پونه رو مهمون یه بستنی کردم.
البته انقدر خندیدیم که همش آب شد و ریخت رو لباسامون!
ولی می ارزید به تموم خنده های از ته دلمون!
اصلا انگار تموم دنیا یه طرف بودن ومن و پونه ی دیوونه یه طرف دیگه که به ترک دیوارم میخندیدیم!
از بچگی باهم دوست بودیم و خونه هامون هم فاصله ی چندانی باهم نداشت.
سر کوچششون پرتش کردم پایین و مسیری خونه شدم.
امروزگار قرار بود آوا واسه ناهار بیاد خونه،دلم کلی واسش تنگ شده بود.
ماشین رو جلو در پارک کردم و بعد از کلی خندیدن به چراغای خورد شده اش زنگ در رو زدم و طولی نکشید که در باز شد و مهیار خواهر زاده ی عزیزم با سرعت اسب به سمتم اومد و خودش رو پرت کرد توی بغلم
هزار ماشاالله مثل باباش تپل مپل بود و تموم خصلت هاشم به آقا رامین رفته بود مثلا همین سرتق بودنش که الان بهم چسبیده بود و ولم نمیکرد!
به ناچار و به هرسختی که بود تو آغوشم گراهی شدمش و بعد از گذشتن از حیاط وارد سالنِ خونه شدم.
عطر خوشِ قرمه سبزی با روح و روانم بازی میکرد!
لعنتی کف دستپخت نبود که…
انگار مامان با تموم خورد و خوراک رفیقِ صمیمی بود که غذاهاش انقدر خوشمزه میشدن و بر عکس اون مامان منِ پر ادعا حتی نمیتونستم یه نیمرو درست کنم!
مهیار رو از خودم کندم و بعد از عرض سلام خدمت خانواده،آوا رو توی بغل گحرکت کردم:
_ چه عجب از این طرفا؟!دوماد تپل مپلِ ما کجاست پس؟
از آغوشم جدا شد و جواب داد:
_ دعا کن همون تپل مپل گیر توام بیاد
راه افتادم سمت کف دستشویی و روبه بابا گفتم:
_ ببین باباجون امروز از صبح همه دارن مجردیم رو به رخم میکشن،اینطور نمیشه دیگه باید آستین بالا بزنم!
مولین با اخم ساختگی نگاهم کرد:
_ دختره ی چشم سفید!
چپ چپ نگاهش کردم:
_ دیدهام سبزِ به خدا
آوای خنده های مولین توی خونه پیچید و من با رسیدن به دستشویی چشم ازش گرفتم و میل داشتم برم تا آبی به دست و صورتم بزنم که با شنیدن صوتی زنگ گوشیم،منصرف شدم و به سمت کیفم که روی مبل بود برگشتم.
گوشی رو از توی کیفم بیرون آوردم و با دیدن شماره ی ناشناسی با تردید جواب دادم:
_ بله؟!
که آوای آشنایی توی گوشی پیچید:
_ خانمِ معین جاوید هستم…
حتما میتمایل داشت راجع به ماشینش حرف بزنه!
صوتم رو صاف کردم و بیان کردم:
_ سلام استاد،بفرمایید
صدای رساش توی گوشی پیچید:
_ سلام،ماشین من خسارتی ندیده،بیاید مدارکتون رو ببرید
خوشحال شدم اما تغییری تو حالتم ایجاد نکردم و خیلی جدی جواب دادم:
_ شما مطمئنید؟خط و خش برداشته بودا
صدای نفس عمیقش به گوشم رسید:
_ من همیشه با قطعیت حرف میزنم،بیاید مدارکتون رو بگیرید همینطوریش با مدارک نمیتونید درست رانندگی کنید وای به حال بی اینکه مدارکتونم پیشتون نباشه!
ای گندت بزنم استاد…
استاد که نه!
عزرائیل امروزگارِ من!
خیلی سرد اظهار کردم:
_ راضی به مضطربی شما نیستم،عصر باهاتون تماس میگیرم
و بعد گوشی رو قطع کردم.
بابا که سوالی نگاهم کرد،گوشی رو روی میز گذاشتم و اضافه کردم:
_ تصادف کردم
آوا زد زیر خنده:
_ هنوز زنده ای که؟!
مولین با دلخوری نگاهش کرد:
_ إ آوا خانم؟
که آوا خندید و حرفی نزد.
بابا درحالی که تلویزیون رو خاموش میکرد گفت:
_ چیشده بابا جون؟تصادف کردی؟
اوهومی اظهار کردم:
_ تو پارکینگ دانشگاه زدم به ماشین یکی از استادامون،البته به ماشین اون چیزی نشد فقط چراغای ماشین خورد شد که اونم ته حسابم یه پولی هست درستش میکنم!
شونه ای بالا انداخت:
_ یه کم دقت کن دیگه باباجون،پولم خواستی بهم بگو
به سمتش حرکت کردم و بوسه ای روی گونش زدم:
_ چشم باباجون،دیگه تکرار نمیشه
و بعد راه افتادم سمت کف دستشویی…
میز ناهار رو به کمک آوا چیدیم و حالا بعد از اومدن آقا رامین تموم خانواده دور میز غذا خوری ۶نفره ی توی آشپزخونه مشغول خوردن غذا شدیم…
اون هم چه غذایی!
من انقدر به غذاهایی که مولین درست میکرد میل داشتم که اگه ژن خوب نداشتم و یه کمی استعداد چاقی توی وجودم بود قطعا الان از در خونه نمیومدم تو،
اما خب خدا بهم لطف کرده بود و من رو باربی آفریده بود که هرچی میخوردم حتی ۲۰۰گرم بهم اضافه نمیشد و آوا که به نسبت من یه کمی تپل مپل بود همیشه با حسرت میبیان کرد:
‘تو که اندازه یه گاو میخوری چرا چاق نمیشی؟’
و من براش زبون درازی میکردم!
با تموم این فکر مشغولی های خنده دار غذام رو خوردم و واسه استراحت رفتم توی اتاق نقلی و قشنگم.
خودم رو انداختم روی تخت و گوشیم رو توی کف دستم گرفتم.
باید بااستاد مغرورم قرار میذاشتم…
شمارش رو سیو کردم و توی تلگرام عکس هاش رو دیدم…
درسته که تا حدودی ازش متنفر بودم ولی از حق نگذریم واقعا فوق العاده بود…
یه مرد قد کشیده و کشیده با یه چهره ی فوق العاده خاص!
دیده های قهوه ای روشن و مو و ابروی تیره!
واقعا که فوق العاده بود…
این رو تموم عکس هاش تصدیق میکردن…
بعد از چند دقیقه از دید زدن عکس هاش دست کشیدم و بهش پیام دادم..
متن پیامم رو نوشتم و واسه استاد ارسال کردم.
و بعد پا شدم و راهی شدم جلوی آینه.
موهام رو باز کردم و کف دستی توشون کشیدم…
آخ که تموم خستگیم در راهی شد!
شونه ای به موهای روشنم زدم و آزادانه روی شونه هام رهاشون کردم که صدای پیام گوشیم رو شنیدم و به سمت تخت برگشتم.
استاد جاوید بود و واسه ساعت ۵یعنی ۲ساعتِ دیگه وقتش آزاد بود…
هنوز درگیر این پیامش بودم که پیام دیگه ای از سمتش اومد و آدرس یه کافه رو برام فرستاد!
متعجب از این کارش چند ثانیه ای روی صفحه ی گوشی موندم و بعد جواب دادم:
‘میبینمتون’
نمیدونم چرا ولی هولِ این قرار شده بودم!
اون چرا باید تو یه کافه با من قرار میذاشت؟
از فکر بهش یه حالی شدم اما سریع به خودم اومدم و سرم رو چندباری به اطراف تکون دادم تا ذهنم خالی از فکرش بشه و با خودم تکرار کردم
‘دیوونه اون استاد از تو متنفره و توهم حسی جز تنفر بهش نداری!’
و بعد لبخند میزدم!
واقعا چه افکار احمقانه از ذهنم رد میشد…
طنزِ طنز!
با باز شدن در اتاق سرم رو چرخوندم و با دیدن آوا و مهیار سری به نشونه ی تاسف تکون دادم:
_ میدونی آوا اون در اتاق رو واسه این گذاشتن که یه تقی بهش بزنی بعد وارد شی!
چپ چپ نگاهم کرد:
_ حرف اضافی نزن که اصلا حوصله ندارم..
و بعد روی تخت کنارم قرار گرفت:
_ چرا چیشده؟با رامین دعوا کردی؟
و بعد از چراکهش گرفتم و الکی بیان کردم:
_ پس این کبودی چشمتم کار رامینه آره؟بمیرم الهی
و زدم زیر خنده که صورتش رو برگردوند و گفت:
_ چرت و پرت نگو یلدا…رامین بیچاره کمتر از گل به من نمیگه حالا کف دست روم کشیده کنه؟
به زور خنده ام رو جمع کردم:
_ خب پس چیشده به خواهر ما؟
غمگین نگاهم کرد:
_ فکر کنم باردارم…
میدونستم تو این شرایط نباید بخندم پس هرچند سخت ولی جلوی خندم رو گراهی شدم و بیان کردم:
_ یعنی من…من دوباره دارم خاله میشم؟!بعد تو دلخوری؟!
شروع به نوازش موهای مهیار کرد و جواب داد:
_ یلدا،مهیار فقط ۳سالشه…خیلی زوده واسه یه بچه ی دیگه
چپ چپ نگاهش کردم و بعد توی آغوشم کشیدمش:
_ دیوونه کجا زوده؟اصلا خودت یه کم فکر کن خدا یه بچه ی دیگه مثل مهیار بهت بده…ضعف نمیکنی؟
انگار حالش بهتر شده بود که شونه ای بالا انداخت:
_ رامینم همین و میگه!
سری براش تکون دادم:
_ پس آقا رامینم میدونه!
اوهومی گفت:
_ و همینطور مولین و بابا
و بعد زد زیر خنده!
متعجب گفتم:
_پس تا الان داشتی مینالیدی؟
قهقهه هاش شدت گرفت:
_این همه تو من رو گذاشتی سر کار یه بارم من،به کجای دنیا برمیخوره؟
پوفی کشیدم:
_ خیلی پررویی والا!
خندید و روی تخت دراز کشید:
_ یلدا؟
کنارش دراز کشیدم:
_ جونِ یلدا
_ تو همش دوسال از من کوچک تری اما هنوز مجردی…تا کی میخوای مجرد بمونی دختر؟
با ناز جواب دادم:
_ والا من میخوام ادامه تحصیل بدم!
روبه پهلو به سمت من برگشت:
_ تا کی ادامه تحصیل؟
جدی اضافه کردم:
_ راستش و بگو آوا باز کی اومده خواستگاری مامان تو رو فرستاده مخ من رو بخوری ها؟
زل زد توی نگاه هام:
_ گفتنش چه فایده ای داره وقتی نمیخوای ازدواج کنی؟
نشستم سرجام:
_ حالا تو بگو طرف کیه؟
_ چی بگم…اونطور که من میدونم پسر یکی از دوستای قدیمی باباست…بیشتر از این نمیدونم!
خندیدم:
_ ماشاالله این دوستای بابا و پسراشون تمومیم ندارن
و بعد صدای خنده ی آوا هم توی فضای اتاق پیچید…
نگاهی به ساعت دیواری انداختم عقربه ی کوچیکِ ساعت داشت به عدد ۴نزدیک میشد
از سرجا پریدم باید آماده میشدم…
خیلی اهل آرایش نبودم و فقط یه کوچولو به خودم رسیدم و بعد لباس های ساده ای به تنم کردم.
یه مانتوی اسپرت زرشکی با شال مشکی و شلوار جین.
نگاه از آینه گرفتم و تمایل داشتم از اتاق برم بیرون که دیدم آوا و مهیار خوابشون برده…
آخ که چه صحنه ی قلبربایی بود
خوابیدن این فندق کنار مامانِ زیباش!
پتو رو روشون کشیدم و از اتاق و بعد هم از خونه زدم بیرون.
خیلی طول نکشید که به اون کافه رسیدم.
یه کافه تو یه خیابون توپ و پر راهی شد و اومد!
از ماشین پیاده شدم و همینکه درش رو بستم انگار چند تیکه از چراغاش افتاد رو زمین که صدای شکستنِ ریزی به گوشم خورد!
واقعا پرایدِ زیبام به بد وضعیتی دچار شده بود و اگه زبون داشت قطعا تو گوشم داد میزد:
_ من و بفروش لعنتی بسه!
اما حالا که زبون بسته بود چاره ای جز تحمل یلدا خانم نداشت…!
به سمت کافه قدم برداشتم و بعد از چند دقیقه وارد شدم.
نسبتا شلوغ بود و من هرچی توش چشم میچرخوندم استاد جاوید رو نمیدیدم…
شاید هنوز نیومده بود!
روی یه صنقلبی منتظرش جای گرفتم…
حالا من میتونستم بخاطر بدقولیش یکم اذیتش کنم…
با خودم فکر کردم چطوری حالش و بگیرم؟!
چطوری این دیر کردنش رو بکوبم تو فرقِ قشنگ سرش؟!
همینطوری داشتم فکر میکردم که یه پسر جوون اومد کنارم:
_ خانمِ معین؟
سری به نشونه ی تایید تکون دادم که اظهار کرد:
_ آقا عماد تو اتاق مدیریت منتظرتون هستن…بفرمایید!
لعنتی…!
بازم من موفق نشدم…
بازهم این استادِ زرنگ برنده شد…
حرصم گرفته بود اما به روی خودم نیاوردم و با یه تبسم ژکوند از رو صنقلبی قد بلند شدم و پشت سرش راه افتادم…
پشتِ کافه،جلوی یه اتاق که درش بسته بود ایستاد و گفت:
_ بفرمایید،آقا عماد منتظرتونن
زیر لب تشکری کردم و بعد وارد اتاق شدم.
پشت میز قرار گرفته بود و مشغول کار با لپ تابش بود و انگار بااینکه من در زدم و بعد وارد شدم اصلا متوجه حضورم نشده بود که همچنان مشغول کار بود و سرش رو بالا نمیگحرکت کرد!
خند ثانیه ای گذشت و کم کم داشتم از کوره در میحرکت کردم که آواش رو شنیدم:
_ حتما منتظری من بهت سلام بدم؟
متعجبانه شروع به بریده بریده حرف زدن کردم:
_ من…من فکر کردم…
بالاخره سر بالا آورد و عمیق نفس کشید:
_ نیازی به توضیح نیست،امروزگار به اندازه ی کافی از شما شناخت پیدا کردم خانم معین
دهن باز کردم تا از خودم دفاع کنم…
واقعا که این استاد از خود راضی بود و فقط قضاوتم میکرد
بااینکه من آدمی نبودم که اون میاضافه کرد!
_ اینطور نیست استاد من فکر کردم شما کار مهمی دارید و متوجه حضور من نشدید میل داشتم مزاحمت ایجاد نکنم
با یه لبخند مرموز نگاهم کرد:
_ البته که کارهای مهمی دارم اما خب هرچی فکر کردم دیدم رسوندن مدارک به شما واجب تر و ضروری تره!
فک کردم یه کمی از غرورش کم شده که حالا داشت درست رفتار میکرد ولی با حرفی که زد تو یک ثانیه همه ی افکارم رو به آتش کشید:
_آخه همونطور که اظهار کردم شما یه کمی ضعف دارید تو رانندگی و از طرفی همه ی راننده ها مثل من برخورد نمیکنن تگه تصادفی پیش بیاد!
خدای من…!
دیگه داشتم از شدت حرص و تنفر منفجر میشدم…
انقدر که دلم میخواست بپرم رو میز و تک تک موهای حالت دارش رو از بیخ بکنم،
بلکه آروم بگیرم…!
ای کاش میشد!
اما من فقط مثل بز بهش زل زده بودم و انگار زبونم در برابر این حجم از پر روییش بند اومده بود که هیچ چیز نمیبیان کردم!
از روی صنقلبیش بلند شد و به سمتم اومد.
صوتی ضربان دلم رو به وضوح میشنیدم…
انگار این آدم شده بود تموم دغدغه ی زندگیم که با دیدنش تموم وجودم سرشار از اضطراب و استرس میشد!
خیلی سعی کردم یه کمی آروم بگیرم تا حداقل آوای دلم رو نشنوه و بیشتر از این سوژش نشم اما انگار نشدنی بود که همچنان با صوتی قد بلند دلم میتپید..
با یه کم فاصله روبه روم ایستاد و از توی جیب کتش مدارکم رو بیرون آورد و به سمتم گرفت:
_ بفرمایید
دو قدم به سمتش رفتم و دست دراز کردم تا مدارک رو بگیرم که گفت:
_ امیدوارم این آخرین تصادفتون باشه،لااقل با من
و بعد لبخندی مصنوعی تحویلم داد.
مدارک رو از کف دستش کشیدم و جواب دادم:
_ شک نکنید که همینطوره،با اجازه
و جاده افتادم سمت بیرون که صداش رو پشت سرم شنیدم:
_ اگه مایل باشید دعوتتون میکنم به یه قهوه
و ادامه داد:
_ قهوه های اینجا بی نظیره
نیمرخ صورتم رو به سمتش چرخوندم:
_ ممنون،مزاحم کارتون نمیشم
تک خنده ای کرد:
_ اصلا دقت ندارید،من دعوتتون کردم به نوشیدن یه قهوه توی کافه،اما نه باخودم!
حس کردم تموم صورتم از شدت خشم سرخ شده…
واقعا کم آورده بودم…
و امروزگار به اندازه یکسال که نه ده سال خسته شده بودم
نفسم رو با حرص بیرون فرستادم و بدونِ خداحافظی از کافه ی لعنتیش زدم بیرون…
از حرص تماما پوست لبم وکنده بودم و طعم خون رو توی دهنم حس میکردم…
تنها چیزی که تو فکرم بود این بود که حال این جاوید بی همه چیز روبگیرم!
عه عه عه من و ضایع میکنی؟
برات دارم جاوید خان!
با سری که درد میکرد به سمت پراید درب و داغونم رفتم ،
خیلی اوضاعش خراب بود…
قرار گرفتم پشت فرمون و سوییچ انداختم و استارت زدم
اما روشن نشد و فقط تر تر آوا داد همین و کم داشتم!
گوشام داشت سوت
میکشید و سرم داشت منفجر میشد خدایا واسه امروزگار بس نبود؟
اومدم بیرون و
تمایل داشتم زنگ بزنم پونه که دیدم بله گوشیمم خاموشه!
به در ماشین تکیه
دادم و سرم و بردم عقب و روی سقف گذاشتم و چشمام و بستم و سعی کردم
خودم و آروم کنم تو حال خودم بود که با ضربه کف دست محکمی روی سقف ماشین با یه
داد به سمت کسی که اون سمت ماشین بود برگشتم و با دیدن جاوید حس کردم
برگام ریخت و با یادآوری ترسوندش جیغ بلندی کشیدم و مثل یه احمق به تمام
معنا میل داشتم که از اینور ماشین برم اونور!
مثل دیوونه ها شتابزده سریع خودم و روی سقف ماشین پرت
میکردم و کف دستم و دراز میکردم که موهای بی صاحابش و از ریشه دربیارم که دیدم یه
قدم رفته عقب و شکمش و گراهی شده و میخنده مرز انفجار بودم که برگشتم و
دیدم همه دارن نگاهم میکنن و و سه تا پسر که شلوارشون از روی باسنشون سر
میخورد و خشتک شون تا زانوشون پایین اومده و هر هر بهم میخندیدن و
یکیشون فیلم میگحرکت کرد با جیغ به سمتشون دویدم که پام گیر کرد لبه
جدول و با صورت خوردم زمین درد شدیدی توی صورتم پیچید و گرمی خون
و که از دماغم خارج میشد و حس کردم و داشتم از حال میرفتم که حس کردم از
زمین کشیده شدم صوتهای مبهمی توی گوشم میپیچید
با طعم شیرینی آب قند توی دهنم دیدهام و باز کردم…
نصف صورتم بی حس
بود!
تا چشمام و باز کردم چهره ی نحس
جاوید و که دو سانتی متری صورتم بود و دیدم و بی اختیار هر چی توی دهنم بود و پاشوندم بیرون که آوای فریادش توی گوشم پیچید:
_آخه چته تو دختر؟
قرار گرفتم سرجام و کشیده تر دادم زدم
_خودت چته؟!دیوونم کردی…
و همین کافی بود برای اینکه پنبه ی توی دماغم پرت شه بیرون!
خون بود که روی صورتم سر میخورد و انگار خیال بند اومدن هم نداشت!
جاوید هل شد و به سرعت اومد طرفم که پاش روی سرامیک کف زمین سر خورد و درعین ناباوری افتاد روم و من حس کردم تموم نفسم گراهی شده شد و با نگاهایی که داشت از حدقه میزد بیرون پخش شدم
روی کاناپه و تموم تنم از درد تیر کشید…!
غلط نکنم ۹۰-۹۵کیلو رو داشت!
جاوید توی همون حالت که سرش روی بازوم
افتاده بود نفس کش داری کشید و خیلی سریع قد بلند شد…
هیچ چیز طبیعی نبود!
اتفاقات امروز باعث بغض بی نهایتم شده بودن و بی اختیار زدم زیر گریه…
که نگاهاش چارتا شد و بعد با آرامش کف دست کرد جیب شلوارش و کف دستمال
کاغذی در آورد
در کمال تعجب خودش خونِ دماغم و پاک کرد با دیدن حرکتش از تعجب با دهن باز داشتم
نگاهش میکردم که با دیدنم خندش گرفت:
_ هرچند که ازت خوشم نمیاد اما خب راضی به مردنتم که نیستم…
هنوز مات حرفش بودم ولی انقدر دستمال کاغذی رو محکم رو صورتم کشید که از دردش شونه هام لرزید و با حرص کف دستمال رو ازش گحرکت کردم:
_ استاد من از شما کمک نمیخوام فقط بیشتر از این صدمه نزنید ممنون!
با شنیدن این حرف تک خنده ای کرد و سری تکون داد:
_ به دانشجو جماعت خوبی نیومده،توهم مستثنی نیستی!
چپ چپ نگاهش کردم که به طرف میزش راهی شد و زنگ زد تا دوتا قهوه برامون بیارن و بعد پشت میزش نشست:
_ اگه میدونستم سر اینکه باهات قهوه نخوردم میخوای انقدر به خودت آسیب برسونی،یه قهوه که هیچ دوتا قهوه باهات میخوردم
و قهقهه زد که با حرص نفس عمیقی کشیدم:
_ اصلا هم اینطور نیست من بخاطر اینکه ماشینم…
آوای نکره ی خنده اش باعث شد تا از ادامه دادن حرفم منصرف شم و از رو کاناپه بلند شم:
_ روزگار بخیر
قدم برداشتم به سمت در خروجی اما با شنیدن صداش سرجام خشکم زد:
_اینطوری حرکت کردار میکنی توقعی نداشته باش که پاس شی این ترم رو…حالا میخوای بری برو!
نیمرخ صورتم رو به سمتش چروندم که همزمان در اتاق باز شد و سینی قهوه آورده شد…
نگاهی به جاوید انداختم که اظهار کرد:
_ بفرمایید خانمِ معین!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن