باز آزاده نطقش باز میشه و نمیدونم چرا انقدر اِرق خاصی نسبت به ارباش داره.
_آقامون ده تای مردای دیگه ست. انقدرم مردانگی داره که همون بار اول سه قلو بار بزاره.
یکم نگاهش میکنم و چه فخری با آقای ده تاییش به من میفروشه! هرکی ندونه انگار این زاییدش!؟
راستش و بخواین حسودیم شد اونم زیاد.. چرا یه زن دیگه باید در مورد مردونگی و اندازه و تواناییش در مورد هامرز سخنرانی کنه!؟!
صورتم چین میفته و حسادت و زیر نقاب ناراحتی پنهون میکنم.
_جدی جدی داری هرچی دلت میخواد و میگیا!
مستاصل به طرف آذر میچرخم که شونه ای بالا میندازه…در واقعا روایت ” به روباهه گفتن شاهدت کو بیان کرد دُنبم” رو به تصویر کشید.
_الان داری باهام شوخی میکنی یا حرفات جدی؟!.. به خدا دارم به عقل نداشتت شک میکنم آزاده..
من یه اوخ گفتم تو تا ته قصه آدم و حوا رفتی؟!.. بابا کف دستم ضرب خورده درد میکنه.. همین.
وسط وسایل صبحانه ای که داره شتابزده سریع روی میز میچینه مکثی میکنه و بعد کمی سبک سنگین کردن در آخر میگه..
_باشه هرچی تو بگی.
_آره تو همواره یه جات درد میکنه..
والا اینجور که اینا جوابم و دادن از صدتا فحش هم بدتر بود. عملا اظهار کردن دارم دروغ میگم.
آخه تقصیر منه همش درب و داغون میشم!؟ آهی کشیده و فنجون چایی رو جلو میکشم حرف زدن با اینا مثل آب در هاون کوبیدنه.. همینقدر بیهوده.
وسطای صبحانه خاتون میاد داخل و توی یکی از طبقه ها شروع میکنه به گشتن.
_یه شیشه کوچیک روغن زیتون اینجا بود.. کی میدونه کجاست؟
آذر لقمه شو قورت داده میگه..
_روغن اینجا داریم.
خاتون کف دست از سر طبقه برداشته میگه..
_نه همونو میخوام برام از سوریه آورده بودن اصل اصله.
آزاده کشیده میشه و خودش میره سر وقت کابینت و خطاب به خاتون میگه .
_شما بشینین صبحانه بخورین من پیداش میکنم.
خاتون هم دست ها رو شسته میشینه روی صندلی.
_ممنون از زحمتی که کشیدین.
_زحمتی نبود خودم عاشق شدم اینکارو بکنم. پوست بدن مادرت خشک شده اون کرمی که میزنی چندان کارایی نداره میخوام با روغن زیتون چربش کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن