رمان از کفر من تا دین تو پارت ۴۱۱

آس…هامرز

صوتی پچ پچ و قدم هایی که روی پارکت سکوت غیر عادی بعد از آشوب یک ساعت پیش و میشکنه.
نمتوجه شده قامتی که چارچوب و در اتاق خواب و پر میکنه رو میشناسم و نگاهی که این مدت هم قلبسوزی داشته و هم توبیخ و آخری بیشتر..

نوک سیگار جمشاهده کرد و با ته سیگار قبلی روشن میکنم و تعداد ته و سرایی که باهم روشن و خاموش شدن و دورم و گراهی شدن از کف دستم در حرکت کرده.
_فکر میکنی اگر با سرطان ریه خودت و به کشتن بدی پیدا میشه؟

پک عمیقی و دودی که هوای اتاق و خفه تر از قبل میکنه.. جلوتر میاد و قدم هایی که روی خورده شیشه و لوازم شکسته ای که زیر پاش پاشیده با آوای قرچ قرچ خاموشی اتاق و مردی که وحشیانه به جونش افتاده رو میشکنه.
_دیوونه ای… به خدا که دیوونه ای مرد.. ببین چه بلایی سر اینجا آوردی!

پک های محکم و طولانی بعدی و خط نگاه خیره ای که به آینه دراور شکسته و تکیه تیکه شده ازم یه هیولا با نگاه های سرخ و موهای ژولیده رو به تصویر کشیده.
از بند بند انگشت هام شیارهای سرخی راه گراهی شده و روی سرامیک میریزه.

جلوم زانو زده و نگاه هاش این هیولا رو که چندین هفته بهش تبدیل شدم و رصد میکنه.
نگاهش روی مشت دست چپم که روی زانوی تا کرده ام مشت شده میشینه..
کف دست دراز می‌کنه تا انگشت هایی که دور یه چیز سفید گره خوردن و نوکش متوجه شده میشه رو باز کنه..
غرش ترسناکی که تحویلش میدم و تسلیم شده عقب میکشه..
_باشه.. باشه.. مال خودت..

روی پا میشینه روبه روم ..
_پیرزن بیچاره داشت سکته میکرد.. یه پاما بهش دادم ردش کردم بره. چندتا از ساکنین هم پشت در جمع شده بودن فک میکردن چند نفر اینجا باهم درگیر شدن، که نگهبانی ردشون کرد.
وقتی بهم زنگ زد از ترس داشت پس می افتاد… می‌گفت رئیس دیوونه شده.

دیوونگی نه جنون داشت.. مشتم که دور جسم سفید و استوانه ای محکمتر شد و نگاه کنجکاو سروش که مطمئنأ ربطش به دیوونگیم رو میتونست لای انگشت های سفید و سرخم پیدا کنه.
آهی میکشه و یه پاکت سیگار دیگه از جیب کتش بیرون میکشه و میزاره کنار کف دستم.
_بیا.. قبلی تموم شده..

♦️پارت1030

نا امید سکوت من از جا کشیده شده و از اتاق میزنه بیرون. از کف دستم خسته شده.. حق داره خودمم از خودم بریدم.
نگاه های سوزناکم و با کف کف دستی که آخرین نخ پاکتم و نگه داشته میمالم و آخرین پک و به ته سیگاری که فیلترش داره به بند انگشت میرسه رو زده پرتش میکنم زیر پا..

انگشت های گره شده رو با درد باز میکنم و بار دیگر با ناباوری خیره میشم به دو خط قرمزی که به نظر حتی از رنگ خون من شفافتره و روی کاغذ سفید نقش بسته و یکبار دیگه نفسم و میبره.

با کمک لبه ی تخت از جا قد بلند میشم و چرا حس میکنم پاهام یاری نمیکنه!؟ چرخش نگاهم روی تخت و… با تمام درد و حرص نهفته توی وجودم چشم میبندم..
نیومده بودم از همون روزگاری که پیداش نکردم عهد کردم بدون خودش پا نزارم اینجا و در عوض دو نفر و شامگاهانه روز کاشتم جلو برج…

تا الان که با تماس خدمتکاری که شرکت برای تمیز کاری فرستاده بود و حالا منو این خونه… اتاق و تمام خاطراتی که ازش داشتم.
دیوونه شدن مگه شاخ و دم داره.. شدم یه زنجیری که اگر سروش مانعم نشده بود قاتل هم میشدم و شاید پشیمون هم نه..

ولی تا شکستن دوتا دنده و دماغ و سه تا انگشت پیش حرکت کردم و جز پوزخندی که از اون مرتیکه دودره باز نصیبم شد چیزی گیرم نیومد.
اینکه بگه ولت کرد منو آتیش زد.. چیزی که هیچ وقت به مغزم خطور نمیکرد و قسم خوردم وقتی پیداش کنم تقاص این سرخود بودن و آبرویی که ازم پیش دوست و دشمن برده بود و بگیرم.

اما هیچ جا نبود… هیچ ردی نبود…
روز های اول باور اینکه حرکت کرده به قدری سخت و سنگین میومد که انگار با مشت کوبیده بودن تو صورتم تمام غرور و غیرتم درد میکرد.
به هرجایی که ممکن بود حرکت کرده باشه حرکت کردم.. برای هرکی که ممکن بود باهاش تماس گراهی شده باشه آدم گذاشتم ولی…

نه اون مکان های انگشت شمار نه اون آدم های محدود … هیچ سرنخی بهم ندادن.. یک آدم در این حد تنها و بی جا و مکان..!؟
آخ سولینتا کجایی دختر..
از اون اتاق جهنمی بیرون میزنم و سروش و تکیه داده به دیواره سالن مثل خودم درمونده و خاموش پیدا میکنم.

پاکت سیگار و پرت میکنم طرفش و پالتوم برداشته میرم طرف در…
موندن توی این خونه و خیره شدن به هر گوشه اش عذاب الیم بود. نفسم و تنگ میکرد..
_دیگه میخوای بری کجا رو به خاک و خون بکشی؟

♦️پارت1031

آخرین گره کروات و زده و زیر گلو محکمش میکنم.. دکمه سر کف دست ها و در آخر ساعت رولکس نقره ای با صفحه بزرگ مشکی دور مچم بسته و در عوض باند کشی دور انگشت هارو باز میکنم.
کمی نرمش و باز و بست کردنشون و بهتر از دو روزگار پیش به نظر میان ولی جراحت های روشون مشخصه..

سروش و توی سالن پایین در حالی که پا روی پا انداخته و داره موز میخوره رد میکنم..
_بفرما زقنبود… با یه کیلو عسلم نمیشه قورتت داد..
پشت سرم مسیر میاد..
_مثلا داری میری مهمونی!؟ هرکی نگات کنه میگرخه..
_چرا روی تو اثر نداره؟
خنده ی بی حالش و از پله ها پایین میایم..
_من چندان آدم مهمی نیستم دیگه سِر شدم.

برمیگردم طرفش و دو پله ازم عقبتر می ایسته.. پوزخندی روونم میکنه و ازم رد میشه..
قلبخوری نگاه و لحنش بیشتر از هر وقت دیگه ای و میدونم تنها سروشه که هنوزم میتونه توی این حالم تحملم کنه.
هر دو سوار ماشین میشیم و با یه ماشین دیگه اسکورت روونه باغی که قراره مهمونی توش برگزار بشه.

حتی شوخی های نچسب سروشم خشک شده و خاموشی سنگینی توی اتاقک ماشین و فرا گحرکت کرده.
فکرم مشغول تر اینه که فعلا به دلخوری کسی از خودم فکر کنم و اگر برنامه هام درست پیش نره کلا به سیم آخر میزنم و ترو خشک و باهم میسوزونم.

چهل دقیقه بعد جلوی در باغ با متوجه شدنم راه و باز و اجازه وارد شدن میدن..عمارت ویلایی و اعیونی استاد معروفی..
راننده در و باز میکنه و هر دو پیاده میشیم نگاه کلی به حیاط و عمارت میندازم..
ماشین های زیادی توی حیاط پارکن و طبق معمول مهمونی استاد افراد زیادی رو جذب میکنه.

با بستن تک دکمه کت مثل پوشیدن زره همجاده سروش میریم داخل.. پالتوهارو به کف دست مستخدم منتظر داده و وارد سالن اصلی میشیم.
_امیر جلوتر از ما اومده.. انگار بقیه هم زودتر رسیدن.. جلب توجه نکن یه گوشه واستا و فقط حواست و جمع کن.

دو انگشتش و به طرف پیشونیش میگیره و سری خم میکنه.
_اطاعت امر..
مطمئنا تو شلوغی آدمهای داخل کسی متوجه ورود ما نشده ولی هستن افرادی که خبر رسیدنمو بدن.. استاد با لبی خندون میاد طرفم..
_رسیدن بخیر پسرم… شما چطوری سروش خان؟
کف دستم و توی کف دست چروک ولی خوش بنیه اش جا میدم.
_سلام استاد..