حتی انتخاب مترو هم باعث نمیشه مقصدم از نقشه و کره جغرافیایی حذف بشه یا حتی مسافتش طولانی تر بشه.
زیر لب با زمزمه هام ذکر روز هفته رو تا انتهای جاده میگم و چند خیابون مونده به عمارت حرف هایی که میخوام تحویلشون بدم و با خودم مرور میکنم.
جلوی درم و…
گلو صاف کرده.. کف دستی به لباس.. چیز دیگه ای برای آماده گی ندارم جز یه نفس عمیق و…. زنگ و بزن که رفتیم.
در که بدون پرسش و پاسخ به آنی باز میشه و پشت بندش صورت جدی، خشک و یه جورایی خصمانه نگهبان جمشاهده کرد رو میبینم از همین بدو ورود به نظر میرسه لباس رزمم کافی نیست و اگر یک نیزه هم بهم بدن لطف بزرگی در حقم میکنن.
خب این از دربونش که طلب باباش و داره، خدایا به امید تو…
اول یه سر به پشت جبهه میزنم و میرم خونه باغ تا اوضاع و بسنجم..
آذر و آزاده با روی باز ازم استقبال میکنن و خب امن و ولینست و خبری نیست هر چی هست برا خط مقدم گذاشتن برام..
تمام وسایل ناچیزم اونطرفه پس خوش و بشی با بچه ها کرده مسیری عمارت میشم.
اظهار کردن از خاتون خبری ندارن و نمیدونم چرا هر وقت من به وجودش احتیاج دارم مفقود میشه!
هرچی باشه با بودنش بهتر میشد با از ابن ملجم دادفر روبه رو شد.
داخل سالن و پذیرایی و آشپزخونه کسی نیست و یکم برای این تایمی که معمولا شام سرو میشد عجیبه!؟
کی جرات داره سری به طبقه بالا بزنه؟ منکه نه.. هیچ وقت فکر نمیکردم با ندیدنش هم استرس بگیرم.
میرم داخل اتاق موقت خودم و تعویض لباس و لمیدن روی تخت و بسیار پروام اگر بگم بقیه روزگار هم جزو مرخصیم محسوب میشه!
خونه هم که کسی نیست پس با خیال راحت با ارامشی که در قفل شده بهم میده چشم روی هم میزارم و سعی میکنم استرسی که ته دلم داره وول میخوره رو نمتوجه شد بگیرم.
فردا باید تکلیفم و باهاشون روشن کنم قراری که بود برای یک ماه تمومه و الان جز برای شکستن عتیقه ای که انداختن گردنم قلبیلی برای نگه داشتنم ندارن.
آره همین درسته مثه شیر برو تو دلشون قرار نیست چون کارفرمات هستن زورشون بهت بچربه.. حتی اگر دادن به غرامت هم باشه یه سلسله مراتبی باید این وسط حکم کنه.
با خود درگیری ذهنی که دارم به خواب میرم و با آلارمی که شش صبح کوک کردم نگاه باز میکنم.
هنوز عمارت به همون سکوت دیشامگاهه و انگار تنها موجود زنده بنده تشریف دارم.
****
قهقه سروش به قدری روی اعصابمه که لیوان روی میز و بدون توجه به بلایی که قراره سرش بیاره پرت میکنم مستقیم طرف صورتش و متاسفانه به قدری حاضره و انگار منتظر همچین عکس العملی از طرف من هست که به سرعت خودش و کنار کشیده و لیوان مستقیم تو دیوار خورد میشه.
صدای قد بلند خنده دوباره اش و منو از رو برد این بشر.. کاش خفه بشه.
آهی از تاسف میکشم و دوباره فیلم و میزنم عقب و خون خونم و میخوره..
دختره ی چموش عوضی ببین چطوری خزید پشت ماشین و دراهی شد!
پوزخندی میزنم و نگاهم و میدم به دوتا نگهبانی که با اون هیکلاشون دو قرون نمی ارزن و با سر پایین افتاده جلوم مثه تیر چراغ برق بی فایده ایستادن.
منو بگو با این سیستم پیشحرکت کرده محافظتی که دور خودم جمع کردم! یه دختر بچه نحیف اینجوری به ریشم ریز خندید؟!
بعد از ماخذه سخت و اولتیماتوم شمشاهده کرد و تهمتوجه شد به اخراجی که به نگهبان ها میدم مرخصشون میکنم و خیلی بده پشت بند دوتا نخ سیگاری که تازه کشیدم و هنوز حرص و عصبیتم نخوابیده دلم قهوه میخواد.!
_خب خب.. حالا میخوای چیکار کنی؟
چپ چپی نگاهش میکنم و خفه شویی زیر لب بارش میکنم.
شونه ای بالا میندازه و مرموز میگه..
_به منچه کف دستت بهش نمیرسه داری پاچه بقیه رو میگیری!
اما خداییش من یکی کیف کردم عجیب روت و کم کرد.. در ذهنش گذراندی دوتا اولدرم بولدرم کنی میشاشه تو جاش؟
جوابش و نمیدم و سمج میشینه روبه روم و ادامه میده.
_ببین به این دختره زیاد سخت نگیر بزار این چند وقتش بگذره بره رد کارش.
توکه دورو برت زیاد ریخته بی خیال شاخ و شونه کشیدن برا این یکی شو.
اینجور که معلومه برات تره هم خورد نمیکنه یعنی نه ازت خوشش میاد نه عاشق مال و منالت شده نه جمالت نظرش و گراهی شده..
یه دوتا کف دستمال میکشه و جارو پارو میکنه تموم میشه میره..
سیگاری از پاکتم بیرون میکشه و میزاره کنج لبش و ثانیه ای بعد دودش توی بینیم میپیچه..
_اون شمعدونی روهم با اینکه میدونم، میدونی کار خود وفا و صدری بوده و باهم برنامه داشتن زدی پای حساب این بیچاره..
یه چند صباحی به هوای اینم ازش بیگاری بکش ردش کن بره.
امروزم جدا حقش و داشتی میخوردی میخواد بره بیرون خب بره..!
بلاخره جوونه نمیشه هر روزگار قیافه زهرمار تورو تحمل کنه یا را به جاده خندق بلات و پر کنه که دوتا آدم جدا از اینجا ببینه شاید بختش باز شد و توهم سهمی از خوشامگاهختی کفترای عاشق بردی.
نگاهم و توی چشم هاش میدم و میپرسم..
_تو چرا جوشش و میزنی؟ به تو چه قراره چیکارش کنم! چه اصراری داری همش ردش کنم بره؟
خبریه؟! نگاهت و گراهی شده؟
خونسرد پک آخر و میزنه و دودش و مستقیم فوت میکنه تو صورتم.
_چشمم و که گرفته اما بدبختانه از اوناش و پا بده نیست.
اگر میگم ردش کن بره برا اینه که دلم براش میسوزه حیفه…حوصله ندارم هر روز با توی لندهور سروکله بزنه اونم از عقل ناقص بشه.
پوزخندی میزنم و میکشم عقب و دست هام و روی سینه گره زده، با کنایه میگم..
_هر کس یه قیمتی داره.. از کجا فهمیدی اینکاره نیست؟ نرخت و بالاتر ببری امشب تو تخت و زیرته.
خیره نگاهم میکنه طوری که متوجه نمیشم چی تو سرش میگذره و سروش همیشگی برام مثل کتاب بازه و همه وقت و همه جا مکمل هم بودیم و رفیق و شفیق.
با لحن خشک و ثابتی زل میزنه تو چشم هام جواب میده..
_اولا که فعلا معلوم نیست اصلا برگرده اینجا که اگر عقل داشته باشه اومدنی نیست، بعد که اومد حراجش کن.
دوما دیشامگاه با مهتاب اومدی عمارت و قبلش نمتوجه شدی داشت با عارف تیک میزد و اگه اون میبردش براش فرقی نداشت تا صبح زیر تو وول بزنه و ناله کنه یا اون.
سوما من انقدر مار خوردم افعی بشم و دیس طلا و آفتابه مسی رو باهم توی یک کفه نزارم.
حق به جانب میگم..
_تمام مدارکش اینجاست جز برگشت جادهی براش نیست.
متوجه آزردهی و عصبی بودن لحن و حرکاتش شدم. این دختر براش خاص بود و تا به حال نمتوجه شدم اینجور برا دختری ارزش قائل باشه.
نا گفته نمونه منم دیشب برای یک لحظه کنار هم دیدنشون متوجه تفاوت بینهایتی که به چشم میومد چه از نظر اندام و چهره و طرز رفتارشون شدم.
برا مهتاب درست میگفت تو مهمونی خودش و بندم کرد و اومد، اظهار کردم جهنم یه حالی هم میکنم.
ولی بهشدت حالم خوش بود که با راهی شدار جلفش با خدمه خونم همون حس و حال اولیه هم پرید و انداختمش بیرون.
اما خدمه هم من دارم عجب خدمه ای! زنای دور و بر من چشونه یکی از یکی پروتر و صاحب اختیارتر شدن ؟
رو به سروشی که داره از اتاق بیرون میره میکنم و میگم..
_شرط میبندم سر یک ماه وا میده هر چی خوش آب و رنگتر قیمت بالاتر و وسوسه انگیزتر.
پوزخندی به روم میزنه و درو پشت سرش میبنده.
هر چی به آخر شب نزدیکتر شدیم بیشتر به این فکر که اگر نیاد میخوام چیکار کنم می افتم و اگر بیاد چه خواب ها که براش نمتوجه شدم.
با دوربین مستقیم ورودش و چک میکنم و چه خوش و خرم تشریفش و آورده.
ولی از قلب و جراتش خوشم اومد معلومه اهل تسلیم شدن نیست پس بچرخ تا بچرخیم دخترجون.
میز و چیده و منتظر اومدنمه، مثل هر وقت دیگه ای پشت میز میشینم و شروع میکنم.
به نگاه های زیر زیرکی و متعجبش پوزخندی زده و بدون هیچ حرف و نگاهی از عمارت میزنم بیرون.
بانو رو آنتریک کردم تا با سروش یه سر برن طالقان دیدن دخترش هرچی دور و برم خلوت تر اجرایی شدن کارها راحت تر.
به شرکت که میرسم مستقیم میرم سر جلسه و تمام و فکر و ذکرم و میزارم برا سهامدارا و شرکای دور میز.
تا غروب به قدری کار سرم میریزه که به کل از خودم و حواشی غافل میشم و بالاخره ساعت هشت با عماد از کارخونه برمیگردم عمارت.
به محض پیاده شدن از ماشین صدای بلند دو سوپرایز ویژه ای که دیروزگار سفارش دادم توی محوطه میپیچه و دو تا سگ ژرمن و خوش قدو بالا با قلاده هایی که کف دست ترتبیت کننده شون هست جلوم به صف میشن.
بعضی وقت ها کارایی حیوانات از انسان ها مقبولتره.
طبق سفارش صاحبشون چند روزگاری طول میکشه با من اخت بشن و کف دستشون بیاد رئیس کیه و ازم حساب ببرن.. اصطلاحاتی که تربیت کننده شون بهم یاد داده رو از حالا به کار میبرم و با احتیاط جلو میرم و کنجکاو منو بو میکشن و کف دستی به سروگوششون میکشم.
اشاره ای به عماد میکنم تا جلوتر بیاد چینی به صورتش میده اما پشت سرم می ایسته..
از ااما که در موردش صحبت کردم با این خرید مخالف بود و اعتمادی به سگ های نگهبان نداره.
_بیا جلو باهاشون آشنا شو فردا نگیرنت شاکی بشی.
زیر لب غرغری میکنه و با گفتن..
_کافی چپ نگاه کنن، چاره کار یه تیر توی مغز پوکشونه.
تا کف دستش و جلو میاره با پارس یکی از سگا نیم متری به عقب خیز برمیداره و با خنده رو بهش کنایه وار میگم..
_انگار زبون همو خوب میفهمین.
با غیظ نگاه بدی بهشون میندازه..
_قراره تمام شامگاهانه روزگار توی محوطه ول بچرخن؟!
کشیده میشم و میرم طرف پله های ورودی..
_لازم باشه آره.. اگه تو و تیمت کارتون و درست و حسابی انجام میدادین احتیاجی به اینا نبود. پس بهتره با هم تیمی های جمتوجه شدت کنار
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن