رمان استدراج فصل ۲ پارت ۲

مهناز خانوم در جواب فریده می‌گوید :
_ پس بالاخره راضی شد برگرده ؟
_ اره والا ، احتمالا تا بعد از ظهر برسه ، دعا کن مهناز خانوم جان دعا کن برگرده به حیات بخدا ویستا هم راضی نیست این طفل معصوم هم بی پدری بکشه هم بی مادری .
_ درست میگید بخدا ، الهی که هرچه به صلاحشه قبول کنه اون بچه هم اینهمه سال دور از خونه و خانواده اذیت شده .
صحبتشان که تمام میشود فریده تلفن را قطع می‌کند و آهی دردمند کشیده و از جایش کشیده میشود و قبل از آنکه به آشپزمنزل برسد با آوای زنگ آیفون مسیرش را کج می‌کند و با مشاهده کردن مهراوه در را میزند .
مهراوه درحالی که بوت های مشکی رنگش را در می آورد چترش را می‌بندد :
_ وای چه بارونی گحرکت کرد یهو … مولین جان کجایی؟
آوای فریده را از آشپزخانه میشنود :
_ اینجام مادر بیا ‌.
مهراوه با عجله به سمتش میرود :
_ سلام خوبی مولین جان تنهایی ؟
_ اره مادر بابات حرکت کرد مغازه بیچاره همش پیش من بود .
_ عه باشه خب ، راستی … قضیه ی مهرداد چیشد ؟
_ هیچی مادر تو راهه از رشت تا اینجا که به‌شدت راه نیست احتمالا تا چند ساعت دیگه برسه .
_ مهتا خیلی ذوق زده بود چنان مسرور شد دستاشو محکم بهم کوبید و جیغ زد .
_الهی فداش بشم ، بچم بی تابی پدرشو می‌کنه حق داره .
_ حالش خوب بود ؟
_ نمیدونم مادر ، زیاد حرف نزد همش بابات داشت اصرار می‌کرد ، بذار بیاد میفهمیم چخبره انشالله که خیر باشه .
مهراوه در فکر فرو میرود ، سه سال از روزی که امیرحسین هراسان تماس گراهی شده بود و آنها را از پیام مهرداد مطلع کرده بود گذشته بود ، سه سال بود که مهرداد حتی با خانواده اش هم قطع ارتباط کرده و در تنهایی فرو حرکت کرده بود ، تنهایی ای که ویستا روزگاری اورا از آن دور کرد و حال با حرکت کردنش مهرداد بار دیگر به ته چاه بازگشته بود .
حال بیماری مادرش بهانه ای شد تا او بعد از مدتها مجدداً یادش بیاید که عده ای در فاصله ای نه چندان دور حضور دارند ، زنده اند هنوز و منتظر او هستند و او چه بخواهد و چه نخواهد نگران آنها میشود .
پدرش صبح با او تماس گرفته بود و با اصرار راضی اش کرده بود برگردد و حال چند ساعت دیگر نمی‌خبر داشتند که چه پیش می آید .
ساعت حدود دو بعد از ظهر بود که آوای جیغ لاستیک در کوچه پیچید و صدا در وارد شدن آیفون خبر از وارد شدن او میداد ، مهراوه و فریده با دلی تپنده به سمت در راهی شدند تا از او استقبال کنند ولی با دیدنش نمی‌دانستند گریه کنند یا خوددار باشند !
مهرداد سه سال گذشته چهره ای زنده داشت ، شاد و خوش رنگ اما این مهرداد شامگاهیه فیلم های سیاه و سفید است ، بی روح و خسته ، صورتش جا افتاده تر شده بود و ریش های بلندش به این تغییر عمق می‌دادند ولی جالب توجه ترین بخش ظاهرش موهای سفید روی شقیقه اش بودند که به راحتی به دیده می وارد شدند .
مهراوه اشک در چشمهایش جمع شد و حیران لب زد :
_ مهرداد ؟ … خدایا .
فریده به سمت او پرواز کرد و او را در آغوش کشید ، مهرداد همچون مجسمه ایستاده بود و برای رفع تکلیف کمی دستش را بالا آورد و روی کمر مادرش گذاشت :
_ الهی مادر فدات بشه بالاخره اومدی ؟ باید حتما جون به لب میشدم تا بیای مولین ؟
مهراوه پلکی میزند تا به خودش بیاید و سمت مادرش میرود :
_ مولین بذار برسه بعد گلگی کن .
_ اره آره راست میگی ، بیا مادر بیا قربون قد و بالات برم پسرم .
مهرداد داخل میشود و با صدایی خشدار به مهراوه سلام میکند ، مهراوه با تردید سمتش میرود و او را در آغوش می‌کشد و مهرداد همانطور که جواب مادرش را داده بود ، جواب او را هم میدهد .
مهراوه ساک را از دستش میگیرد و به داخل مسیرنمایی اش میکند ، خانه همان منزل است و فقط مبل ها و پرده هایش عوض شده بودند .
مهرداد نگاهی به اطراف می اندازد و با صدای زمختش که دیگر لطافتی در آن به دیده نمی‌خورد میگوید :
_ بابا نیست ؟
_ نه داداش ، مغازست شب میاد اما .
مهرداد سر تکان میدهد :
_ لباسامو کجا بذارم ؟
_ بذار تو اتاقت مادر بیا همون شکلیه که بود .
مهرداد دنبالش میرود و مهراوه آنچنان نگاهش میکند که از مشاهده کردش محو شود .
فریده خانم کمی بعد به پذیرایی برمیگردد و با چهره ای گرفته و ناراحت میگوید :
_ چقد شکسته شده ، دیدی موهاشو ؟ ای خدا ، ای خدا … چه بلایی سر ما آوردی خدا .
_ هییش مامان می‌شنوه ، یکم خودتو کنترل کن فداتشم .
_ باشه باشه ، مهتا تعطیل نشده ؟ بچه اونجا نمونه طفلک بترسه .
_ مضطرب نباش مولین الان میرم دنبالش یه ربع مونده تا تعطیل بشه .
مهراوه کت و کیفش را برمیدارد و کمی بعد از مادرش خداحافظی می‌کند و به دنبال مهتایی میرود که سال ها منتظر بازگشت پدرش بود و حال شور و شوق کودکانه اش در تضاد با سردی مهرداد بود ، او انگار ویستا بود فقط نسخه ای کوچک و ۳ ساله با پوستی سپید و موهای سیاه و چشمانی درشت و تیره مانند ویستا !
مهتا با دیدن عمه اش سریع به سمتش میدود و با هیجان می‌گوید:
_ عمه …عمه بابایی اومد ؟
_ اره عمه جون بابایی اومده الان هم خونه ی مادرجونه .
_ وای آخ جون میشه منو زودتر ببرید پیش بابام عمه ؟
آنچنان شیرین حرف میزند که آدم دوست دارد او را ببلعد ، مهراوه برایش غش و ضعف میرود و محکم گونه اش را می‌بوسد :
_ اره عمه جونم بیا بریم .
در تمام طول مسیر مهتا از شادی در پوست نمی‌گنجد و تبسم از روی لبهایش کنار نمی‌رود ، با رسیدن به خونه ی مادربزرگش آنچنان سریع از ماشین پیاده شد که کم مانده بود نقش بر زمین شود ، مهراوه نگران صوتیش میزند و میخواهد تا مراقب باشد .
ولی در سه طبقه بالا تر او رو به پنجره ایستاده بود و به منظره ای از درختان خشکیده و نم باران خیره بود ، در خونه باز میشود و مهتا با هیجان جیغ میزند و سمت مهرداد میدود و دستان کوچکش را دور پای مهرداد حلقه میکند و اورا در آغوش می‌کشد :
_ بابایی … بابایی جونم بالاخره اومدی ؟ می‌دونی چقد قلبم بلات تنگ شده بود بابای مهربونم ؟
مهتا منتظر به مهرداد خیره میشود ، فریده و مهراوه هم همینطور ولی او با اخمهای درهم و بی توجه به دخترش همچنان به منظره خیره مانده بود و هیچ عکس العملی به دخترکی که روزگاری با ویستا برای وارد شدنش لحظه شماری میکرد نشان نمی‌داد .
مهتا با ترمشاهده کرد او را صوت میزند :
_ بابا ؟ … چلا حرف نمیزنی باهام ؟
مهراوه میانجیگری میکند :
_ داداش ؟ بچه با شماست .
مهرداد همچنان با آن نگاه وحشی و سردش خاموشی را انتخاب کرده است و در نهایت میگوید :
_ خستم میرم بخوابم .
با بی رحمی پایش را از حصار کف دستان کودک جدا میکند و نمی‌بیند که چگونه قلب کوچک مهتا تکه تکه میشود ، به سمت اتاقش میرود و در را محکم میکوبد .
مهراوه مضطرب و مضطرب به مادرش خیره میشود و سپس تلاش میکند این جو منحوس را عوض کند ، با خنده و مهربانی سمت مهتا قدم برمی‌دارد :
_ مهتا ؟ بیا پیش عم…
ولی با حرف کودک حرفش ناتمام میماند:
_ بابایی دوسم نداره؟
در پس این جمله قطره های اشکش گونه های سفید و تپلش را تر میکند و بی توجه به آوا زدن های مهراوه و فریده خانم به سمت اتاقش میدود و بلند زیر گریه میزند .
مهراوه با مضطربی در را میکوبد :
_ عمه ؟ مهتا ؟ چرا درو قفل کردی دورت بگردم ؟ بیا پیش عمه قربونت برم ، مهتا ؟
ولی او هیچ نمی‌گوید و فقط صدای گریه های مظلومانه اش است که از پشت در به گوش مهراوه می‌رسد .
مهراوه غمگین است و کمی عصبی از راهی شدار برادرش ، فریده خانم بی حال روی مبل می افتد و زیر لب می‌گوید :
_ چرا اینجوری کرد ؟ آخه این طفل معصوم چه گناهی داره ؟
مهراوه کف دستش را به کمرش میگیرد و خیره به زمین پوفی میکشد و در نهایت با کلافگی و اخمهایی که درهم شده است روی مبل کنار مادرش مینشیند .
آن طرف اتاق ، مهتای کوچک درحالی که عکس مادرش را در آغوش گحرکت کرده بود انگشتش را روی لبهای خندان او کشید و مظلومانه هقی زد :
_ مولی…مولی بابا منو دوس نداره …
دوباره هق میزند :
_ مولی بابایی منو دوست نداره ، بغلم نکرد …من…من همواره فک میکردم وقتی بیاد … محکم بغلم می‌کنه مثل بابای سوگل اما بابایی نگامم نکرد .
ولی مهرداد فقط یک چیز را در سر می‌پروراند ، نبود همسرش آن هم به مدت ۳ سال !
مهرداد روی تخت دراز کشیده بود و خیره به پنجره ی اتاقش بود ، اتاقی که آن موقع ها تا صب با فکر و آوای ویستا می‌گذراند و گاه گاهی با او تماس می‌گرفت تا صوتی قلبنشینش را بشنود و حال ….
ولی او … او ویستا را از او گرفته بود و نمی‌تمایل داشت حتی با او رو در رو شود .
تا شامگاه از اتاقش خارج نمی‌شود و حتی برای خوردن ناهار هم بیرون نمی‌رود ، فریده خانم با اصرار مهراوه را نگه میدارد تا حداقل محمدرضا و امیرخان از پس این پسر بر بیایند .
امیرخان همراه محمدرضا وارد خونه میشوند و با مشاهده کردن چهره های برافروخته ی همسرانشان اخم هایشان در هم میشود ، محمدرضا رو به مهراوه میگوید :
_ چیشده مهراوه ؟ چرا این شکلی ای ؟
امیرخان دنباله ی حرف دولیدش را میگیرد :
_ راست میگه ؟ اتفاقی افتاده ؟ مهرداد رسید ؟

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان عیان

مشاهده و دانلود ←