سرش را بالا می آورد و مهناز را میبیند که با نگاهان تر شده اش به او خیره شده است .
_ وقتی بردیا حرکت کرد بیان کردم هیچی بدتر از این نیست ، ولی وقتی ویستا خودکشی کرد متوجه شدم اون ترس لعنتی از راهی شدن بردیا هم بدتره .
کمی مکث میکند و ادامه میدهد :
_ راسته که میگن هرچی بدت میاد سرت میاد ، هرچی بیشتر بترسی بدتر دچار میشی … من همش هراسیدم بازم بچمو از کف دست بدم و خدا یه چوب دیگه زد به کمرم و ویستامو هم برد ، الان فقط از ویستا تو موندی برام و مهتا مادر ، تو عطر ویستارو میدی ، اون هم نگاه ویستارو داره ، بچه ی طفل معصومم چقد سخت بزرگ شد و من نمیتونستم براش کاری بکنم ، وقتی اامان بار مهتا ازم سؤال کرد چرا مادر جون؟ چرا مولین منو خدا برد نتونستم جوابی بهش بدم فقط بغلش کردم همین .
مهرداد با دیدهان ملتهب و سرخش خیره ی او بود :
_ پاشو مادر ، پاشو بریم پایین … تو جوونی پیر شدی نمیتونم تورو هم اینجوری ببینم توهم پسر منی .
مهرداد دستش به چشمانش میکشد و به احترام زن بلند میشود و باهم به طبقه ی پایین میروند ، رستا با تبسمی کمرنگ و غمگین نگاهش میکند :
_ راهی شدی خودتو خالی کنی مثل مولین ؟
_ چی بگم .
_ ویستا مسروری رو دلبسته شد ، زندگی رو عاشق شد … بخاطر اونم که شده غصه نخور .
چیزی نمیگوید و سرش را پایین می اندازد ، یک ساعت بعد صدای زنگ خونه قد بلند میشود و مهناز درحالی که کف دستش را خشک میکند به سمت آیفون میرود و در را باز میکند .
رضا و بهزاد باهم وارد منزل میشوند و با مشاهده کردن مهرداد با تعجب اما احترام با او برخورد میکنند :
_ سلام بابا .
_ سلام پسرم ، بالاخره اومدی پس … چه عجب یادی از ما کردی بی معحرکت کرد .
_ ببخشید زیاد حالم خوب نبود .
مرد ساکت میخندد :
_ مگه الان حالت خوبه ؟
مهرداد لبخند بی جانی میزند و پدر ویستا تعارف میزند تا بنشیند ، بهزاد جلو میرود و با او دست میدهد :
_ خوبی داداش ؟ دلمون برات تنگ شده بود .
_ خوبم ، تو چطوری … دولید گردالو به قول ویستا .
رستا لبخند میزند و بهزاد نفسی عمیق میکشد :
_ دلم براش تنگ شده بخدا ، آدم گاهی تو کار خدا میمونه .
رستا میگوید:
_ بهزاد نگو … الان باز میره تو خودش دیگه تا آخر شامگاه حرف نمیزنه .
مهتا بدو بدو به پذیرایی می آید و با ذوق میگوید :
_ سلام پدر جون .
رضا دخترک را در آغوش میکشد و میبوسدش :
_ وای وای عسل بابا اومده ، نمیگی من قلبم برات تنگ میشه ؟
مهتا با صدای ظریف و بچگانه اش میگوید :
_منم قلبم برات تنگ شده بود پدر جون ، الان اومدم پیشت دیگه .
مرد میخندد و دخترک را در آغوشش فشار میدهد :
_ ای قربونت برم من .
مهتا سمت بهزاد میرود و او نیز میبوسدش ، در این خانه هم مهتا عاشقان زیادی داشت .
مهرداد در خاموشی به سر میبرد و گهگاهی جواب پدر ویستا و گهگاهی جواب رستا یا بهزاد را میداد ، مهناز خانم برای دولیدش شامی مفصل تدارک دیده بود و مهرداد به این فکر میکرد که با چشیدن دستپخت مادر ویستا یاد دستپخت او می افتد .
همه دور سفره نشستند و مهرداد تازه یادش رسید که قرص هایش را هممسیرش نیاورده است ، بیخیال قرص ها میشود و کف دست میبرد به سمت دیس برنج خوش عطر که مشمایی جلویش گحرکت کرده میشود .
متعجب و با اخم خیره ی مشما میشود ، داروهایش بودند !
به صاحب کف دست خیره میشود و مهتا را میبیند که با تبسم و نگاهان مهربان و ملایمش ویستا را تداعی میکرد :
_ من همیشه مشاهده کردم قبل شام قرص ابیه رو میخوردی بابا بیان کردم فراموش میکنی من برات آوردم داروهاتو گذاشتم توی کیفم .
مهرداد کمی مکث میکند و تمام نگاه ها به سمت او و مهتاست ، در نهایت دستش را حرکت میدهد و قرص ها را از دخترک میگیرد و خشک میگوید :
_ ممنون .
مهتا لبخند میزند و کنار رستا مینشیند ، رستا با عاشقی برایش غذا میکشد و او مشغول به خوردن میشود ولی همان حرکت کوچکش ، آن کرم تنها در پیله ی دل مهرداد را برای شکفتن و پروانه شدن تحریک کرده بود .
مهرداد در خاموشی شام میخورد ، مقدار غذایی که میخورد نسبت به وقتی که ویستا بود یک چهارم بشقاب شده بود و گاهی حتی همان مقدار کم را هم پس میزد .
پس از صرف شام بر میخیزد تا کمک کند ولی مهناز اجازه نمیدهد ، رستا که در تلاش بود جو او را عوض کند میگوید :
_ چه پسر خوبی شده بابا .
مهرداد آهسته لبخندی مصنوعی میزند ، خنده را از یاد برده بود و احساس میکرد با تبسم زدن پوست صورتش شکاف برمیدارد .
مادر ویستا به کمک رستا ظرف ها را میشوید و سپس با سینی چای و کمی آجیل و شیرینی برمیگردند ، رستا پیشکف دستی ای برمیدارد و برای بچه ها کمی آجیل میریزد :
_ پرنیا ؟ پرهام ؟ کجایید بیاید با اجی مهتا آجیل بخورید .
بچه ها به سالن پذیرایی میدوند و کنار همدیگر مینشینند و همزمان که آجیل میخورند با تبلت و گوشی بازی میکنند ، رضا و بهزاد تمام تلاششان را میکنند تا مهرداد را به حرف بگیرند و او را کمی وارد جمع و بحث بکنند .
با شروع شدن فوتبال رضا و بهزاد با دقت به تلوزیون خیره میشوند و با اشتیاق بازی را دنبال میکنند ، مهرداد سر میگرداند و دیدهش به دخترک می افتد که مردمک نگاهانش به یکدیگر نزدیک شده اند و با دقت به نقطه ای در صفحه ی تبلت خیره شده است ، کمی بعد کشیده و با شادی جیغ میکشد و میگوید :
_ آخ جون بردم پرهام .
از داخل پیشدستی بادام زمینی برمیدارد و در دهانش میگذارد ، مهرداد در فکر فرو میرود و نفسی عمیق میکشد و مجدداً به دخترک دیده میدوزد ولی حالت دخترک توجهش را جلب و باعث میشود اخم هایش در هم شود ، دخترک سرش را به پشتی مبل تکیه داده بود و بیحال شده بود ، یکباره نفس هایش شتابزده میشود و مهرداد بی صبر از جایش قد بلند میشود و بلند او را صوت زده و سمتش می دود ، همگی هراسیده به او خیره میشوند و مهناز میگوید :
_ چیشد مادر ؟
مهرداد هراسیده بود ، درست مثل روزگاری که ویستا مرده بود ترسیده بود ، دخترک را در آغوش کشید و وحشت زده آوایش کرد :
_ مهتا …. مهتا چیشد ؟ … منو ببین …رستا چرا اینجوری میشه … چرا بدنش سرخ شده .
رستا ترسیده سمتش میدود و میگوید :
_ ن…نمیدونم …چرا تنگی نفس گحرکت کرده ؟
مهرداد کف دستش را روی گونه های گلگون دخترک میکشد و کمی تکانش میدهد و تا خودآگاه آن رویش را نشان میدهد :
_ مهتا …چیشد بابا ها؟ منو ببین …نفس بکش …نفس بکش …
قد بلند میغرد :
_ بهزاد اون ماشین لعنتی رو بیار .
بهزاد سریع قد بلند میشود و مهرداد بی معطلی بدون آنکه به سر و وضعش توجهی بکند دخترش را در آغوش میکشد و به سمت بیرون میدود و رستا و بهزاد همراهش میروند ، رستا آنچنان ترسیده بود که دستانش یخ کرده بود و ضربان قلبش بالا رفته بود .
مهتا قطره ی اشکی از چشمش میچکد و با بغض مینالد :
_ با….با…
مهرداد با چشمانی ملتهب و موهایی بهم ریخته کف دست کوچکش را میگیرد و جوابش را میدهد :
_ جان ؟…چیه ها ؟…الان میرسیم ….الان…الان میرسیم گریه نکن من اینجام .
این جواب را از ته ته دلش میدهد بدون آنکه خودش اختیاری داشته باشد ، مهتا به گریه می افتد :
_ بابا … بابا حالم بده … آیی کف دستم میخاره .
گریه هایش نفسش را تنگ تر میکند مهرداد آرام دستش را روی کف دستان دخترک میکشد و میگوید :
_ کجا ؟… کجاش میخاره ها ؟ گریه نکن ببین حالت بدتر میشه بابایی گریه نکن .
رستا دست دیگر دخترک را گراهی شده است و رو به بهزاد میگوید :
_ بهزاد سریع تر برو توروخدا بچه تمام بدنش کهیر زده .
آنچنان تند میرود که اصلا متوجه نمیشوند چه مدت به بیمارستان رسیدند ، مهرداد با وحشت دخترک را در آغوش میگیرد و میدود به سمت بیمارستان و دقتی داخل میشود رستا با آوایی کشیده میگوید :
_ خانم توروخدا بیاید ، بچه هلاک شد .
پرستار به سمت دخترک میدود و رو به همکارش میگوید :
_ دکتر روخبر کن زود ، بگو بچس تنگی نفس داره .
زن تند پزشک را پیج میکند و کمی بعد مهتا داخل اتاق است و آنها بیرون از اتاق ….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن