده میشود ، برادرش با این بچه چه کرده بود .
_باشه عمه ، اذیتت نمیکنم … هرجور که خودت دوست داری قربون شکلت برم .
او تبسم کمرنگی میزند و بار دیگر مداد رنگی اش را برمیدارد و نقاشی میکشد .
مهراوه از اتاقش خارج میشود که فریده خانوم متعجب میگوید :
_ پس مهتا کو مادر ؟
_ نمیاد خونه میمونه .
_ چرا ؟
_ میگه امروز برای روزگار پدر توی مهد جشن گحرکت کردن ، بابای همه ی بچه ها میرن ، براش سخته که تنها باشه بیان کرد نمیره مهد .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن