تو اون شلوغی و نور کم زل زدم به صورتش آخرش ندرک کردم از علی خوشش میاد یا نه! پسر عمویی که بیشتر از چند سال مریم باهاش همخونه بود..
بیشتر حرفاش در مورد اون با حرص و ناراحتی و گاهی همراه با هیجان بود. احساس میکردم چیزی مریم به ظاهر بیخیال و از داخل میخوره و عذاب میده.
دهانی که باز شده بود تا شاید بتونه از زیر زبونش در مورد احساسش به علی بپرسه همونطور باز موند چون چیزی ورای تصورم به گوشم رسید و کل سالن کنسرت با اون حجم از ازدحام توی فرق سرم فرود اومد.
_موی مشکیتو میبندی هنوز از بالا کی مث من دوست داشته بگو تا حالا ♩♬♫
_نرو لجبازی نکن خودتو راضی نکن که بری از پیش من با دل من بازی نکن ♩♬♫
_نرو لجبازی نکن خودتو راضی نکن که بری از پیش من با قلب من بازی نکن ♩♬♫
_بیا یه کاری بکن بدون تو میمیرم کف دستای غمو بدون تو نباشی میگیرم ♩♬♫
شوق و ذوق مردم و جیغ های کر کننده و فریاد های از سر مسروری، من و تو هیاهوی گذشته و حال سرگردون کرد.
_مرتیکه همچین میخونه انگار واقعا عاشق شده!
نگاه مات و گیجم و به صورت مریم میدم.. جرات سرقد بلند کردن و نگاه روی سن و نداشتم.
_شب و روزگارمو یکی کرده غم نبودت به جز بی معرفتی چی داری تو وجودت ♩♬♫
تا آخر آهنگ من بودم و صوتیی که نزدیک تر از هر زمان من و نشونه رفته بود.
_کف دستای گرمتو تو دستای سرد کس دیگس اونی که دوست داره اون نیست اون کس دیگس ♩♬♫
_اونی که دوست داره منم به خدا گولت نمیزنم تو بیا بازم به متوجه شدنم ♩♬♫
_اسکل چرا گریه میکنی؟! انقدرام دیگه غمناک نبود.
دستی به صورتی که تازه متوجه خیسیش میشم کشیده و نگاهم و از ناکجاآباد میدم به روی سن..
_مرسسسسی..مرسی عزیزان.. امشب افتخار دادین و به جمع من و گروهم پیوستین..
همون قدو قامت همون آوای صاف..
با متوجه شدن فرد کنار دستش نفسم رفت و برنگشت..
کف دستی پشتش گذاشته و با قدردانی ازش، بودنش توی گروه و هممسیریش و افتخاری بزرگ میدونه..
نگاه های بی پرواشون روی جمعیت هیجان زده و مشتاق میچرخه و ابراز لطفشون و با تبسم و تعظیم جواب میدن.
گوش دادن صوتش اونم بدون موزیک دوباره من و به مرز جنون میکشه..
_ آهنگی که الان خوندم یکی از جدیدترین کارهام بود که میتمایل داشتم تو این سالن ازش رونمایی کنم و برام فوق العاده ارزشمنده..
لحظه ای کنترل خودم و از کف دست میدم و از خود بی خود کشیده میشم ترسم با مکث ثانیه ای چشم هاش روی نگاه خیره ام و فاصله نزدیکی که به سن داریم بیشتر شده و دست از زل زدن بهشون و برمیدارم تلاش میکنم خودم و از بین جمعیت خارج کنم..
و متاسفانه وقتی همه آرامش نسبی خودشون و برای گوش دادن به حرف هاش به دست آوردن، مریمی که به کل حضورش هممسیر وکنارم فراموش شده با تن آوای قد بلندی اسمم و فریاد زده و منه مات مونده با مکثی به طرف سن برمیگردم و موهای تنم از نگاه ثابت نفر دوم روی خودم سیخ میشه..
_سمی کجا میری!؟
قبل از هر واکنشی تند خودم و به در خروجی سالن میرسونم و با تقلا نگهبان و راضی میکنم تا از در ورودی اجازه ی خروج من و بده..
هنوز بودن مردمی که قصد داخل شدن داشتند و پشت در منتظر و برای گوش دادن آوایی که یک روز منم براش جون میدادم سرو دست میشکوندن.
هوای بیرون و نفس میکشم و نگاهم اطراف و پوسترهایی که همه جا چسبیده میچرخه چقدر یک آدم میتونه احمق باشه که درو دیوار و هم نگاه نکنه ببینه کدوم جهنمی داره پا میزاره.
ژست جذابیی که باهم توی پوستر بزرگ روبه روم گرفتن نفرت و خشم غیر قابل تصوری رو به وجودم تزریق میکنه..
خدا لعنتتون کنه ای که زیر لب زمزمه میکنم از اعماق دلم نیست و این بیشتر جیگرم رو آتیش میزنه..
_سولینتا.. خودتی؟!
دیده هام و با درد میبندم کاش نباشه،. نمیخوام اسمم از زبونش بشنوم. برنمیگردم طرفش اما از شیشه ی مقابل تصویر قدو قامت رشیدش خودش و به رخ نگاه هام میکشه نگاهش و خیره به خودم میبینم..
نمی دونم میتونست غم دیده هام و از بازتاب شیشه ببینه یا صورت پژمرده ای که روزی به ستایش زیباییش براش شعر میاظهار کرد!؟
الان دیگه فرقی به حالم نداره..خنجری که از پشت فروکرده بودن بهم تا جگرم و سوراخ کرده بود.. مثل آبی که ریخته شده برای من مثال خونی بود که ریخت و من و نیمه جون رها کردن تا با درد خودم بمیرم و من موندم درد خیانتی که تا آخر عمر من و میسوزوند.
امکان نداره بخوام یکبار دیگه زیستنم و تو کف دست هاشون پرپر کنم..
قبل از اینکه به خیالش برسه که میتونه بازم من و داشته باشه با تمام قوا به طرف در خروجی میدوم..
شوک و حیرتش از فرارم من و چند متری جلو میندازه اما با خیزی که به طرفم میگیره سرعتم و بیشتر میکنم. هنوزم ازش تندترم.
صدای فریادش توجه چند نفر و به طرفمون جلب کرد.
_ترو خدا واستا سولینتا.. یک لحظه فقط..نرررو!!
بسه.. بسه.. دوست دارم کف دست هام و روی گوش هام فشار بدم تا اسمم و از زبونش نشنوم.آواش برام مثل ناقوس مرگ میمونه.
این بین چند نفری هم از تنه هام در ولین نیستن و فحش هاشون هیچ معنایی برای منه سرگشته نداره..
با جیغ قد بلند یکی از دخترا جمعیتی از طرفداراش قبل اینکه بهم برسه دورش میکنن.
_واییییی… خدای من..ببینین کی اینجاست؟
_لطفا یه عکس باهم بگیریم!؟
_ تو رو خدا یه امضا به من بدین..
لحظه ی آخر و خروج از درب بزرگ ورودی برمیگردم طرفش، ناچار و درمونده بین گروهی از قلببرای خوش رنگ و لعاب گیر افتاده ولی نگاه هاش مونده به راه من..
ولی چه دیر.. دیگه اهلی تو نیستم.
پوزخند تلخی به روش میزنم و نگاه آخر و روونه اش کرده و خودم و از جهنمی که من و داشت زنده زنده میسوزوند بیرون میکشم.
قلبم نمیخواد دیگه تا آخر عمرم چشم هام به روشون باز بشه..
نمی دونم چرا گوشی رو خفه نمیکنم و روانم و با صوتی ویبره ای که میره آزار میدم !
وقتی از تماس هاش نتیجه نگرفت پیامک و فحش بود که سرازیر شد برام.
_بسیار خری.. چرا یه دفعه رم کردی!؟ مثه ادم بگو چته خب دیوونه!
_احمق خدا خفت کنه جواب بده گند زدی به امشب..
_نه به اومدنت که دقیقه نود خودت و رسوندی نمتوجه شدیم چطور رفتیم تو نه به راهی شدنت که اونم آدمیزادی نبود!
راست میبیان کرد اگر انقدر دیر نکرده بودم تا هل و سراسیمه داخل نمیرفتم متوجه میشدم دارم کجا پا میزارم.
قلبم برای مریمم سوخت بیچاره با کی هم قرار کنسرت گذاشت.
تنها یک پیامک بهش دادم و از مولینم مایه گذاشتم که حالش بد شده و مجبور شدم بهسرعت برگردم. با این حال بازم ول کنم نبود.
_اس میدی حال مامانم بده من رفتم، همین.. دیگه پشت سرتم نگاه نمیکنی مریم بدبخت و تو سالن قال گذاشتم!؟
_حالا حالش چطوره؟.. بهتره؟
_فکر کنم آه زید علی یقه ام رو گحرکت کرد و رید به شامگاهم .
کم کم گلگی های مریم داشت به اشک و ناله میرسید، گوشی رو تو اتاق گذاشتم و خودم و رسوندم بالا سر مولین..
کنار تختش زانو میزنم، نفس های منظمش نشون از خواب بودنش میده.
داروهایی که میخوره بیشتر اون و گیج و خمار میکنه و هوشیار نیست و برای این مورد خدارو شکر میکنم که نمیبینه اطرافش چی میگذره تا بیشتر قلبش بشکنه.
کف دستم و روی پوست چروکش میکشم..
یک زمانی زیباییت و آراستگیت تو فامیل زبانزد بود ناخن های مانیکور شده و لاک زده با انگشت های کشیده ات قلب میبرد.!
حالا انگشت هایی رو نوازش میکردم که از کمبود ویتامین و نور خورشید پوسته پوسته شده بودن.
کجا حرکت کرد اون روزگارایی که خدا رو بنده نبودم و روی ابرها مسیر میرفتم.؟
آهی میکشم و نگاه غم زده ام رو به در و دیوار اتاق نیمه تاریک میدم.. تزئینات فوق العاده ساده و ابتدایی..
هنوزم که هنوزه وقتی که با هل و ولا به اینجا اسباب آوردیم و یادمه داخلش احساس خفگی میکردم.
در آخر نگاه هام روی صورت آرومش میشینه..
_تو میبخشی؟.. فکر کنم میبخشی دلت بزرگتر از قلب کینه ای منه، با اینکه بعد اون اتفاق دیگه در موردش باهم صحبت نکردیم اما چشم هات همواره خیس بوده.
عکسالعملی که تو بیداری داره با موقعی که خوابه فقط یک فرق جزئی داره اونم پلک های باز و نگاه گویاشه..
دوست دارم برای همدردی حداقل فشاری هر چند اندک با انگشت هاش به دستم وارد کنه و بگه تو درست میگی حق با تویه، کینه کنی ازشون، بد کردن با ما و هزار و یک حرف دیگه برای تسلی قلب شکسته ام و اینکه نفسم بعد مشاهده کردنشون راجت تر بیاد بالا..
ولی هیچی جز تنفس منظم و تن و بی حسش نیست و این باور که روزگاری حتی به مقدار کلمه ای صحبت یا تکان انگشتی دلم و خوشحال کنه روهم آرزوی محالی و من در خاموشی این اتاق تاریک، با دنیای بیرحم بیرون و آدمای وحشتناکش تنهای تنهام.
یادآوری خاطرات کهنه و تلخ گذشته فقط خودآزاری محضه من یاد گحرکت کردم هر دفعه شکستنم خودم و جمع کنم و بار دیگر ظاهری هم که شده چسب بخورم.
همونطور که اون آدما یه روزی از روی ما گذشتن من هم اونارو یه جایی در گذشته جا میزارم، کاری که تا به الان انجام دادم.
به خاطر روحیه خودم هم که شده امروزگار و سعی کردم متفاوت از بقیه هفته روزگارم و شروع کنم ..
پس اول یه دوش حسابی گحرکت کردم اما بعدش برا خشک کردم موهام به غلط کردن افتادم.
شال طوسی با رگه های صورتی رو با مانتو کالباسی کم حال ست کردم از تعداد محدود مانتو های روشنی که دارم و کفش های اسپورت سفیدم کار و تکمیل کرد.
آرایش ملایمی در حد رژ و خط نگاه هم روی صورتم پیاده کردم و با تلقین یک روز متفاوت از بقیه روزگارها به طرف بیمارستان راه افتادم.
حالم بهتر شده بود البته اگر مریم چپ و راست درشت بارم نمیکرد.!
_ها.. چیه اونجات عروسی گراهی شدی؟ خبر مرگم دیشامگاه میل داشتم یکم حال و هوام عوض بشه.. ریدی تو حال من در ذهنش گذراندی من خرم؟
با ادا و ژست مسخره ای اضافه کرد..
_مولینم حالش بد شد راهی شدم.!.. هه هه تو که راست میگی.. برای همین امروز صبح آلاگارسن کرده تشریف آوردی؟..
تو هر دفعه حال مولینت خراب میشه صبحش عین میت های از گور بلند شده ای.
بی حوصله و خجالت زده رو ازش میگیرم و به مسیرم ادامه میدم..
_وای مریم ببین توهم امروز گند زدی به حالم فکر کنم یربه یر شدیم.
جلوی روم تو سالن رو گرفت و با چشم غره ای بیان کرد..
_نه جانم من تا یک هفته دیگه هنوز جا دارم از دماغت در بیارم اون جایگاه و بلیط های نازنین سوخته رو اما خب..
خاموشی وحرکت مرمک دیده هاش و به پشت سرم متوجه شدم که با زمزمه ادامه حرفش و از سر گراهی شد..
_اما خب با این چیزی که داره میاد طراهی شد میتونم ارفاق قائل بشم برات و به همین امروزگار رضایت بدم مطمئنم طرفمون حتی با حضور یک ساعته اش یه هفته حالت و تو قوطی میکنه و تلافی قال گذاشتن من و از دماغت در میاره.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن