بیشتر مواقع خودخواهی آدما باعث نابودی روحیه و تخریب روان آدم های دیگه میشه..
نه میتونستم چیزی بگم نه حرفی برای اضافه کردن داشتم.. نقل یه حیات خصوصی که تو گذشته ها مونده بود و خود هامرز هم جز راوی بودنش و یک تماشاگر نقشی توش نداشت.
اینبار سکوت بیشتر به درازا میکشه و هر دو در ظاهر به جایی نامعلوم زل زدیم و توی افکار خودمون غوطه ور شدیم.
من شاید در احوالات زنی عاشق که خودشو گم کرد و نتونست توازنی بین عواطف و وجدانش برقرار کنه..
دلم میمیل داشت بدونم سر اون پسر عمو چی اومد.. آیا اونم همونقدر عاشق بود که کارش به جنون حرکت کرداری و احساس بکشه.؟
_بابام براش پاپوش درست کرد و باعث شد توی یکی از کشورهای همسایه چند سالی درگیر زندان و دادگاه های فرسایشی بشه و در آخر با یک سکته قلبی تموم کنه.
دقیقا از همون موقعی که مادرم ماجرا رو فهمید حالش به وخامت گذاشت و آخرشم…
یکه خورده از جملات پایانی یک محبت خانمان سوز و نافرجام، بی واکنش دیگه ای که ممکنه بهش آسیب بزنه تنها فشار دستم و لای انگشت هاش به نشانه همدردی بیشتر میکنم و…
_متاسفم..
صوتی پوزخند تلخ و گزنده اش از لابه لای کوبش موج ها به گوشم میرسه..
_نباش.. هرکس تاوان خودخواهی های خودش و پس میده.. اون مرد اگر عاشق بود دور از چشم مادرم سرش با زنای دیگه گرم نبود.
پدرم اگر به محبتش رسید تاوانش شد شامگاه هایی که زنش توی بغلش برای عشق مطرود و غریب جوونی هاش زار میزد.
چه داستان پیچیده ای شد.. میگن آواز دهل از دور خوش است.. شده حکایت حیات خیلی از ما آدما که، داخلمون خودمون و کشته بیرونمون مردمو..
بلاخره بعد کمی خاموشی اینبار راه برگشت و در پیش میگیریم و با برداشتن کفش های من برمیگردیم به همون خونه نقلی و قشنگ..
زیر دوش به نتیجه و ماحصل این گفتگوی غیر مترقبه فکر میکنم.. مردیکه به زور چند جمله کوتاه کنار هم ردیف میکنه چرا ناگهان اسرار خانوادگیش و برای من بازگو میکنه؟!
هر چند از هر زاویه نگاه کنی این اعترافات دیگه نه ضرری به کسی میرسونه نه استفاده ای که من بتونم ازشون بر علیه کسی استفاده کنم اما این یک جور اعتماد بود؟!
اعتماد به من!؟ برای محرم راز پدرو مادرش شدن؟
آهی میکشم و هامرز هامرز هامرز.. چرا منو توی زمین و آسمون نگه میداری..!
چی توی سرت میگذره؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن