تمام طول جاده تا کافی شاپ به زور چود کلمه ای صحبت کرد حواس پرت و مضطرب بود.
بلاخره با جای گرفتن یه جای کنج و خلوت توی کافی شاپ و سفارش قهوه و کیک، رو بهش که از نگاه به چشم هام فراری بود بیان کردم..
_خب تعریف کن.
شونه ای بالا انداخت و به زور تبسمی زد چون خنده هاش و من میشناختم این کشیدگی لب ها حتی نزدکشون هم نبود.
_همون همیشگی.. خودت که میدونی.
_تازگیا بسیار چیزا رو نمیدونم.. یکم ازشون تعریف کن ببینم چیا رو از دست دادم.
نفس قد بلندی که کشید و بریده بریده بیرون داد.
_احساس بدبختی و کسالت کف دست از سرم برنمیداره فکر میکنم زنعموم راست میبیان کرد.. من یه جورایی نحسم.
با اومدن پیشخدمت صحبتمون قطع شد.. میدونستم یه جای کار میلنگه این سرخوردگی و یأس توی حالات و چشم های مریم تازگی داشت.
_از کی تا حالا برای حرف یه مشت آدم بیخود تره خورد میکنی.!
_اگر توجه کرده باشی نودو نه درصد آدمای دورت یکی از یکی بیخودتر و پست ترن طوری که آخرش خودتم از بس باهاشون بُر میخوری که دیگه از هم تشخیص داده نمیشین و باهم یه گروه صد درصدی رو تشکیل میدین.
کف دستم روی دست سردش میزارم..
_نمیخوام بهت فشار بیارم یا فضولی کنم میدونی که برام مهم نیست دورو بری هام کین و چیکار میکنن اما تو!..
نمیتونم نسبت بهت بی تفاوت باشم، بهم بگو بین تو و استاد بهرامی چی میگذره؟ اون مرد اول با ماشین سیاهش کی بود؟..
دیده هاش به آنی پر میشه و لبش کج اما با نگاه به سقف و اطراف مانع از چکیدنشون میشه..
_میدونی بزرگترین آرزوم چی بود؟
_اگر منظورت همونی که از بچگی باهاش رویا پروروندی، آرزو نبود همش سرابه.
تک خنده بی روحی میزنه و سری تکون میده.
_من هرچی رو تو جهان بهم ندادن از کنارش گذشتم اضافه کردم لیاقتش و نداشتم.. پدرو مادر..خانواده.. عاشقیم.. خودم و راضی و قانع به هر چیزی که داشتم کردم ولی انگار سخته بخوای به همون چیزا هم قانع باشی بلاخره این جهان یه جوری تو رو به زانو در میاره.
نفس کوتاهی میگیره و من در خاموشی منتظر تمرکز ذهنیش میمونم.
قهوه ای که با صحبت هامون حالا سرد و از دهن افتاده شده رو بی حواس برمیداره و به لب میبره.
_علی دوستم داره.. یا لااقل زبونش که اینو میگه.! میخواد همه چی رو با مسعود بهم بزنم.
_بگو که همش یه شوخی مسخره ست؟!!
نه شوخی نبود یه حقیقت تلخ و غمگین میتونست همچین بلایی سر دیده ها و لب های بغض دار مریم بیاره.
آه کوتاه و نا امیدانه ای کشیده و به عقب تکیه میدم.
_به مسعود چی اظهار کردی؟!
کف دستی به صورتش میکشه و بغضش و قورت میده..
_چی بگم به نظرت خوبه! مردی که عمری عاشق و دلخسته اش بودم حالا روی باز بهم نشون داده شرمنده دیگه به تو احتیاجی نیست برو پی کارت.
با دستمال بینی و نم نگاه هاش و میگیره..
_کاش میشد به همین واضحی همه چی رو به زبون آورد.. اون بیچاره هم اعصابش از من و دیوونه بازیام خورده.
چندباری تماس های علی رو روی گوشیم متوجه شده به بهانه احوال پرسی سر دووندمش ولی بازم مشکوکه، کم مونده توی صورتم تف کنه این پسر عموی خوش غیرتت چرا اون موقع که پدرو مادرش پرتت کردن بیرون یادش به احوال مریم نامی نبوده حالا چی شده با وجود نامزدت ر به ر سراغت و میگیره.
_بهش اعتماد داری؟
_کی!
_علی..انقدری که مسعود و ول کنی و پای همه چیزش وایستی و بری باهاش!؟
_هه.. تمام بدبختی من اینه که نه ندارم اگر داشتم که الان ور دل اون نشسته بودم نه برای خون جیگر دل بدبخت و احساس هدر حرکت کرده ام زار بزنم.
پیشخدمت و مجدداً صوت میکنم و سفارش دوتا شکلات داغ میدم کم مونده بود هردومون از بی فشاری پخش زمین بشیم.
_خوبه.. سوگواری برای احساس خوبه به حماقتش ترجیح میدم.
علی رو نمیدونم چی پیش خودش اندیشیده اما بدا به حال دختری که بخواد رو شونه های این مرد آشیونش و بسازه از بس سست و بی بنیانه.
به نظرت ارزش داره به خاطر همچین آدمی دکترو از خودت برونی؟
کف دست به سینه از دیوار شیشه ای کافه زل میزنه بیرون و جوابی نمیده..
مسلما جوابش نه ست از هر طرف عقلانی و منطقی، حتی بی طرفانه به قضیه نگاه کنی علی یک مهره سوخته ست و استاد میتونه برگ برنده هر دختر خوش شانسی باشه اما خب مشکل اینه که اصل کاری الان همه چی رو از بعد احساسی داره میبینه و هر ضربه ای که ما آدم ها میخوریم از احساس های آسیب پذیرمونه.
هنوز خیلی کار داره تا با خودش یک دله بشه نود درصد مواقع احساسه که افسار عقل و کف دست میگیره هرچقدر هم عالم و آدم نظر عکس تو داشته باشن بازم به چیزی که احساست بهش گره خورده باشه به سختی میتونی پسش بزنی.
نمیتونم زیادی برای تصمیم گیری بهش فشار بیارم تا خودش نخواد هیچی بدتر یا بهتر نمیشه.
_مرسی سمی از وقتی که برام گذاشتی میدونم بیان کردی مرخصی گرفتن برات سخته.
سری تکون میدم و با فکر به این چند روزگاری که جز خوردن و خوابیدن تو اون عمارت کاری نداشتم فکر کردم.
نه صبحانه ای حاضر کردم نه قهوه ای برا کسی بردم حتی کارخونه هم نحرکت کردم البته که باعث و بانی هیچ کدومشون تشریف نداشت و عملا عاطل و باطل برا خودم گشت میزدم.
_میدونی که اگر کنارت نباشمم پشتت هستم و تمام فکر و ذکرم خوشامگاهختی توی..
پوزخندی به شرایط ایده عال خودم میزنم و اضافه میکنم..
_ شاید من آخرین نفر توی این دنیا باشم که صلاحیت نصیحت یا جادهنمایی تورو داشته باشه میدونی که خودم مثه خر تو گل موندم..
ولی بهتره هر تصمیمی که میگیری اول بهش خوب فکر کنی بعد با استاد درمیون بزاری درست نیست فکر کنه این وسط بازیچه شده.. شخصیتش محترم تر از این حرفاست.
دیده های دو دو زن و لب های لرزونش میگه خوب میدونه راه و چاه کدومه.. “ولی و اما” .. این دو کلمه سرنوشت های زیادی رو عوض کردن.
_این زندگی توی مریم همه ما فقط حاشیه هستیم باز هر تصمیمی بگیری من کنارتم امیدوارم منطقت بیشتر از احساست توی آینده ت دخیل باشه.
مریم و با تمام سردرگمی پشت سر گذاشته و با حواسی پرت و ذهنی مشغول قدم زنان خودم و به اامان ایستگاه اتوبوس میرسونم و روی نیمکت میشینم..
نفسم و از هوای متعادل پاییزی چاق میکنم و نگاه به عبور مردم و ماشینا میدوزم.
زندگی پیچیده تر از اون بود که بتونی تصور کنی کی فکرش و میکرد به اینجا برسم!؟.. دختر یکی یه دونه کامیاب صولت نشسته روی نیمکت آهنی و تقریبا سرد و رنگ و راهی شده ایستگاه اتوبوس بدون هیچ مسیر مشخصی، غبطه خورده به مردمی که حداقل میدونن انتهای مسیرشون به کجا میرسه!
چند باری وسوسه شدم سوار یکی از همین خطی ها بشم و ببینم آخر خطش به کجا میرسه شاید مسیر و جاده منم مثل اون گزینه هایی که میگه جواب درست را با خط بهم وصل کنید.
از کجا معلوم یا شانس و یا اقبال شاید گزینه درست رو کشید و من و رسوند به پایان خوشم.!
یک ساعتی با این تصورات بیخود با تماشای مردم تلف میشه و باز خودم و در حالی میبینم که سوار تاکسی مسیر برگشت به عمارت و طی میکنم.
و کاش میدونستم آدم هر لحظه ای که آزاده و اختیار خودش و داره میتونه خوشبخت باشه حتی اگر مایوس و درمونده و از همه جا بریده تنها یه جا جای گرفته باشه.
امکان اینکه مقصد بعدیت به اختیار خودت نباشی و برای هر لحظه ای که قبلا از سر گذروندی و یاس و ناامیدی به خودت راه دادی حسرت بخوری.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن